Germaanse geneeskunde
<<<        Terug        >>>
Pancreas SBS = Zinvol biologische Speciaalprogramma met initieel DHS (= onverwachte beleningsschok)

Een jonge patiŽnte had in korte tijd de dood van vier naaste familieleden te betreuren.
Bij alle sterfgevallen wist men al enige tijd dat er geen hoop meer was. Als laatste stierf haar peetoom.
Hij had haar beloofd dat hij zijn prachtige antieke dekenkist aan haar zou nalaten.
Ze had in haar woonkamer er zelfs al een ereplaats voor vrijgemaakt.

DHS: Toen het testament van de oom werd geopend, bleek echter dat niet zij maar haar zuster de dekenkist geŽrft had.
Dat trof haar volledig onverwachts, want ze had gedacht dat ze de dekenkist, de brok, al binnen had, doorgeslikt had.
Nu moest ze de dekenkist, die ze voor haar gevoel al had ontvangen, weer teruggeven.
Manifestatie: vanaf dit DHS groeide er bij de patiŽnte een pancreascarcinoom.
Conflictinhoud: woede of ergenis met de familie, strijd om de brok; erfenis-conflicten.
Biologische zin: met behulp van de toegenomen productie van pancreassappen de dekenkist misschien toch te kunnen verteren.

PS,:
De patiŽnte dacht dag en nacht na over hoe ze de dekenkist misschien toch nog van haar zuster zou kunnen krijgen.
Maar haar zuster was zelf ook zo blij dat ze de dekenkist had geŽrfd.
Met dit probleem en met het verder groeiende en intussen gediagnostiseerde pancreas-carcinoom kwam ze naar mij en mijn vrienden.
De diagnose was gesteld door een medicus, maar daarna was ze naar verschillende therapeuten geweest die volgens de Germaanse Geneeskunde werkten. Deze dachten steeds aan ťťn van de andere gestorven familieleden want het moest toch een echt conflict zijn.
Niemand dacht aan die onbenullige dekenkist, want vergeleken met de dood van deze geliefde familieleden scheen een onbelangrijke kist toch bijzaak te zijn.
Ik ontdekte dat alleen het verlies van deze dekenkist haar volledig onverwachts, dus geheel onvoorbereid had getroffen, dus alleen dat voorval kwam in aanmerking als DHS.
Nadat het probleem, dus het biologische conflict, duidelijk was, hadden we ook snel een oplossing gevonden.
Het bleek namelijk dat haar zuster, waarmee ze een zeer hartelijke band had, tijdelijk grote geldproblemen had.
De patiŽnte was financieel echter goed gesitueerd. De dekenkist bleek een antiekwaarde te hebben van maximaal 8000 DM.
Het plan was als volgt: De volgende zondag ging de patiŽnte samen met haar man op bezoek bij haar zuster.
Ze legde veelbetekend een gesloten envelop met 10.000 DM op de tafel.
Daarna vertelde ze haar zuster het verhaal over de dekenkist en haar pancreaskanker.
Haar zuster sprong op en terwijl de tranen over haar wangen rolden, viel ze de patiŽnte om de hals.
Door haar tranen heen stamelde ze: "In godsnaam waarom heb je dat niet verteld. Het is van nu af jouw dekenkist.
Je kunt hem mee naar huis nemen, vandaag nog!"
Toen kon ook de patiŽnte haar tranen niet meer bedwingen en samen huilden ze tranen met tuiten.
Ze stamelde: "Ik hou toch net zo veel van jou als jij van mij.
Je weet dat ik geen jaloers persoon ben, maar ik had me zo op de dekenkist verheugt.
Maar goed, ik neem jouw geschenk aan en dan is mijn probleem opgelost.
Maar je moet me beloven dat we het over de envelop op tafel niet meer hebben - want dan is jouw probleem ook opgelost."
De rest was een aaneensluiting van snikken. Maar nu gegon het moeilijke deel: de genezingsfase.
Gelukkig leerde de zuster van de patiŽnte met groot enthousiasme de Germaanse Geneeskunde.
Zo werd ze al snel de meest competente privť-arts van de patiŽnte.
Want ze lag twee maanden lang in bed met een pancreas-tbc, ze was zo oneindig moe dat ze nog amper haar hand kon optillen.
In het begin had ze hoge koorts. Ze zweette aan het eind van de nacht zoveel dat men elke nacht wel tweemaal al het beddegoed en haar nachthemd moest verschonen. Maar de eetlust kwam al snel weer terug.
Haar zuster zat als een toegewijde verpleegster/arts dagelijks aan haar bed.
Ze had zich de Germaanse Geneeskunde volledig eigen gemaakt en kon haar zuster troosten en motiveren.
En toen de patiŽnte na 4 maanden weer helemaal gezond was, waren de beide zusters nog onafscheidelijker van elkaar dan voorheen.



