<<<                  Menu                    >>>
De 1e Biologische Natuurwet
De ijzeren wet van kanker.

1e Kriterium  Elke Zinvol Biologisch Speciaalprogramma (SBS) ontstaat door een DHS (Dirk Hamer Syndroom).
Een DHS is een biologisch conflict: een acute, dramatische conflict-shock die geÔsoleerd wordt beleefd en onverwachts inslaat.
Het DHS wordt gelijktijdig op drie niveaus beleefd: psyche, hersenen en orgaan.

2e Kriterium De inhoud van het biologische conflict bepaald op het moment van het DHS de locatie van het SBS in de hersenen - dat wordt de Hamerse Haard (HH) genoemd - en gelijktijdig de locatie aan het orgaan dat reageert met kanker of een equivalent van kanker met een Hamerse - Orgaan - Haard (HOH).

3e Kriterium Het SBS verloopt op alle drie de niveaus synchroon. Psyche, hersenen en orgaan reageren tegelijkertijd.
Dat geldt voor het hele traject:
. de conflictinslag of DHS;
. de conflictactieve fase (ca-fase);
. de conflictoplossing (conflicto-lyse, CL);
. de genezingsfase (post-conflicto-lyse, pcl-fase) met op het hoogtepunt de epileptische of epileptoÔde crisis (epi-crise);
. en tenslotte de terugkeer tot de normale situatie, de normotonie.

De conflict-shock, het DHS, treft iemand als een donderslag bij heldere hemel, volkomen onverwachts.
We bedoelen hiermee niet de allerdaagse zorgen, problemen en noden.
Op deze normale beslommeringen kunnen we ons nog voorbereiden.
Het gaat hier om het verrassingsmoment van een dramatische belevenis die een mens in zijn persoonlijkheid zeer diep raakt.
Dat noemen we een Biologisch Conflict.
En men staat er op dat moment volkomen alleen voor en kan of wil niet over het gebeuren praten of zijn hart luchten - men is geÔsoleerd.
We hebben op dat moment niets aan ons verstand of onze logica. We ervaren en voelen een shock.
Deze drie voorwaarden (dramatisch, onverwacht en geÔsoleerd) zijn voldoende om een DHS te veroorzaken en dat is het enige dat telt.
Op het moment van deze schokkende gebeurtenis start meteen een bepaald Zinvol Biologisch Speciaalprogramma (SBS) en verandert synchroon onze psyche, onze hersenen en het overeenkomstige orgaan.
Daarbij bepaalt de conflictinhoud welk deel van de hersenen en welk opgaan daarbij betrokken zijn.
Daarom noemen we zo'n conflict, dat synchroon op drie niveaus van ons organisme inslaat (in de spyche, in de hersenen en in het orgaan) een Biologisch Conflict.



                                                                 

                                                               Het computer-tomogram (CT) is een rŲngenopname in lagen: 
                                                               het toont  rŲntgenbeelden van de hersenen op meerdere parallelle lagen.
                                                               De standaard hersenen-CT levert 20 tot 30 fotografische doorsneden van de hersenen.







Een voorbeeld uit de praktijk:
Een moeder staat op het trottoir met haar buurvrouw te praten. Ze heeft haar driejarig dochtertje aan de hand.
Het meisje ziet een speelkameraadje aan de andere kant van de straat. Plotseling rukt ze zich los en rent de straat op.
De moeder hoort autobanden piepen en ziet dan haar kind roerloos op het asfalt liggen.
Precies in deze seconde vindt de shock plaats: een moeder-kind-zorgconflict.
De moeder maakt zich ernstige zorgen om haar kind.
Vanaf dat moment heeft de vrouw koude handen en voeten, kan niet meer slapen, heeft geen eetlust meer, verliest aan gewicht en denkt dag en nacht aan haar conflict, waarvoor ze ook met niemand kan spreken.
De moeder is nu in de conflictactieve fase, ook wel koude fase genoemd.
Ze piekert constant over wat er is gebeurd. In haar linker borst (in zoverre ze rechtshandig is) vormt zich een toename van borstkliercellen, die we borstkanker noemen.
Biologisch gezien groeit zo een kanker in de regel bij een melkgevende borst en deze zogenaamde kankercellen worden bij de melkproductie mee ingezet.
Ze produceren dus ook melk en zelfs meer dan de andere normale borstkliercellen, want deze cellen zijn in zekere mate speciale cellen.
Bij vrouwen in de geciviliseerde landen spelen deze processen zich ook buiten de tijd af dat erborstvoeding wordt gegeven.
De mechanismen op psychisch, hersenen en organisch niveau lopen in principe zo af alsof ze nog zoals bij de natuurvolkeren zouden leven, hoewel ze geen borstvoeding meer geven en zich ook niet meer biologisch gedragen.
Krijgt een vrouw in onze samenleving dus een moeder/kind-conflict terwijl ze geen borstvoeding meer geeft, dan groeit er zo een borstkliertumor en imiteert het doel van het meer-melk-willen-geven aan de zuigeling, die wel-is-waar als kind, maar niet meer als zuigeling aanwezig is.
En daarmee is het DHS ook al het begin van de oplossing van het conflict!
Eindelijk start Moeder Natuur meteen al met de praktische oplossing van het probleem.
Het verongelukte kind heeft vanaf het ongeval namelijk meer moedermelk nodig om weer gezond te worden.
En als het kind weer gezond wordt dan is dat tegelijkertijd ook de oplossing voor het biologische conflict van de moeder.

