<<<                 Menu                 >>>
Home
De 5e Biologische Natuurwet
De kwintessens

Elke ziekte is onderdeel van een door de evolutionaire ontwikkeling verklaarbaar Zinvol Biologisch Speciaalprogramma (SBS) van de Natuur.

Vroeger beschouwden we een DHS gewoon als ongeluk of pech.
Maar het is het startpunt, de kern en de spil van elk SBS.
Bij de diagnosetiek moeten we altijd terugkeren naar het DHS om te begrijpen wat de patiŽnt in dit moment heeft gedacht, gevoeld en ervaren.
Ook moeten we rekening houden met de begeleidende sporen.
Met het doorlopen van de beide fasen sluit zich de cirkel, de natuur heeft er voor gezorgd dat het individu de buitengewone uitdaging overwonnen heeft en er weer gezond, ja zelfs gesterkt, uit komt.
Een Zinvol Biologisch Speciaalprogramma: de omschrijving zegt het al: elke 'ziekte' heeft een biologische zin!
Het begrip van de concrete betekenis van 'ziekte' is wel het mooiste geschenk van de Germaanse Geneeskunde, vergelijkbaar met het gevoel van geluk dat een blinde moet hebben wanneer hij plotseling weer kan zien.
Vroeger dacht men aan een 'straf van God' of zoiets als men naar het nut van ziektes zocht.
In de reguliere geneeskunde zocht men niet langer meer en ging men er vanuit dat de mens alleen maar een zak vol chemische elementen, eiwitten en vetten was.
Dat het lichaam een willekeurig product was en daarom 'storingsgevoelig'.
Pas dankzij de Germaanse Geneeskunde mogen we beseffen dat Moeder Natuur altijd het beste met ons voor heeft en dat ze alles heel goed geordend heeft.

'Goedaardig' of 'kwaadaardig'?

In de reguliere geneeskunde hangt het van meerdere criteria af of een tumor als goedaardig of kwaadaardig wordt geclassificeerd.
Naast grootte, vorm en groeiverloop van de tumor is vooral het microscopische onderzoek van de biopsie bepalend.
Vindt men bij het microscopisch onderzoek veel vergrote cellen die een vergrote celkern hebben dan luidt de diagnose 'kwaadaardig'.
Toelichting: Een toename van weefsel vindt in het lichaam altijd op de zelfde wijze plaats. Eerst zwelt de cel op.
De kern en de andere bestanddelen van de cel worden groter en delen zich. Dat noemen we mitose.
Kort voor de deling is de cel bijna twee maal zo groot als daarvoor. Dan snoert de cel in en deelt zich.
In plaats van ťťn cel hebben we uiteindelijk twee cellen.
De 'aanwas' valt op omdat vůůr de deling de celkernen groter zijn dan die in de rest van de massa.
In plaats van 'kwaadaardig' zou het correcter zijn om te spreken van een celtoename of weefseltoename.
De grenzen tussen goedaardig en kwaadaardig in de reguliere geneeskunde zijn alles behalve eenduidig.
Vaak spreken de specialisten elkaar ook tegen, vooral als de weefselgroei net begonnen is of al bijna tot stilstand is gekomen.
Goedaardig en kwaadaardig bestaat niet in de biologie en in de natuur.
Deze begrippen stammen uit de joods-christelijke religie.
De hele reguliere geneeskunde moet zodoende 'religieus' begrepen worden.
Tot dusver begrepen we niet waarom weefsel plotseling begon te groeien.
We dachten dat het een 'fout' van de natuur was en we noemden dat 'kwaadaardig'.
Door de Germaanse Geneeskunde weten we dat weefsel niet zomaar groeit.
Het gaat altijd om een door de hersenen aangestuurd
Zinvol Biologisch Speciaalprogramma van de Natuur.
Als men het weefsel van een embryo of het weefsel van een genezende wond onder de microscoop onderzoekt dan zou men dat als 'kwaadaardig' moeten classificeren.
Vergrote cellen en vergrote celkernen wijzen op een levendige weefselgroei.
Het callus-weefsel (vloeibare kalk) dat zich buiten het botvlies bevindt (wat we osteosarcoom noemen) onderscheidt zich slechts van het callusweefsel binnen het bot, dat het uit het gescheurde botvlies is gelopen, meestal veroorzaakt door een puctie van buitenaf.
In de natuur komt zoiets vaker voor als "open breuk", in zoverre er een biologisch conflict aan vooraf ging.
Wanneer het osteosarcoom buiten het botvlies ligt, dan is dat ook niet onzinnig.
Het bot kan momenteel niet genezen, omdat de callus steeds uitloopt.
Nu probeert het organisme de botbreuk te stabiliseren en te fixeren door een soort van manchet van kalk om het bot te vormen.
Het feit dat we dat met onze domme religieuze voorstelling van goedaardig en kwaadaardig niet konden begrijpen verandert daar niets aan.