  


Alveolen SBS = Zinvol biologisch Speciaalprogramma met initieel DHS (= onverwachte belevingsschok)

Niet zelden lijden patiŽnten al bij de diagnose: "U heeft kanker, u heeft nog maar 3 maanden te leven" een conflictshock.
DHS: doodsangst-paniek-conflict-shock voor zichzelf. De patiŽnte denkt er nu dag en nacht aan dat hij zal sterven.
Hij kan niet meer slapen, niet meer eten, verliest snel gewicht en denkt alleen nog maar aan de dood.
Manifestatie: Vanaf dit DHS groeien er bij de patiŽnt (vlakke of ronde) long-haarden die al naar gelang de intensiteit van het conflict langzaam of sneller de hele long kunnen opvullen.
Conflictinhoud: Doodsangst. Het oorspronkelijk conflict is een luchtbrok niet kunnen verteren. De patiŽnt denkt onbewust dat hij geen lucht (zuurstof) meer kan krijgen en dat hij daardoor zal stikken. De zuurstof is als het ware de lucht-brok waar hij naar verlangt en hij is bang dat hij deze niet meer kan krijgen.
Bij een doodsangstconflict van de linker longkwab denkt de patiŽnt altijd, dat hij (de kooldioxide) niet kan uitademen, (zoals bij astma bronchiale) of niet kunnen uithoesten.
Biologische zin: Omdat de long-alveolen als voormalig darmweefsel zowel opnemen (zuurstof) als uitscheiden (kooldioxide), zijn de longrondhaarden een poging van het organisme om door middel van meer ademweefsel meer zuurstof binnen te halen en meer kooldioxide uit te scheiden. Binnenhalen doet de muil altijd met de rechterzijde. Links wordt de keutel uitgescheiden. De luchtbrok wordt als het ware binnen gehaald (rechter longkwab) en de kooldioxide wordt uitgescheiden (linker longkwab). Bij de sturing vanuit de hersenstam staat de rechter muilzijde altijd voor de brok binnenhalen en de linker zijde voor de keutel uitscheiden. De beide longkwabben zijn uitwassen van de muil.

PS,: de doodsangst kan men ook voor een andere persoon hebben. Dan vormt er zich maar ťťn rondhaard in de long.
Als het de patiŽnt lukt om-bijvoorbeeld door het begrijpen van de Germaanse Geneeskunde  - een oplossing voor zijn doodsangst te vinden, dan is hij opgeluchten dan komt hij in de genezingsfase. En wanneer de patiŽnt al vůůr het DHS in het gelukkige bezit was van de benodigde mycobacteriŽn, de tuberkelbacillen, dan zet nu de longtuberculose in.
De tuberkelbacillen vermeerderen zich alleen in de conflictactieve fase en als je ze pas na het DHS krijgt dan heeftdatvoor het verloop van dit Zinvolle Biologische Speciaalprogramma dus geen zin meer.

De longtuberculose breekt de longhaarden weer af. Dat gaat gepaard met koorts, nachtelijk zweten en extreme vermoeidheid. Als geen tuberkelbacillen aanwezig zijn dan worden de compacte tumoren alleen maar ingekapseld.
Bij een open tuberculose hoest de patiŽnt sputum met veel eiwitop. Dat eiwit moet natuurlijk door goede voeding worden aangevuld. Bovendien moet de patiŽnt strikte bedrust houden en mag zich niet inspannen. Anders kunnen de long-cavernes die zich nu aan het vormen zijn, inscheuren en dan ontstaat een pneumothorax.
Men spreekt van long-cavernes als de tuberculeuze genezingsfase van ťťn of meerdere longhaarden is afgerond.
Op de plaats waar voorheen de longhaarden was, zit nu een ronde caverne, een holle ruimte.
150 jaar lang heeft men blijkbaar niet geweten, dat longkanker en long-tuberculose hetzelfde biologische zinvolle speciaalprogramma is, alleen in verschillende fases:
Longkanker = conflictactieve fase van een doodsangst-conflict
long-tuberculose = genezingsfase van een doodsangst-conflict.






