<<<                      Menu             >>>
Home
De 4e Biologische Natuurwet
De functie van de microben wordt bepaald door de ontogenese (embryonale ontwikkelingsgeschiedenis).




























In de reguliere geneeskunde hebben we microben ingedeeld in 'goed' microben - bijvoorbeeld flora van de darm, de mond en de schede - en 'slechte' microben - bijvoorbeeld de tuberkelbacillen.
Men dacht dat deze 'slechte' microben - de schuld waren van vele ziektes. Deze ziektes noemde men 'infectieziektes'.
Deze vergissing met vťrstrekkende gevolgen kon gebeuren omdat men bij vele 'zoektes' daadwerkelijk schimmels en bacteriŽn op de plaats van de aandoening aantrof.
De schimmel-bacteriŽn (schimmel en tuberkelbacillen) vermeerderen zich al in de conflictactieve fase.
De bacteriŽn vermeerderen zich pas in de genezingsfase.

Vergelijking met de brandweer: Iemand analyseert de oorzaak van grote branden en komt tot de conclusie:
"Ik heb alle grote branden van de laatste decennia geannalyseerd. Het resultaat is eenduidig: bij iedere brand waren zonder uitzondering brandweerauto's aanwezig. Dus zijn deze voertuigen de oorzaak van de branden!".
Natuurlijk is dat onzin, want iedereen weet dat de brandweer niet vuur maakt maar blust.

Met de schimmels en bacteriŽn is het precies hetzelfde. Ze zijn niet de verorrzakers van de ziekte maar ze optimaliseren de herstellende genezingsfase.

Intussen weten we dat de virussen helemaal niet bestaan, ze zijn ook niet direct aantoonbaar.
Men had dat zomaar hypothetisch verondersteld, maar dat was een vergissing.
De microben zijn al miljoenen jaren onze touwe gegeleiders.
We leven in perfecte symbiose met hen en onze hersenen en ons organisme rekent altijd op hen.
Van de hersenen krijgen ze hun opdracht voor zeer specifieke operaties.
Onze kleine microchirurgen breken weefsel af of bouwen het op en dat uitsluitend in de genezingsfase.
Schimmels en schimmel-bacteriŽn, onze oudste vegeleiders, ruimen op bevel van onze hersenstam het overtollige weefsel van het binnenste kiemblad op, bijvoorbeeld candida-schimmels in de darm en spruw in de mond.
De belangrijkste zijn de tuberkelbacillen. Nachtzweten is een betrouwbaar signaal dat de tuberkelbacillen op dat moment actief zijn in de genezingsfase.


Beknopt overzicht van de micro-organismen

Myco-bacteriŽn (tuberkelbacillen) en schimmels
bewerken tumoren in weefsels die door de oude hersenen worden aangestuurd.
Ze vermeerderenzich in de conflictactieve fase. Er worden dan zoveel myco-bacteriŽn voor geproduceerd dat ze in de genezingsfase de tumor zo snel mogelijk weer kunnen afbreken.
Zo snel mogelijk wil zeggen: in de biologisch voorgeschreven tijd, want de microbe-chirurgie is een zeer gecompliceerd proces.
We zagen dit vroeger bij de long-tbc, dat was en is niets anders dan de tuberculeuze genezingsfase van een biologisch proces van de longhaarden als gevolg van een doodsangst-conflict. Zonder de myco-bacteriŽn raakt het hele organisme in de war.
Dat kunnen we goed zien bijvoorbeeld bij een schildklier-tumor. Met onze moderne, beeldvormende mogelijkheden zoals ct- en mri-scan kunnen we heel goed volgen, hoe een tumor in de pcl-fase door mycobacteriŽn wordt verkaasd.
Als er bij het schildklier-ca op het juiste moment geen myco-bacteriŽn beschikbaar zijn, dan blijft het metabolisme
(de stofwisseling) niet alleengedurende conflictieve fase van het conflict, maar ook de rest van het leven op volle toeren lopen.
Dat is een vergelijkbare situatie als bij een auto het ingedrukte gaspedaal vast is komen te zitten.
Het is biologischvanzelfsprekend dat een tumor die zijn biologische betekenis en zijn taak heeft vervuld daarna afgebroken dient te worden.















  Twee compacte tumoren (=borstkanker),
             De MycobacteriŽn hebben de tumor            Tuberkelbacillen, verantwoordelijk
  waarvan de onderste donker gekleurd is.           in de pcl-fase al verregaand                          voor de afbraak van bijvoorbeeld
  Dat wil zeggen, dat deze van binnen                   verkaasd. De verkasing begint                      overtollig borstklierweefsel.
  reeds vloeibaar (verkaasd) is. De tumor             altijd in het midden. daarom                         Men noemt ze ook zuurvaste
  is al bijna een (borst) caverne (holle -                 spreekt men bij zulke tumoren                     staafjes, omdat ze resistent zijn
  ruimte). De verkazing begint altijd van              in de pcl-fase van "centraal-                          tegen het maagzuur (bij een
  van binnenuit en werkt zich naar buiten.           necrotisch afbouwende tumoren"                maag-tbc).