Psyche, hersenen en orgaan van de moeder zijn nu veranderd:

Psyche:
Continue stress! De vrouw denkt dag en nacht aan haar dochter, het is een dwangmatig denken, ze kan niet anders.
Ze slaapt weinig of slecht, heeft geen eetlust en koude handen.

Hersenen: Vanaf de seconde van het DHS zien we op haar CT-scan in de kleine hersenen, precies in het centrum dat de borstklier aanstuurt, een scherp omrande Hamerse Haard (zie foto onder).

Orgaan: In het weefsel van de borstklier vindt nu celdeling plaats, dus een toename van melk producerende klier.
Er vormt zich een compacte knobbel, een tumor, borstkanker.
Dit is dus in feite een biologisch zeer zinvol proces om de melkproductie in de kinderborst van de moeder te vergroten.
De andere borst,  de zogenaamde partnerborst was oorspronkelijk voor noodhulp aan een zieke partner bedoeld.
Op het eerste gezicht lijkt het misschien onbegrijpelijk. Maar het ziet er anders uit, als we de situatie biologisch bekijken.

Een conflictshock laat zijn sporen na in de hersenen. Deze kogelvormige structuren zien er op de hersenen-CT uit als concentrisch cirkels. Ze werden door mijn tegenstanders  die rare Hamerse Haarden (H H) genoemd.
De plaats van de H H geeft precies aan omm welk orgaan het gaat.
(Op deze foto zien we de H H lateraal in de kleine hersenen, in het centrum voor de linker borstklier.)
Bovendien kan men aan de H H zien of het conflict nog actief is (H H is scherp omrand)  of dat de patiŽnt zich al in de genezingsfase bevindt (H H is wazig door waterophoping, oedeem).
Men zou deze Hamerse Haarden ook conflictmarkeerders kunnen noemen. Ze zijn het levende bewijs dat de psyche via de hersenen alle organen aanstuurt.
Overigens zien de HOH (Hamerse Opgaan-Haarden er nagenoeg identiek uit als de H H, om het even of er nu een celtoename  (tumor) of celafname  (ulceratie of necrose) plaatsvindt.
We zien altijd ook in het orgaan deze of kogelvormige schietschijfringen. In de ca-fase scherprandig, in de pcl-fase met oedeemvorming.














Hamerse Haarden in de kleine hersenen                                                                                 Linker borst met perfere
lateraal rechts voor de linker borstklier.                                                                                  borstklierkanker.

Kijken we bijvoorbeeld naar twee vergelijkbare situaties in het dierenrijk:
1e geval: Een lammetje wordt door eem wolf verwond, maar niet gedood. Het moederschaap lijdt een DHS voor melkklier (moeder-kind-zorgconflict). Nu groeit er in de kind-uierzijde een melkkliertumor.
De biologische zin in de ca-fase is: het lammetje krijgt nu veel meer melk, zodat het snel weer gezond kan worden.
2e geval: Een wolf maakt een moederschaap bijna haar lammetjes afhandig. Het dier dwaalt tijdens de vlucht.
Het moederdier mobiliseert nu al haar reserves, haar systeem draait op volle toeren, staat onder continue stress en zo levert ze een uiterste prestatie om haar jong terug te krijgen.
Ze had een moeder-kind-scheidingsconflict (= ulceratie van de melkgangen)geleden.
Dan zou de biologische zin in de ca-fase zijn, dat bij een wat langer durende scheiding de gestuwde melk uit de uier afvloeien.