Melanoom SBS = Zinvol Biologisch Speciaalprogramma met initieel DHS ( = onverwachte belevingsschok)

Een rechtshandige patiŽnte had twee tumoren in haar borst. De ene tumor bestond al langer en had te maken met een oude en nog altijd voortdurende strijd met haar moeder. De andere tumor was nieuw. Deze had te maken met een proces over het vaderschap tegen de vader van hun 1 jaar oude kind. Het kind kreeg de borst en de moeder had ook rijkelijk melk en daarom kon er ook niets gebeuren, zolang ze geen domme dingen deed. Nadat ze de Germaanse Geneeskunde had gevonden, had ze de hoop dat het conflict rond het vaderschap zich op zou lossen als het proces voorbij zou zijn.
Het zelfde hoopte ze voor het conflict met de moeder. Alles ging een jaar lang goed. Toen kreeg ze een vriend.
Op een avond ging ze samen met haar kind naar hem toe en ze wilde bij hem slapen. Toen de vriend de beide knobbels in haar borst voelde, waarvan ze hem niets had verteld, werd hij woedend en schreeuwde tegen haar de volgende zin, die voor haar een DHS werd:
DHS: "Jij loeder, je wilt me erin luizen, je hebt kanker, dat is besmettelijk! Maak dat je met je bengel ogenblikkelijk hier wegkomt." Metteen zette hij haar nog maar half aangekleed samen met haar kind buiten de deur.
Zo'n vernedering was de trotse vrouw nog nooit overkomen. Bibberend van de kou en schaamte kleedde ze zich in het trappenhuis verder aan, nam haar huilende kind op de arm en liep een kilometer door de koude nacht naar een taxi-standplaats.
Manifestatie: Kort daarop groeide er boven op de beide knobbels van de linker borst een melanoom als teken dat ze zich vanaf het moment van dit DHS miskaakt voelde. Daarvůůr had ze 11/2 jaar probleemloos met de borsttumoren kunnen leven en ze had haar kind ook voortreffelijk kunnen zogen.
Het melanoom is een adenoÔde tumor van de lederhuid en wordt vanuit de kleine hersenen gestuurd.
Het groeit in de conflictactieve fase.
Conflictinhoud: Bezoedelings-conflict. Scheiding van de integriteit, het gevoel misvormd of mismaakt te zijn.
Bilogische zin: Versterking van de oude coriumhuid (lederhuid). Deze huidlaag stamt nog uit de periode in de evolutie dat de laag van het plaveiselepitheel daar nog niet overheen lag.
In de genezingsfase wordt het melanoom tuberculeus afgebroken door schimmels of bacteriŽn.
Daar ziet men aan de buitenste huidlaag niets van want deze blijft intact. Daaronder lost het melanoom op.
Wanneer het melanoom naar buiten toe open is dan ruikt je het stinkende proces van tuberculeuze verkazing.
Dit is de open huidtuberculose en die is identiek aan lepra. Het zijn dezelfde mycobacteriŽn.
De adenoÔde borstkanker is een programma van de ingestulpte coriumhuid en daarmee eigenlijk ook een melanoom.
Zolang de knobbel maar niet door een biopsie wordt geopend, wordt hij door een onschuldige tuberculeuze verkazing weer afgebroken en dan blijft een holle ruimte over.
Als er geen mycobacteriŽn aanwezig zijn dan blijft de knobbel bestaan en wordt deze ingekapseld.
huidkanker of melanoom heeft met de ozonlaag of zonnestralen Łberhaupt niets te maken, maar eventueel wel met de hysterie dat zonnestralen kanker zouden kunnen veroorzaken. Wanneer men bijvoorbeeld alle mensen die in een zwembad vredig in de zon liggen nauwkeurig zou onderzoeken dan vindt men bij elke tweede persoon een pigmentvlekje, dat men als mogelijk kwaadaardig kan bestempelen. De paniek doet dan de rest en dan zegt men: "Ziet u wel, de pigmentvlek groeit.
Het is een melanoom, dat wisten we toch al vanaf het begin". In werkelijkheid voelt de patiŽnt zich op die plek nu mismaakt of bezoedeld.
We moeten er weer aan wennen om de tuberculose als iets normaals, biologisch te zien.
Jazeker, het stinkt ietswat, men zweet 's nachts tegen de ochtend, men is heel slap en moe gedurende 2 tot 3 maanden.
Dat is bij alle tuberculosen van de verschillende, door de oude hersenen gestuurde organen het geval.
Maar men overleeft en het heeft allemaal uiteindelijk een bedoeling.
De onjuiste voorstelling: "Het wordt alleen nog maar slechter, nu kan ik niet eens meer uit mijn bed komen. 14 dagen geleden kon ik nog rond lopen ..." Zulke verkeerde voorstellingen zijn alleen maar een teken van onwetendheid.
Bijna allemaal hebben ze een
goede eetlust! En dat kan toch geen teken van ziekte zijn.
Maar ook hier maakt onze samenleving er een grote puinhoop van. We hebben niemand thuis die voor ons kan zorgen.
Iedereen werkt buiten de deur of heeft geen zin om verantwoording op zich te nemen. Dan blijft er alleen nog de weg naar het chemomoord ziekenhuis. De rest kennen we.