BacteriŽn:
De bacteriŽn werken alleen in de organendie tot het middelste kiemblad, het mesoderm behoren.
Deze worden aangestuurd vanuit de witte stof van de grote hersenen. De bacteriŽn vermeerderen zich pas in de genezingsfase.
Voor deze vermeerdering preferen ze een warm en vochtig mileu, oedeem is daarvoor bij uitstek geschikt.
Daarom vermoedden we vroeger ten onrechte dat de bacteriŽn de oorzaak van de symtomen in de genezingsfase: koorts, vermooidheid, uitputting, hoofdpijn, zwelling etc.
De meeste bacteriŽn zoals de stafylokoken, streptokoken, pneumokokken en gonokokken hebben hun eigen speciale werkterein. Maar ze kunnen ook overlappend werken als de "buurspecialisten" ontbreken.
Volgens een andere indeling zijn er de anaerobe bacteriŽn die zuurstofarm werken en de aerobe bacteriŽn die in een zuurstofrijke omgeving werken.
Het doden van bacteriŽn met antibiotica vermindert weliswaar de symptomen van de genezing maar is biologisch gezien onzinnig. BacteriŽn zijn er in de meest uiteenlopende soorten. Elke bacterie heeft zijn eigen specifieke werkterrein.
Zo werken bijvoorbeeld de gonokoken hoofdzakelijk in het uro-genitaal traject en de corynebacteriŽn vooral in de keelholte.
Een deel van hen, namelijk de tuberkelbacteriŽn, wordt vanuit de oude hersenen ( = hersenstam en kleine hersenen) gestuurd en breekt tumorweefsel af. De andere bacteriŽn worden aangestuurd vanuit de witte stof van de grote hersenen en bouwen weefsel op, bijvoorbeeld in kraakbeen en botten. Microben zijn belangrijke schakels in het regelsysteem van de natuur.
We zouden ze moeten koesteren en verzorgen in plaats van ze te bestrijden.
Inentingen, om het even waartegen, zijn vanuit de Germaanse Geneeskunde gezien niet alleen volkomen zinloos omdat ze niet werken maar ook uiterst schadelijk.
Want inentingen kunnen conflicten veroorzaken (bijvoorbeeld angst bij degene die ingeŽnt wordt) en ze bevatten giftige toevoegingen zoals fenol, formaldehyde, kwik- en aluminium-verbindingen etc.
Omdat men niet eens weet waartegen er nou eigenlijk moet worden ingeŽnt (tegen toxine, tegen antilichamen, tegen de genezingsfase?) en omdat er helemaal geen virussen bestaan waartegen men zou kunnen inenten, is het allemaal een groot bedrog. Als de tbc-bacillen ontbreken, omdat men ze door een verkeerd begrepen hygiŽne heeft uitgeroeid, dan kan overtollig weefsel, dat normaal gesproken door myo-bacteriŽn (tbc) zou worden afgebroken, niet meer worden opgeruimd.                                
Normaal gesproken blijven er na het tuberculeuze afbreken holle ruimtes over die we cavernes noemen.
Maar als er geen tbc-bacillen zijn dan moet het lichaam zich op een andere manier behelpen: het kapselt de tumor in met bindweefsel. In de borst bijvoorbeeld vinden we dan op de rŲngenfoto oude knobbels, die ooit actieve, melk producerende cellen van een SBS waren. Zonder tbc vindt dus een nietbiologische genezing plaats.
Wat de natuur echter niet heeft kunnen voorzien, is dat wij tegenwoordig binnen enkele uren in een nieuwe, voor ons lichaam totaal vreemde wereld met bijbehorende microben terecht kunnen komen zoals bij intercontinentale vliegreizen.
Hierdoor kunnen wel problemen onstaan, bijvoorbeeld bij malaria.

Virussen:
De hersenschors van het grote hersenen is het jomgste gedeelte van onze hersenen.
Ze werkt mogelijk met zeer kleine eiwitverbindingen (antilichamen in de genezingsfase) om ontbrekend weefsel aan te vullen, bijvoorbeeld bij de bronchiŽn en de huid. Evenwel is het bestaan van virussen zeer omstreden.
Noch niemand heeft zonder twijfel een virus kunnen aantonen.
Het waren steeds antilichamen in de genezingsfase die werden waargenomen.

Tot voor korte tijd wisten we bij de virussen nog niet, dat ze helemaal niet bestaan.
De zogenaamde virussen werd 150 jaar geleden verondersteld, toen men nog microscopen had met een zeer laag oplossend vermogen. Men heeft nog nooit een virus gezien en ook geen vermeerdering van virussen waargenomen.
Ook de hypothese dat de niet waargenomen virussen een ziekte zouden veroorzaken, was onjuist.
Vanzelfsprekend zijn dan ook alle inentingen tegen virussen ťťn groot bedrog, zoals bij AIDS, de vogelgriep en Mexicaanse griep. Ze zouden hoogstens bij een genezing kunnen helpen, maar ook dat is tot op heden onbewezen.

De vermeende virussen waren niets anders dan antilichamen, die bij een DHS als begeleidende sporen in onze hersenen worden ingezet, maar pas in de pcl-fase als antilichamen organisch zichtbaar en meetbaar worden.
Zo is het bij "AIDS, de ziekte die helemaal niet bestaat". Bij het smegnatrauma wordt bij het DHS het smegma-spoor mee ingezet. Meetbaar worden de antilichamen pas in de genezingsfase als AIDS-test.
Feitelijk waren de blijkbaar ziekmakende virussen een groot bedrog! (zie hiertoe ook "Vermachtnis einer neuen Medizin" uit 1987 en "AIDS, die Krankheid die es gar nicht gibt").
De animaties van virussen, die ons af en toe op de televisie worden getoond, zijn zuiver bedrog.


                                                                                                      
Top

                                                                                        *