Een ander voorbeeld:
Tijdens de zwangerschap vergroot zich de borst van de vrouw.
In deze periode vermeerderen de cellen van de melkklieren zich.
Ook hier zou men histologische aanwijzingen voor kwaadaardige borstkanker kunnen vinden.
Net zoals bij de vrouwen die een actief zorgconflict doormaakt en een kwaadaardig borstkanker zouden hebben.
Want ook hier zien we groeiende melkklierweefsel. Als het zorgconflict opgelost is dan stopt de celdeling.
In deze fase luidt de diagnose dan goedaardige borstkanker en zegt men: "Ach ja, dit maal heeft ze geluk gehad!"
U ziet dat deze indeling in goedaardig en kwaadaardig een overblijfsel is uit de middeleeuwse religieuze paranoia en heeft met wetenschap niets te maken.

Destijds wakkerde men de angst voor de hel aan.
Tegenwoordig vertelt men de mensen sprookjes over kwaadaardige kanker, uitzaaingen en slechte virussen.
Het doel was destijds hetzelfde als nu: mensen bang en afhankelijk maken.
Destijds maakte men de mensen afhankelijk van de kerk en de inquisitie verbrandde miloenen mensen op de brandstapel.
Tegenwoordig worden miljoenen patiŽnten, vooal diegenen die aan kanker lijden, opzettelijk omgebracht met chemo en morfine.

Terug naar ons voorbeeld:
Wat is er zinvol aan de toename van het borstklierweefsel (borstkanker) van de jonge moeder?
Meer borstklierweefsel produceert meer moedermelk.
Deze extra moedermelk is extra voeding voor het kind, want Moeder Natuur wil dat het snel weer gezond wordt.
Daarom wordt er meer voeding gemaakt. Zolang het conflict voortduurt, groeit ook de tumor.
Het kind kan zo putten uit een ruime voorraad en haalt de ontwikkeingsachterstand  die door het ongeval is veroorzaakt snel weer in!  Dit oeroude biologische programma heeft in ieder gaval bij de natuurvolken nog zijn nut.
Zelfs de partner kreeg de borst als hij ziek was. Dat mag nu onvoorstelbaar lijken, maar de natuur trekt zich niets aan van onze moderne, of eigenlijk van de natuur vervreemde levensstijl.

Wat is er zinvol aan darmkanker?
"Dat heb ik tot op de dag van vandaag nog niet verteerd!" - De volksmond wijstons zoals zo vaak de juiste weg, het gaat om de onverteerbare ergernis of woede.

Een voorbeeld:
Een man vertrouwt een financieel adviseur een groot bedragtoe.
Plotseling realiseert hij zich dat hij bedrogen is en hij zijn geld niet meer terug zal zien!
Direct begint de dikke darm met celtoename. In dit voorbeeld begint de vorming van een vlakgroeiende tumor van het resorptieve celtype, als het ware een wandverdikking.
Meer resorptief weefsel betekend dat nu meer voeding, water (of lucht) kan worden opgenomen.
In ons voorbeeld staat het geld in overdrachtelijke zin voor voeding.
De man wil dus nog snel resorberen, opnemen, wat van het geld is over gebleven.
Het zelfde conflict van een onverteerbare ergenis of woede kan in een ander voorbeeld ook een bloemkool-achtig groeiende tumor van het secretorische type tot gevolg hebben.
Meer secretorisch weefsel betekent dat er meer productie is van verteringssappen.
Daardoor kan een in de darm vastzittende en afsluitende voedselbrok (bijvoorbeeld een dwarsliggend botje, de onverteerbare brok) beter worden verteerd en zo kan het de darm weer passeren.
Bij de endeldarm gaat het om een lelijke, achterbakse gemene rotstreek.
Iemand wordt bijvoorbeeld op zijn werk, achter zijn rug om, er onterecht van beschudigd dat hij iets gestolen zou hebben.
De valse beschuldiging is hier het conflict. Hij wil zo snel mogelijk van deze beschuldiging af.
Hij wil dus in overdrachtelijke zin de keutel-brok snel oplossen om hem uit te kunnen scheiden.

De verschillende teelbal-SBSen
Het oude teratoom van de teelbal (= teelbalkanker). Wat is de biologische zin?
De "oude"mogelijkeheid van een teelbalkanker is het teratoom van de teelbal.
Dit is een toename van de oerkiemcellen volgens het model van de tumoren die vanuit toename van de oude hersenen worden gestuurd. Overeenkomstig hebben ze hun HH ook in de hersenstam. In de pcl-fase worden ze tuberculeus verkaasd.
De biologische zin kunnen we alleen begrijpen uit het gezichtspunt van de oude ontwikkelingsstand.
Vroeger, toen onze voorouders nog darm-ringdiertjes waren (alles vanuit de hersenstam gestuurd), droegen de oude oerkiemcellen zorg voor de voortplanting. Het nieuwe schepsel recapituleerde de tot dan afgelopen ontwikkeling door celdeling.
Pas met de bouw van de grote hersenen kwam er een nieuwe vorm van voortplanting.
Maar elk organisme heeft nog de oude vorm van voortplanting in herinnering.
En bij een overeenkomstig archaÔsch conflict probeert het lichaam deze vorm van voortplanting.
Het is echter een doodlopend proces, want de ontwikkeling komt niet boven het stadium van de darmring uit.

