<<<                 Menu                    >>>
De 2e Biologische Natuurwet

De wet van de tweefasigheid van alle Zinvolle Biologische Speciaalprogramma's (SBS), voor zover het tot een oplossing van het conflict (CL) komt.

















In de reguliere geneeskunde kennen we in het autonome zenuwstelsel de beide tegenspelers: de 'activiteits-zenuw' = nervus sympathicus (sympathicotonie) en de 'rust-zenuw' = nervus vagus (vagotonie).
De sympathicus regelt de lichaamsfuncties tijdens het wakker en actief zijn, zoals in werk, sport of stress.
De vagus neemt het commando over tijdens, ontspanning en herstel.

In de normotonie, het normale dag-en-nachtritme, wisselen beide delen elkaar gelijk af, vergelijkbaar met de slinger van een klok.
Dat zou de ideale toestand zijn waarin we ons goed voelen en gezond zijn (in het schema het eerste, meest linkse gedeelte).

Ik heb kunnen vaststellen dat het lichaam na een conflictshock (DHS) automatische naar continue stress overschakelt.
Iedereen kan dat na een DHS bij zichzelf waarnemen.
Er gebeurt een ongeluk, we ervaren extreme opwinding (DHS) en ogenblikkelijk krijgen we koude handen, we voelen geen honger meer, ons hart slaat sneller, de ademhaling is versneld en onze gedachte draaien alleen nog maar om het conflict-probleem.

We zijn nu in de koude fase, in de continue stress, dat noemen we conflictactief. Zelfs 's nachts regeert nu de sympathicus: we slapen slecht of helemaal niet. In het schema is dat het middelste deel, de eerste fase van het SBS.
In het voorbeeld van de moeder die een zorg-conflict lijdt om haar kind, weet de moeder niet of haar dochtertje het ongeluk zal overleven. Ze is conflictactief: ze heeft koude handen, verliest gewicht en ze slaapt nauwelijks.
Wekenlang bevindt de moeder zich in sympathicotonie, in continue stress. Dan komt het verlossende bericht: "Uw kind wordt weer gezond!" Na dit goede nieuws lost de moeder direct haar conflict op en komt ze in een sterke vagotonie.

Met de oplossing van het conflict (conflictolyse of CL) is de tweede fase, de genezingsfase begonnen.
De moeder heeft nu warme handen, goede eetlust, ze is erg moe, heeft koorts, hooftpijn em natuurlijk de ontstoken en gezwollen borst. Deze genezingsfase of continue vagotonie, ook wel de warme fase genoemd, duurt maximaal zo lang als de conflictactieve fase heeft geduurd. Halverwege de genezingsfase (post-conflictolyse of pcl-fase) wordt deze tweede fase onderbroeken door de epileptische, epilepto´de of epi-crisis. Dit wordt ook wel de sympathicotone genezingscrisis genoemd.
In het schema is dat in het midden van het rechter gedeelte. Ieder SBS heeft een speciale epileptische of epilepto´de crisis.
In het geval van een motorisch conflict spreken we van een epileptische aanval ( = epileptische crisis).
Voor de rest van de SBSen hebben we het over een epilepto´de crisis (= op epilepsie lijkende crisis), ook wel "koude dagen" genoemd.

Verder is het belangrijk te weten, dat ook in de motorische epileptische of tonische-clonische crisis van de dwarsgestreepte spieren ook een sterke sympathicotonie aanwezig is.
Maar in tegenstelling tot de sympathicotone ca-fase zien we in plaats van een verlamming deze tonische (= aanhoudende) of clonische (=ritmische) kramp of een combinatie van beiden.
Bij de gladde spieren (darmen) is het weer anders:
In de epileptische crisis zien we een lokaal begrensde tonische aanhoudende verkramping, die we vroeger vaak foutief als "darmafsluiting of ileus"hebben vastgesteld.
Daarna volgt de clonische ( = ritmische) krampen van het gehele maag-darmkanaal, wat we diarree noemen.
De koude dagen van de verschillende epilepto´de crisis hebben zeer uiteenlopende symtomatische verlopen.
Al naar gelang de conflictinhoud (bv gestuurd vanuit de sensorische of post-sensorische hersenschors) kan er ook een absence optreden.

De meeste epileptische en epilepto´de crisis zijn voor de patiŰnt niet levensbedreigend.
Slechts weinig crisis, zoals het linker myocard-infarct, het coronaire hartinfarct (= combinatie van coronaire spieren en de plaveiselepitheel initima van de coronaire slagader) of de longembolie zijn gevaarlijk wanneer er een langdurig conflictverloop is geweest en wanneer er het syndroom aanwezig is.
De epilepto´de crisis van de bronchinale ulcera met het syndroom is ook gevaarlijk, beter bekend als pneumonie.
De oude huisartsen op het platteland kenden deze kritische fase precies!
Ze zeiden dan: "Als hij de komende dagen door komt dan heeft hij het ergste achter de rug", bijvoorbeeld de lysis bij de pneumonie.
Helaas weten onze huidige artsen daar nauwelijks meer iets van.
Zo kan bijvoorbeeld niemand verklaren, waarom hartinfarcten bijna altijd in rust en ontspanning optreden!
Als die door een verstopte kransslagader zou worden veroorzaakt, zoals de reguliere geneeskunde beweert, dan zou het infarct juist bij lichamelijke inspanning zoals werk of sport optreden.