Hartzakje SBS = Zinvol Biologisch Speciaalprogramma met initieel DHS ( = onverwachte belevingsschok)

De volgende casus ging de medische geschiedenis in als de bijl van Trnava.
De patiŽnt beleefde destijds iets vreselijks. In de periode voor de kermis, toen alle dorpsbewoners veel ganzen gemest om die voor het dorpsfeest te kunnen slachten, hoorde de patiŽnt 's nachts plotseling zijn hond aanslaan. Slechts gekleed in een onderbroek rende hij de tuin in om te kijken wat er aan de hand was. Hij zag in het donker het silhouetvan een man die blijkbaar zijn ganzen wilde stelen. Opeens herkende de patiŽnt zijn buurman.
DHS: Op hetzelfde moment suisde er een grote bijl door de lucht. Hij werd op enkele centimeters naast de linker tepel getroffen door de bijl, die door zijn ribben heen sloeg en de borstkast binnendrong. De patiŽnt zakte in elkaar.
De arts die erbij werd geroepen dacht dat het hart ook geraakt was en hij gaf hartmassage. Maar toen de arts merkte dat het hart verder klopte, verbond hij de borstkast van de patiŽnt en gaf opdracht om de man over te brengen naar het 20 km verderop gelegen Trnava. Dat was een moeizame onderneming. Eerst moesten ze met paard en wagen over de hobbelige straten naar het dichtbijzijnde treinstation en van daar uit gingen ze met de trein naar het ziekenhuis van Trnava. De patiŽnt lag daar nog lange tijd in het ziekenhuis.
Manifestatie: In de daarop volgende tijd ontwikkelde zich een carcinoom in het hartzakje, een pericardmesothelioom.
Mesotheliomen groeien meestal vlak en in zeldzame gevallen ook als grote compacte tumoren. Vaak vormt een hart-aanval tegelijkertijd ook een DHS voor een pericard-mesothelioom.
Conflictinhoud: Aanval tegen het hart, bijvoorbeeld een klap of een messteek. Psichisch is het vaak de associatie met uitspraken als: "U heeft een hartkwaal". Of het is de sublectieve ervaring "Ik heb een hartziekte" zoals bij agina pectoris, een  hartinfarct, tachycardie etc.
Biologische zin: Verdikking van het hartzakje om zich te beschermen tegen een volgende DHS of tegen een gevaar voor het hartzakje, zoals een steek of een klap, of een mentale klap zoals bij de uitspraak: "Je bent een hartpatiŽnt".
In de genezingsfase vormen alle mesotheliomen een uitstorting (vochtophoping tussen de vliezen)
. Het pericard vormt een uitstorting in het hartzakje.
. Het buikvlies vormt een ascites (vochtophoping in de buikholte).
. Het borstvlies vormt een pleura-uitstorting (vocht achter de longen).
In principe is er altijd een tuberculose bij de exsudatieve ontsteking met biologisch verloop.

Het Syndroom is in principe biologisch zinvol, maar desondanks als complicatie in de genezingsfase zeer gevreesd. Want als tegelijkertijd en actief existentieconflict (vluchtelingsconflict) bestaat, dat resulteert in een nierverzamelbuiscarcinoom, dan wordt er extra veel vocht vastgehouden.We spreken dan van Het Syndroom. Het organisme gebruikt dan de weg van de minste weerstand en kiest als extra waterreservoir een gebied, orgaan of deel van de hersenen dat toch al oedeem vormt in de genezingsfase. Dit extra vocht kan voor de patiŽnt tot grote problemen leiden.
Bij ascites (en soms ook bij het pericard-exsudaat) laten we een tijdelijke drain plaatsen die met een kraantje wordt afgesloten. De patiŽnt kan dan naar behoefte 1 Š 2 liter buikvocht laten weglopen. Hij moet zich daarbij echter wel eiwitrijk voeden omdat hij met dit ascites-vocht ook veel eiwit verliest. Als de ascites definitief verminderd is dan kan men de drain zonder problemen weer laten verwijderen (volgens hetzelfde principe als de blaaskatheter).