Waaruit bestaat de biologische zin van interstitiŽle teelbalcyste?
Het teelbal-SBS van de interstitiŽle soort, meestal foutief als teelbalkanker omschreven, wordt vanuit de witte stof van de grote hersenen gedirigeerd. Ze veroorzaakt in de ca-fase een necrose van de teelbal.
Pas in de pcl-fase vormt er zich een teelbalcyste, die langzaam (9 maanden) verstevigd om vervolgens testosteron te produceren. Men kan ze eigenlijk niet als kanker beschouwen, omdat ze pas in de pcl-fase een celtoename maakt ter reparatie.

In de mannelijke geslachtsklieren, de teelballen, treedt pas celgroei op als de man een verliesconflict heeft opgelost.
Voorbeelden van een verliesconflict zijn: de zoon of de vrouw sterft, de dochter vertrekt voor altijd naar een anderestad of de geliefde kat is overeden etc.  In de conflictactieve fase worden cellen afgebroken, er treedt necrose op.
Dit is als het ware de opmaat voor de genezingsfase, waarin nieuwe teelbalcellen worden gevormd, zelfs meer dan voorheen!
En precies daarin ligt het nut van dit proces.
De nu vergrote teelballen produceren meer testosteron (mannelijk geslachtshormoon) dan voorheen.

Tussen de teelbalnecrose met een afname van de productie van testosteron en de teelbalcyste aan het einde van het SBS met een verhoogde productie van testosteron ligt de CL, de ConflictoLyse of conflictoplossing!
Dat lijkt elkaar tegen te spreken, maar de biologische zin ligt heel duidelijk na de conflictoplossing, zelfs in de tweede helft van de pcl-fase. Net zoals de biologische zin van de recalcificering van het bot na de conflictoplossing ligt, ook in de tweede helft van de pcl-fase.

Sommige hebben er problemen mee zich voor te stellen, dat Moeder Natuur met haar ingewikkelde SBS van de zogenoemde luxegroep gelijktijdig een kwalificatietest heeft verbonden.
Als voorbeeld  bij een osteoporose de ca-fase te lang heeft geduurd, dan volgt er een spontane fractuur voordat het tot een mogelijke genezing komt. Dan is de onverbiddelijke kwalificatieklok afgelopen en een oplossing eigenlijk niet meer mogelijk.
Het dier is dan voer voor de leeuwen. Het individu heeft alleen een reŽle kans als het de oplossing nog kan bereiken voordat het tot een spontane breuk komt. Want dan wordt het bot door recalcificatie nog sterker dan voorheen.
Zo lijkt het ook bij het interstitiŽle teelbal- of eierstok-SBS te zijn. Vele mannen hebben voor altijd een verschrompelde teelbal.
Dat wil dus zeggen: de kwalificatie van de conflictolyse moet de patiŽnt nog onder slechte omstandigheden doen, met een verminderde testosteronproductie.
De biologische zin van het SBS ligt in de restitutie erna, niet in de hulp tot de conflicttolyse, zoals het bij alle overige kiembladen is, waar de biologische  zin in de ca-fase ligt.
Dor deze golf van testosteron komt de man seksueel nu echt goed op gang en dat zorgt ervoor dat het verlies snel kan worden gecompenseerd. Dat de natuur hier geen verschil maakt tussen het verlies van een dierbare kat of het verlies van de eigen zoon moeten we dan voor lief aannemen. Wanneer we zů verknocht zijn aan een katje dat het verlies ervan ons op die manier treft dan begint dit oeroude programma te lopen en dit zorgt snel voor (eigen) nakomenlingen.

De vrouwlijke tegenhanger is de
eierstok (ovarium):
De eerste mogelijkheid is een
teratoom van de eierstok (eierstokkanker) en komt precies overeen met het teratoom van de teelbal. Het verliesconflict is meer van het archaÔsche type, voor ons nu slecht voorstelbaar.
Bij de
eierstokcyste leidt het verliesconflict na de oplossing tot een vergrote vast geworden eierstokcyste en tot een extra golf van oestrogeen. De vrouw is daardoor buitengewoon ontvankelijker voor liefde en bevruchting en ze ziet er bovendien jaren jonger uit! Dat schept de beste voorwaarde voor een zwangerschap, want ook hier wil de natuur snel voor compensatie van het verlies zorgen!