Dat is nou precies de biologische betekenis, het is een geschenk van de natuur die bij natuurvolkeren absoluut nog haar nut heeft. Op deze wijze wordt voor een gewone zuigeling een snellere genezing mogelijk gemaakt.
Ook een zieke partner wordt de partnerborst aangereikt, zodat hij kan overleven.

Maar nu weer terug naar ons voorbeeld:
Het kind ligt nog in het ziekenhuis. De moeder is nog altijd in continue stress.
Zolang het moeder-kind-zorgconflict voortduurt, groeit ook de tumor in haar borstklier en wordt de knobbel groter.
Weken later vertelt de arts haar: "Uw dochter heeft het gered, ze zal er geen blijvende schade aan overhouden!"
Dat is de confictoplossing (CL). Op het moment dat haar kind weer gezond is, stopt de groei van de borstklier en precies vanaf dit moment begint de genezings- of pcl-fase.
De moeder heeft weer plezier in het leven. hoewel ze nu wel het liefste dag en nacht zou willen slapen.
Ze voelt zich slap en heeft hoofdpijn. Deze hoofdpijn wordt veroorzaakt door de zwelling in de hersenen, in dit geval in de kleine  hersenen waar nu de reparatie van de H H plaatsvindt. De eetlust keert terug en haar handen zijn weer warm.
Het belangrijkste is echter dat het toegenomen borstklierweefsel, de tumor in de borst, tuberculeus wordt afgebroken, wat echter de borstvoeding niet stoort. De zuigeling drinktde tuberculeuze melk.
Het extra borstklierweefsel is nu overbodig geworden.
Maar als men in deze fase de borst ziet, zou men eerder het tegenovergestelde denken.
Want de borst is nu warm en gezwollen door het oedeem. De knobbel is nog dikker dan voorheen.
Dat zijn echter allemaal welkome signalen van de genezing, want nu zijn tuberkelbacillen en schimmel-bacteriŽn aan het werk.
Deze hebben zich in de conflictactieve fase al vermederd en nu breken ze de overtollige melkkliercellen tuberculeus, dus verkazend, af. Dat is de biologische genezing. Maar daarover later meer!

Een Hamerse Haard, nadat het conflict werd opgelost; de scherprandige ringen zijn niet meer zichtbaar. De lichte rand bestaat uit afgezet gliaweefsel, dat met contrastmiddel is aangekleurd.
Dit stadium van de genezing duidt de reguliere geneeskunde aan als kwaadaardige hersentumor .
Deze structuren zijn, afgezien van de gevallen met syndroom, altijd ongevaarlijk.
Het betreft hier slechts littekenweefsel van een genezen HH (opgelost conflict).
Gevaarlijk wordt het pas als deze strukturen door onwetende cynicologen worden ontdekt.
Dan wordt er namelijk angst en paniek gezaaid en meteen met operatie, chemo en bestraling gegonnen, meesta; met dodelijke afloop.














Links: deze HH is eigenlijk een dubbele of ook confluerende HH in de pcl-fase, want de HH van de rechter borst (borstklier) en een HH voor een borstvliestumor van het rechter borstvlies vloeien ineen tot een grote HH in de pcl-fase.
Volgens de reguliere geneeskunde: een grote geoedematiseerde tumor aan de kleine hersenen.
Rechts: Hier zien we (MRI met contrastmiddel) een schep afgegrensde glieus genezen HH voor de borst (borstklier).
Bij zo een glioom (ten onrechte hersentumor genoemd) kunnen we er normaal gesproken van uitgaan dat er in de rechter borst een tuberculose heeft gelopen (de resttoestand is een caverne, holte). 


In welk orgaan er een SBS start, wordt bepaald door de conflictinhoud, dus hoe het conflict wordt ervaren tijdens het DHS, tijdens de conflictshock.