In werkelijkheid is het coronaire hartinfarct de genezingscrisis van een territoriumverlies-conflict, zoals bijvoorbeeld pensionering, een ontslag of het weglopen van de partner.
Het infarct is alleen dodelijk als het conflict langer dan 9 maanden "solo"(zonder constellatie) actief was.

In deze epileptische of epilepto´de crisis beleven we vaak het conflict nogmaals in sneltreinvaart, zowel op psychisch als op organisch nivau. We komen daardoor weer in de sympathicotonie.
In deze crisis wordt het roer weer richting normale toestand omgegooid.

1. Een absence kan een zeer korte bewustzijnsverlaging van enkele seconden zijn, maar kan echter ook minuten, uren tot zelfs dagen duren, afhankelijk van de voorheen opgebouwde conflictmassa. De absence is klinische makkelijk te herkennen, omdat alle vitale functies, zoals ademhaling em bloedomloop, intact blijven. Alleen het bewustzijn ontbreekt. In pricipe kan men rustig afwachten, mits de patiŰnt geen laag bloedzuikerspiegel heeft.

De waterophopingen (oedeem) in de hersenen en het orgaan worden eruit geperst.
Met de epileptische of epilepto´de crisis begint ook de plasfase, die ook in de pcl-fase B voortduurt en tot doel heeft het organisme weer in de normotonie te brengen.

Wat hier heel belangrijk is: ca-fase en epi-crisis hebben beide sympathicotonie, maar van verschillende kwaliteiten: bij het motorische SBS van de dwarsgestreepte spieren is er in de ca-fase spierverlamming.
In de epileptische crisis zijn er tonische of clonische krampen.

Het interressante van de tweede Biologische Natuurwet is het feit, dat de meeste ziekteverschijnselen pas in de tweede fase optreden en daarom eigenlijk genezingsverschijnselen (verkouden, hoest, blaasontsteking, exceem, enz.) zijn, die men niet meer hoeft te "behandelen". Alleen een nar zou een aflopende genezingsfase willen genezen!
Bij de meeste SBSen merken we de ca-fase helemaal niet.

Wanneer iemand zijn conflict helemaal niet kan oplossen dan teert hij uit en mogelijk raakt hij volledig uitgeput.
Het organisme wordt dan zwakker en zwakker, totdat hij sterft.
Als we het niet kunnen oplossen dan is het beter dat we ons in het conflict schikken.
Dat wil zeggen dat het nog wel actief is, maar dat we er mee kunnen leven, het conflict is dan naar een lagere intensiteit getransformeerd, kleiner gemaakt.


Links- of rechtshandig?

De links- of rechtshandigheid is bij iedereen al vˇˇr de geboorte in de hersenen vastgelegd en blijft het hele leven lang hetzelfde.

De klap-test:




                                                           
Rechter hand boven:
                                                            De biologische rechtshandige.







                                                             Linker hand boven:
                                                             De biologisch linkshandige.






Klap in de handen en let daarbij op welke hand dominand is. Dat is de hand die bovenop ligt of actief klapt.                                                                       
De rechtshandige klapt dus met de rechter hand in de linker.
Het is mogelijk dat u linkshandig bent hoewel u dacht dat u rechtshandig was, want veel linkshandige mensen moesten als kind rechts leren schrijven.
Het bepalen van de handigheid of lateraliteit is in de Germaanse Geneeskunde heel belangrijk .
Uit de lateraliteit volgt een eenvoudige regel:
Voor de rechtshandige man of vrouw geld;  De linker lichaamshelft is de moeder-kind-zijde.
Dat betreft de eigen moeder, eigen kinderen of dieren die men als een kind ervaart.
De rechter lichaamshelft is de partner-zijde.
Dat beterft de levenspartner, andere familieleden, zakenpartner, collega's, vrienden of vijanden etc.

Bij de linkshandige man of vrouw is het precies omgekeerd.
Heeft bijvoorbeeld een rechtshandige man problemen met zijn linker knie dan heeft het conflict met zijn moeder of zijn kinderen te maken. Bij de knieŰn gaat het om een sportief eigenwaarde-conflict, in dit geval dus met betrekking tot zijn moeder of kind.
De pijnlijke linker schouder van een linkshandige vrouw duidt op een overwonnen eigenwaarde-conflict in relatie tot een partner, dus iemand  behalve haar moeder of kind.
Ze kan bijvoorbeeld in een conflictsituatie hebben gedacht: "Wat ben ik toch een slechte partner!".

In ons voorbeeld: Als de vrouw waarvan het kind is verongelukt rechtshandig is dan weten we nu al om welke borst het gaat: de linker borst, op de moeder-kind-zijde!
Let u er maar eens op hoe een rechtshandige vrouw haar kind draagt: het gezicht van het kind ligt normaal gesproken op haar linker borst. Daarom gaat in dit voorbeeld het Zinvolle Biologische Speciaalprogramma voor de linker borst van start.



                                                                                                            
Top

                                                                                            *