Wat is de biologische zin van huidschilfers?
Ook de huidschilfers  (bijvoorbeeld bij neurodermitis of eczeem) hebben hun nut.
Dat nut ligt in de conflictactieve fase. De huid signaleert een scheidingsconflict:
Als we er bijvoorbeeld heftig onder lijden dat het huidcontact met een geliefde persoon is verbroken dan begint de huid precies op die plaats waar we naar de aanraking verlangen gevoelloss te worden en te schilferen.
Er treed een celafbraak op. Tegelijkertijd is ons korte termijn geheugen beperkt.
Deze verdoving heeft tot doel om de
missende aanrakingte vervangen en te vergeten!
De prijs voor deze speciale hulp van de natuur betalen we in de genezingsfase.
De huid regenreert zich en dat gaat gepaatd met roodheid, zwelling en jeuk.
Dit genezingsproces noemen we dan huidexantheem, psoriasis, dermatitis of eczeem.
Als deze huidonsteking steeds terug komt dan komt dat omdat het scheidingsconflict telkens weer geactiveerd wordt.
Het kan echter ook zijn dat we door bijvoorbeeld geuren, personen, voeding, of muziek die er ook waren ten tijde van het conflict telkens weer aan het conflictworden herinnerd.
Dit noemen we dan sporen en sporen en deze sporen start het SBSelke keer weer opnieuw.
Dit mechanisme zien we ook bij de allergiŽn.

Wat is de biologische zin van pijn in het bewegingsapparaat?

Pijn in het bewegingsapparaat heeft tot doel om het individu rustig te houden.
Net zoals een auto stil moet staan om hem te kunnen repararen, zo kunnen botten, kraakbeen, pezen en spieren alleen in rust genezen. Bij genezend bot wordt in de genezingsfase het periost, het botvlies, door oedeem pijnlijk opgerekt.
Daaronder vindt een actieve stofwisseling, een onsteking plaats.
De in conflictactieve fase onstane osteoporose (botontkalking) wordt in de genezingsfase weer opgevuld: re-calcificatie.
De biologische zin ligt in dit geval aan het einde van het speciaalprogramma en bestaat uit een versterking van het bot op de betreffende plaats. Wanneer het botweefsel zich onder het oprekken van het botvlies weer heeft gerecalcificeerd, dan loopt de pijn langzaam terug, zodra het oprekken van het botvlies over zijn hoogste punt is.
Natuurlijk is de zwelling veel omvangrijker en pijnlijker, als er gelijktijdig  Het Syndroom aanwezig is.
De Biologische Zin van het Syndroom ligt in het opslaan van water.
Maar bij de recacificering van het bod is Het Syndroom eerder contraproductief, dus niet zo goed.
Het organisme rekt het botvlies enorm op met sterke pijn, die van voorbijgaande aard is.
Het wil en heeft ook niet zoveel callus nodig, die in dit enorm opgepompte botvlies zou passen.
De Germaanse Geneeskundige moet daarom alles in het werk stellen om dit existentie- of zich-alleen-gelaten-voelen-conflict tot een oplossing te brengen. Als het botvlies zich maximaal heeft opgerekt, dan gaat de pijn geleidelijk weer terug (8 weken komen ze en 8 weken gaan ze) en het bot recacificeerd zich door inloop van callus en verdichting.

De biologische zin van de door de cortex van de grote hersenen gestuurde speciaalprogramma's ligt altijd in de conflictactieve fase:

Bij voorbeeld de zogenaamde bronchiaalkanker:
Een afdelingschef heeft slechte resultaten behaald en is nu bang dat een jonge, ijverige collega zijn plaats in gaat nemen of een schoonmoeder trekt in bij haar schoondochter en mengt zich voordurend in haar zaken.
Bij zo'n territorium-angst begint het biologische programma in de conflictactieve fase met celafbraak in het slijmvlies van de bronchiŽn. Daardoor vergroot de diameter van de bronchiŽn, hetgeen een groter ademvermogen tot gevolg heeft.
En dat is nou precies de bedoeling!
Want alleen met een buitengewone krachtinspanning kan de gevreesde rivaal weer uit het territorium worden verdreven.
De prijs voor deze kortstondige toegenomen kracht betalen we zoals gewoonlijk in de genezingsfase in de vorm van een bronchitis, longontsteking (= pneumonie bij een conflictduur van meerdre weken) of een ten onrechte zo genoemd bronchiaal-carcinoom.
Dat carcinoom is de ontsteking en zwelling tijdens de wederopbouw van het slijmvlies.
In werkelijkheid is dit een atelektase van de bronchiŽn, een (gedeeltelijke) afsluiting van de luchtwegen door een zwelling tijdens de wederopbouw van het slijmvlies, als er een conflictduur van meer dan 6 weken aan vooraf is gegaan.

De therapie

De therapie in de Germaanse Geneeskunde betrekt zich op de oorzaak.
Ze bestaat als eerste daaruit, de patiŽnt de samenhang uit te leggen en te verduidelijken.
Het belangrijkste voor de patiŽnt is te begrijpen wat er in zijn lichaam gebeurt.
Angst en paniek zijn de grootste hindernissen op de weg naar een oplossing en een genezing.
Wat we vroeger ziektes noemden en waarvan we meenden dat we ze met medicijnen moesten genezen of behandelen, waren in 90 tot 95% van de gevallen symtomen van de genezingsfase.
Dat komt omdat we de symtomen van de conflictactieve fase meestal niet als ziektesymtomen waarnemen.
Een uitzondering hierop zijn de organen die vanuit de oude hersenen worden aangestuurd, net als de maagulcus en angina pectoris.