Een voorbeeld:
Een vrouw betrapt haar man op heterdaad in bed met een andere vrouw.
Ze kan dat op verschillende manieren beleven:
. Ze lijdt een seksueel frustratie-conflict ("Waarom heeft hij met haar wel seks en met mij niet?") - betreffende orgaan: baarmoederhals;
. of ze lijdt een centrale eigenwaarde-inbreuk ( "Met deze jonge vrouw kan ik niet concureren!") - betreffende orgaan: lage rug, bekken of schaambeen;
. of ze lijdt een seksueel eigenwaarde-inbreuk ("Ik deug niet meer in bed") - betreffende orgaan: schaambeen of eventueel staartbeen;
. of ze lijdt een angst-walgings-conflict (bijvoorbeeld als de andere vrouw een protituť is: "Waarom brengt hij die hoer bij ons in bed?") dat resulteert in een lage bloedzuikerspiegel, (B-cellen van de lever en alvleesklier);
. of ze lijdt een territorium-markerings-conflict, (Hoor ik hier nog thuis?") dat in de genezingsfase leidt tot een blaasonsteking;
. of ze houdt toch al niet meer van haar man, ze heeft misschien zelf een vriend, ze lijdt geen DHS en er start geen SBS!

Elk van deze SBS-en is afhankelijk van hoe de situatie wordt beleefd en beantwoordt altijd aan een zeer specifiek biologisch doel!

De Sporen

Sporen zijn altijd bijkomende conflictaspecten in samenhang met een DHS.
Dat wil zeggen, dat de omstandigheden in de seconde van het DHS worden geassocieerd.
Alleen de patiŽnt zelf kan ons verklappen hoe hij het conflict speciaal in de seconde van het DHS heeft ervaren, dus ook met welke details (=sporen).

Wanneer een individu een conflict door een DHS lijdt, dan wordt op het moment van het DHS niet alleen het conflict zelf vastgelegd, maar ook bepaalde begeleidings aspecten.
Niet alleen worden er de kleinste detais als bij een foto-oname vastgelegd, maar ook alle zintuigelijke waarnemingen zoals geluiden, geuren, smaken en meer.
Dit kunnen ook mensen, dieren, plaatsen of bepaalde kleuren of klanken zijn. Deze indrukken blijven levenslang bewaard.
Komt men later ťťn van deze begeleidende aspecten weer tegen, dan kan het hele conflict als recidief terugkeren.
Dat betekend dat buiten het eigenlijke DHS-spoor er oo nog zijsporen, dus begeleidende omstandigheden of momenten van wezenlijke aard zijn, die op het moment van het DHS in herinnering zijn gebleven.
Het is belangrijk om te weten, dat men van zo een zijspoor altijd op het hoofdspoor toe rijdt. Vandaar de benaming spoor.
De door onze samenleving misvormde mens van tegenwoordig ervaart dit "spoor-denken" juist als ziekelijk en we spreken dan van allergieŽn die moeten worden bestreden.
De sporen in de Germaanse Geneeskunde betekenen dat iemand, mens of dier, die eenmaal een biologisch conflict heeft geleden, heel makkelijk weer een recidief krijgt als hij op een spoor komt.
Dat recidief hoeft zelfs uit maar ťťn component van het conflict te bestaan.
Dat is voldoende om een volledig recidief van het conflict te veroorzaken.
Zulke recidieven gaan aan ons intellectuele verstand voorbij. We kunnen ze slechts intuÔtief begrijpen en vermijden.
Ik geef toe dat het niet altijd makkelijk is om dat over te brengen, vooral bij patiŽnten die de Germaanse niet kunnen of willen begrijpen. Dan is het soms vergeefse moeite.
We hebben daarom een geheel nieuwe dimensie van het denken nodig. Een soort van het intuÔtieve, biologische besef.
In de biologie heersen wetten, die wij niet meer kunnen begrijpen, omdat we hebben geleerd om psychologisch te denken.
We kunnen ze echter zeer goed begrijpen als we weer hebben geleerd om biologisch, dat wil zeggen associatief te denken.
Tot deze biologische wijze van denken behoort het begrip van de conflictsporen.
De biologische conflicten halen ons in de harde werkelijkheid terug, vooral bij de dieren.
Maar in pricipe gaat het ook bij ons mensen biologisch gezien altijd om leven of dood!

                                                                                            
Top

                                                                     *