Het DHS, het moment dat men volkomen onverwachts getroffen wordt, is het startschot voor dit overlevingsprogramma, je kunt ook zeggen: het startschotvoor de biologische therapie.
Want het enige doel van de conflictactieve fase is eigenlijk alleen nog maar de opruimimgsdienst van het organisme die de noodzakelijke bijbehorende veranderingen weer herstelt.
Dat de reguliere geneeskunde deze optimaal functionerende opruimingsdienst met medicijnen wilde verstoren, is als de domheid van een tovenaarsleerling.
Alle maatregelen die het zelfvertrouwen van de patiŽnt versterkt en de zelf genezende krachten van het lichaam ondersteunen, zijn wel zinvol.
De natuur heeft deze Zinvolle Biologische Speciaalprogramma's gedurende miljoenen jaren geoptimaliseerd en geperfectioneerd.
We dienenons bij elke geplande maatregelen ter ondersteuning ons af te vragen, of ze niet tegen de therapiecode van de natuur in werkt.
Daarom kan de slimme heilkundige vaak beterafwachten, om de natuur haar biologische kans te geven, in plaats van in het wilde  weg allerlei dingen te doen die het natuurlijk verloop verstoren.
Als we toch weten, dat men nagenoeg zonder medicijnen en in ieder geval zonder chemo en morfine, met 98% kan overleven, dan dienen we natuurlijk volledig om te denken.
Maar er is niets mooiers dan een patiŽnt te hebben die geen paniek heeft.
Zoals gezegd heeft de patiŽnt totaal geen paniek als hij het SBS gebeuren volledig heeft begrepen.

Operaties en medicijnen worden door de Germaanse Geneeskunde niet principeel afgewezen.
Natuurlijk is ook de moderne trauma-geneeskunde en spoedeisende geneeskunde deels in orde.
Een chirurgische ingreep is bijvoorbeeld bij een mechanische darmafsluiting door een tumor (wat zeer zelden voorkomt) zeker zinvol. Ook als een tumor te groot is geworden en op andere organen drukt kan een operatie worden overwogen.
We moeten ons duidelijk voor ogen houden, dat de in de natuur "vasthangende" brok, die bij het organisme in de epi-crisis een lokale tonische verkramping van de darmspier veroorzaakt, in onze samenleving niet werkelijk bestaat.
De diagnosesteller vindt dan in de epi-crisis (darmafsluiting) de darmtumor mondwaarts van de fantoom-brok.
En dan is de diagnose al klaar. Dat is de oorzaak! Vaak heeft de tumor maar een grootte van een walnoot, maar om het even: een tumor is een tumor! En die is de oorzaak.
Want de brok was alleen maar als fantoom aanwezig. De hele diagnostiek zonder het weten van de Germaanse was onzin.
De consequenties (operatie, chemo enz.) waren nog grotere onzin. We dienen met de Germaanse rekening te houden!

Het Syndroom

We spreken in de Germaanse Geneeskunde van een constellatie als twee actieve conflicten tegelijk maar in twee verschillende hersenhelften lopen, beide uit het grondritme.
We spreken van syndromen wanneer SBS-en in verschillende fases tegelijk voorkomen.
Eťn SBS is in de conflictactieve fase en een andere in de genezingsfase.
We spreken van
"Het Syndroom"als ťťn (willekeurig) SBS in de genezingsfase is, terwijl tegelijkertijd een actief existentieconflict loopt.
Een existentieconflict is een vluchtelingsconflict, het gevoel moederziel alleen gelaten te zijn, het gevoel dat mijn leven in gevaar is, als een vis op het droge te zijn.
Dit existentieconflict geeft waterretentie (vocht vasthouden) door afsluiting van de nierverzamelbuisjes.




























De biologische zin van een existentieconflict is het archaÔsche programma dat zegt: "Pas op, hou zoveel mogelijk water vast en sla het overal op waar datmogelijk is omdat er de komende tijd geen water zal zijn".
Er wordt dan maar weinig urine uitgescheiden, in het uiterste geval nog maar  ml per dag en daarmee kan dan nog het urinezuur worden afgevoerd. Dat noemenwe anurie.
Dit programma van de nierverzamelbuisjes zorgt er ook voor dat het orgaandat in de genezingsfase is maar ook in de bijbehorende Hamerse Haard in de hersenen, grote hoeveelheden vocht worden vastgehouden omdat juist die plaatsen daarvoor in aanmerking komen. Daardoor zwelt het orgaan dat in de genezingsfase is enorm op.
Uit een geringe ascites die men normaal gesproken niet zou merken, ontstaat met het Syndroom een enorm grote ascites-buik (waterbuik). Hetzelfde geldt voor het borstvlies (vocht achter de longen).
En uit een onschuldige zwelling van de lever onstaat met het Syndroom een enorme grote leverzwelling, een hepatomegalie.
Uit een onschuldige zwelling van de knie volgt met het Syndroom een grote zwelling van het gewricht, een acuut gewrichtsreuma. 




                                                                                                                   Een rib-osteoporose die zich aan het
                                                                                            recalcificeren is in de genezingsfase.
                                                                                            Gelijktijdig is er een actief
                                                                                            vluchtelingsconflict. Er is dus Syndroom.
                                                                                            Een deel van de thans daar opgeslagen
                                                                                            vloeistof vloeit naar binnen en
                                                                                            veroorzaakt (transsudatief-) vocht achter
                                                                                            de longvliezen. het andere deel van het
                                                                                            vocht veroorzaakt een bijzonder groot
                                                                                            oedeem aan de buitenzijde (zie de pijlen.






Het komt vaak voor dat patiŽnten lang geleden een oud levercarcinoom hebben gehad die daarna tuberculeus is genezen met een caverne (holle ruimte).
Deze patiŽnt kan later een territorium-ergernis-conflict lijden, dat in de genezingsfase een hepatitis geeft.
Wanneer deze patiŽnt vanwege de hepatitis in het ziekehuis wordt opgenomen dan kan hij daar een vluchtelingsconflict lijden.
Hij voelt zich als een vluchteling en alleen gelaten, dat conflict is actief en daarmee is hij dan in Syndroom!
Nu slaat het organisme enorme hoeveelheden vocht op in de lever die in de genezingsfase is.
Tegelijkertijd loopt de uitscheiding van urine terug tot een minium van 200 ml. Dat noemen we bij de lever hepatomegalie.
Door dit oppompen van de lever worden ook de oude cavernes opgepompt die tot nu toe niet zichtbaar waren op de lever-CT omdat ze dichtgedrukt waren. Maar nu roepen de onwetende heren diagnostici: "Leverkanker met hepatomegalie!" en ze geven direct morfine.
Wanneer men deze patiŽnt direct weer naar zijn eigen huis en zijn eigen bed zou brengen, waar hij zich goed en veilig voelt, dan scheidt hij meteen liters urine uit. De lever wordt dan snel kleiner.
En van de vermeende leverkanker is dan niets meer te zien, omdat de cavernes weer dichtklappen door de druk van het weefsel. Men ziet ze nagenoeg niet meer op de lever-CT.



                                                                                                                        

                                                                                                        Lever-CT doorsnede: hepatomegalie in
                                                                                                        Syndroom.
                                                                                                        In de rechter leverlap zijn de cavernes
                                                                                                        duidelijk zichbaar (TBC)









Het zelfde gebeurt ook in de bijbehorende Hamerse Haard (HH) in de hersenen.







                                                                                                           
Op deze foto zien we een enorm opgepompte
                                                                                       Hamerse Haard  in de hersenen in Syndroom,
                                                                                     een groot perifocaal oedeem.
                                                                                      Het gaat hier om een dubbel conflict dat
                                                                                      zich in oplossing bevindt: een schrik-angst
                                                                                      en een seksueel conflict uit de kindertijd. De
                                                                                      rechtshandige patiŽnte heeft deze conflicten
                                                                                      opgelost omdat ze sinds het begin van de
                                                                                      menopause de wereld op een mannelijke wijze
                                                                                      ervaart.









Omdat ze gelijktijdig een existentie-conflict had, kreeg ze een zwaar oedeem en bloedingenvan de baarmoederhals, oedeem in het strottenhoofd en deze enorme HH in de hersenen. Ze was in Syndroom.
Omdat de patiŽnte de Germaanse niet kende, ze zich operen en vervolgens mishandelen met chemo-rattengif en bestralings-pseudotherapie. Daarna wilde men nog meerdere malen operen, dus telkens weer littekens uit de hersenen weghalen.

De therapie van het Syndroom

Het Syndroom is een van de meeste voorkomende complicaties in de reguliere geneeskunde.
Denk aan waterbuik (ascites), vocht achter het longvlies (pleuritis), vergrote (hepatomegalie) etc., die we pas sinds de ontdekking van de Germaanse kunnen begrijpen.
Nu kunnen we echter de oorzaak en het verloop van het proces volgen en daarmee ook oorzakelijk behandelen.

het Syndroom bestaat uit twee processen (SBS) of componenten:
a) een proces in de genezingsfase met oedeem of waterophoping, zoals pleuritis, hepatitis of een ductaal melkgang-SBS en
b)gelijktijdig een proces van de nierverzamelbuisjes in de conflictactieve fase, die een vasthouden van water veroorzaakt (mogelijk een oligurie).

Deze combinatie veroorzaakt niet alleen vocht achter de longen bij de pleuritis en een ascites 9waterbuik), maar ook een hepatomegalie (leverzwelling) bij de hepatitis of een enorme opzwelling van de borst bij het ductale borst-SBS in de genezingsfase.

De therapie heeft in principe meerdere aanzetmogelijkheden:
1. Het meest effectief is altijd het existentieconflict op te lossen. Dat kan binnen enkele uren werken.
2. Wanneer men echter weet, dat de pcl-fase van de andere component voor het einde is, dan kan men deze korte tijd afwachten.

De eertse mogelijkheid is eigenlijk de meeste veilige. Zo kunnen we bijvoorbeeld bij een vochtophoping achter de longen, waarbij het vocht vrijkomt uit een rib of de wervelkolom, niet wachten tot de wervelkolom opnieuw is gerecalcificeerd.
Met Syndroom kan de patiŽnt tegen die tijd al gestorven zijn.
Het veiligst is het om het in de actieve fase bevindende nierverzamelbuisles-SBS op te lossen.
Dan is het Syndroom ogenblikkelijk ten einde en komt de patiŽnt uit de oligurie.
We moeten de gevaren van het klinische beeld nauwgezet diagnosticeren en afwegen.
Daarbij is een eventuele punctie van het borstvlies, buikvlies of hartzakje onvermijdelijk, om de patiŽnt op de eerste plaats weer lucht te verschaffen.
We moetenfundamenteel begrijpen dat een vochtophoping achter het borstvlies zonder Syndroom niet mogelijk is.
Het zelfde geld voor het buikvlies, de tamponnade van het hartzakje, etc. etc.
Het is ook belangrijk om te weten, dat alle van de kleine hersenen gestuurde uitstortingen een tuberculose veroorzaken en men daarom de eiwitspiegel in het bloed binnen de normwaarden dient te houden.
Dit geldt alleen als bij de patiŽnt op het moment van het DHS de juiste microben aanwezig waren.

Zoals reeds vermeld, is de component van de nierverzamelbuisjes in proncipe snel oplosbaar.
Bijvoorbeeld bij een faillissement, kan de oma bijvoorbeeld een voorschot op de erfenis geven.
Het gevaar is dan geweken en het Syndroom is ten einde. Het enorme oedeem reduceert zich tot een normaal nieveau.
De uitscheiding van de urine normaliseert zich weer.
Als een vluchtelingsconflict wordt veroorzaakt door de opname in het beklemmende ziekenhuis, dan helpt het wanneer de patiŽnt het ziekenhuis snel verlaat. Het is moeilijk om een existentie-conflict psychisch op te lossen, bijvoorbeeld door berusting.

Wanneer we het syndroom niet zo snel en eenvoudig kunnen oplossen, dan bieden er zich tijdelijk werkzame werkzame symptomatische ondersteuningen aan:
. een permanete drainage van de waterbuik met behulp van het inbrengen van een slangetje met een kraantje. Hiemee kan de
  patiŽnt naar behoefte het noodzakelijk buikvocht aflaten. Ter compensatie moet zich dan zeer eiwitrijk voeden.
  Als de genezing dan na 2 tot 3 maanden te einde loopt, dan is er geen Syndroom meer en verdwijnt de waterbuik.
. Terug brengen van de drinkhoeveelheid (maximaal 1 liter) om de toename van het oedeem te vermijden.
. De intraveneuze infusies (waartegen het lichaam zich niet kan weren) hebben een tegengestelde werking.
. Behulpzaam is ook een tijdelijke symptomatische therapie: 1 of 2 maal per dag een bad met een keukenzoutoplossing van
  0,9% ( ca 0.9 kg zout op 100 liter water) van telkens een uur. Ons organisme voelt zich dan als het ware in de oerzee.
  Toen onze voorouders van het water op land gingen, had de zee een zoutgehalte van 0.9%
. Cortison en andere urine drijvende middelen zijn af te raden zolang de patiŽnt minder dan 1000 ml per dag plast.
Het is echter mogelijk dat de verminderde functie van de nieren veroorzaakt worden doordat beide nieren een inslag hebben.
Of beide nieren actief zijn kunnen we met een hersen- of orgaan-CT vaststellen.
Cortison en derivaten werken allemaal sympathicotoon en versterken daardoor het nierverzamelbuisconflict en daarmee het oedeem, als beide nieren conflictactief zijn. Daarom wordt in dit geval het gebruik van dit soort medicamenten sterk afgeraden.
Voorbeeld: zo gevaarlijk is Het Syndroom

Een 52 jarige techtshandige patiŽnt had naast vele andere speciaalprogramma's die hij allemaal voorspoedig had doorstaan, de oplossing van een territoriumergernis, dat zich hier uitte in een hepatitis.
De dochter had 1,5 jaar geleden met 22 jaar kwaad het huis verlaten. De patiŽnt was 3 jaar ervoor gescheiden en zijn beide dochters (20 en 18) waren met hem bij zijn nieuwe vriendin ingetrokken. Daarmee was de ergenis voorgeprogfammeerd.
4 Maanden geleden loste hij zijn ergenisconflict op en verzoende zich met zijn dochter.
Bij de hepatitis ging de gamma-GT zeer hoog tot op 2800. De patiŽnt bleef echter rustig, omdat hij wist dat alleen de hypoglykemie (laag bloedsuiker) tijdens de crisis met een absence gevaarlijk kan zijn.
Gelukkig had hij geen Syndroom en kon hij iedere dag 2000 ml urine plassen. De patiŽnt bedacht een betrouwbaar systeem.
Zijn vriendin en zijn dochter moesten hem 's nachts om de 3 uur wekken, waarna hij dan stevig at.
En dat had werkelijk goed gewerkt. Als de gamma-GT van 2800 naar 2600 voor het eerst afnam, kwam de absence, maar de bloedsuiker zakte maar 30 mg%. Terwijl hij voorheen vrij constant 's morgens 125 mg% glucose had, had hij die ene keer maar 90 mg%. We feliciteerden hem van harte.
Daarbij had hij werkelijk het gevoel het gebeuren met zijn dochter eindelijk te hebben doorstaan.

Als gevolg daarvan kreeg hij een infract van de rechter hartspier (crisis). Dat is normaal gesprokenhelemaal niet gevaarlijk (hartkloppingen en verhoging van de bloeddruk).
Maar de noodarts die erbij werd geroepen verwees hem naar het ziekenhuis. Daar was er eigenlijk niets meer aan de hand.
Hij voelde zich echter als een vluchteling en vanaf dat moment scheidde hij nog maar 300 ml per dag urine uit
(voorheen 2000 ml), dus een Syndroom.

En direct kreeg de lever, die sterk opzwol door Het Syndroom, een zeer pijnlijke spanning van het leverkapsel.
Ik raadde hem aan om per direct het ziekenhuis te verlaten en zich zo snel mogelijk binnen zijn eigen vier wanden op zijn gemak te stellen en weer 2000 ml urine uit te scheiden.
Maar de artsen hamerde op hem in en lieten hem niet gaan...
Uiteindelijk redde hij het toch om naar huis te gaan.

Voorbeeld: Syndroom vanwege vluchtelingconflict in het ziekenhuis (vocht achter de longen)

Een 73-jarige rechtshandige patiŽnt kreeg vanwege haar agressieve schoondochter een territoriumangst-conflict (brovchiŽn).
Dat duurde helaas maandenlang. Uiteindelijk verzamelde ze alle moed en verbrak de betrekkingmet de schoondochter.
Dat was voor haar de oplossing. Als gevolg van de oplossing vormde er zich een bronchiale atelectase (afsluiting).
Meteen riepen de artsen: tumor. Dat was voor de patiŽnte een aanval tegen de borstholte: pleuramesothelioom (verdikking van het borstvlies).

Toen de patiŽnte na enkele weken eens 38.5 graden C koorts kreeg, om welke reden dan ook, werd ze in het ziekenhuis opgenomen met verdenking op pneumonie (longontsteking).
Terwijl ze voorheen nog 2000 ml urine had geplast en de atelectase van de bronchiŽn terugliep, net als het pleuramesothelioom dat in oplossing ging, leed ze nuin het ziekenhuis direct een dubbel vluchtelingsconflict en produceerde van de ene op de andere dag nog maar 300ml urine (Syndroom).
Gevolg: direct liep de linker borstholte vol met een exsudatieve uitstorting.
Ook hier was mijn raad om het ziekenhuis zo spoedig mogelijk te vertalen en thuis weer 2000 ml te plassen.
Want dan zou het vocht achter de longen, ook zonder punctie, binnen enkele dagen verdwijnen.

Maar het ziekenhuis wilde de patiŽnt eerst niet laten gaan.
De patiŽnte en haar man kenden de Germaanse goed en wist, dat het allemaal door Het Syndroom kwam.
De kliniek wilde de patiŽnte weliswaar nog naar een sterfhuis overbrengen, omdat het toch maar enkele dagen zou duren.
Daarmee bereikte de partner het om de patiŽnte thuis te laten sterven.

Thuis aangekomen voelde de patiŽnte zich weer helemaal wel en werd dag en nacht liefdevol door haar man verzorgd.
Ze wist van dr. Hamer, dat als ze weer1,5 tot 2 liter urine zou kunnen plassen, zoals ze nog enkele dagen geleden kon, dan zou het vocht achter de longen binnen een handomdraai verdwenen zijn. En ze heeft het inderdaad gered.
Nog diezelfde dag thuis scheidde de zogenaamd ter dood veroordeelde bijna 3 liter urine uit.
De dag ervoor in het ziekenhuis was het maar 300 ml. Ze was echter doodmoe door de tbc van het borstvlies, maar gelukkig.
En elke volgende dag plaste ze 2 liter urine. Al na enkele dagen was er al geen sprake meer van een punctie van het borstvlies.
Ze kreeg ook weer goed lucht, want ook de bronchiale afsluiting liep verder terug.
Daarentegen loopt een tuberculose van het borstvlies
zonder Syndroom ook zonder zichtbaar uitstorting af.
Hoe was het ook al weer mijn vrienden? Met helemaal niets doen en alleen met zich wel voelen, kan men daarmee weer gezond worden? Zoals de dieren dat ook doen?.. Maar wees voorzichtig met familiebezoek!
Haar zuster kwam op bezoek en liet per ongeluk meermaals het domme woordje nog vallen (= ter dood veroordeelde).
Daarmee kreeg de patiŽnte direct een territorium-ergenis-paniek, braakte en de uitscheiding van urine ging direct terug naar 450 ml. Maar de welwillende echtgenoot bracht haar, met wat hulp van mij, direct weer op de been en de volgende dag braakte ze niet meer en plaste weer 1500 ml urine.

                                                                                                    
Top

                                                                           *