Ook een zoutbad met een oplossing van keukenzout kan bij 1 tot 2 uur per dag een tijdelijke extra uitscheiding van urine geven.
Maar het belangrijkste en ook snelste is natuurlijk een oplossing van het existentieconflict (vluchtelings- of alleen gelaten zijn conflict).
In het gunstigste geval kan de patiŽnt daarbij van het ene ogenblik op het andere weer 1,5 tot 2 liter urine uitscheiden en de pericard-, pleura- en peritoneale uitstortingen resorberen dan spontaan en lopen vanzelf weer terug.
Het is belangrijk om te weten dat er 2 soorten van uitstortingen bestaan:
a) exsudatief met tbc (lokaal adenoÔde weefsel betreffend)
b) transudatief zonder tbc (weefsel uit de omgeving, meestal nieuw mesodermaal aandeel).







Eierstok SBS = Zinvol Biologisch Speciaalprogramma met initieel DHS ( = onverwachte belevingsschok).

Een 50-jarige patiŽnte naar haar gynaecoloog omdat ze onderin haar buik iets voelde. De šlternatieve" gynaecoloog stelde met een echo vast dat het ging om een eileider-carcinoom of iets dat nog erger was. Ik werd erbij gehaald en ik zei dat het een eierstokcyste was. We spraken af om een CT-scan van het hoofd en het bekken te laten maken.
Op grond daarvan meende de gynaecoloog heel zeker dat het kwaadaardig was en dat ze direct geopereerd moest worden.
Met mijn kennis van de diagnose van de hersen-CT-scan had ik een voorsprong op hem en zei tegen hem dat ik om elk bedrag durfde te wedden dat het een eierstokcyste was die zich al aan het verstevigen was - dat is de laatste fase van de genezing.
DHS: over haar conflict wilde de patiŽnte liever niet praten, dat dient men ook te respecteren.
Manifestatie: In de conflictactieve fase vormt zich vanaf het conflict in de eierstok een necrose die echter doorgaans niet wordt opgemerkt. Dat gebeurt hoogstens als toevallig een verkleind ovarium onder de microscoop van een histoloog terecht komt.
Door de necrose neemt de productie van oestrogenen af en dat kan tot amenorroe leiden.
Conflictinhoud: Het conflict is een verlies-conflict: Het verlies vn een kind, ouder, partner, vriend, of dier door hun dood of door weggaan.

Zoals we al schreven, de patiŽnte ging naar de gynaecoloog omdat ze het gevoel had dat haar buik in omgang was toegenomen, er klopt iets niet in haar buik.
Mijn zekerheid dat het een eierstokcyste was die al in de fase van de induratie (versteviging) was, overtuigde de patiŽnte en daarom besloot ze om 2 a 3 maanden te wachten.
Ik had haar verzekerd dat er niets kon gebeuren en zo'n operatie loopt toch niet weg.
Ze zag er intussen uit alsof ze 5 maanden zwanger was, de cyste was zo groot als een kinderhoofdje.
Ik zag dat de induratie van de cyste nu nagegenoeg was afgerond. Daarom zei ik haar: "Vanaf nu wordt u elke maand 2 jaar jonger."  Dat wilde ze graag uitproberen en daarom besloot ze om nogmaals 3 maanden te wachten.
Na die periode liet ze niemand meer aan haar buik komen!
Al na drie maanden zeiden mensen tegen haar: "Wat zie jij er goed uit!". Na nog een maand: "Wat zie jij er jong uit".
Toen zij ze: "Dat had mijn dokter mij al voorspeld". Iedereen die haar niet kende, schatte haar tussen de 20 en 25 jaar.
Maar dan moest ze wel haar mond houden, want haar stemhoogte was namelijk veranderd!

Hoe verloopt de genezingsfase?
In de genezingsfase wordt de necrose weer opgevuld.
Omdat het ovarium bijna geen kapsel heeft, wordt er ovarium-cystes van verschillende grootte gevormd.
In het begin zijn ze nog zeer vloeibaar, later verstevigen ze zich en worden ze met weefsel opgevuld.
Aan het begin van de genezingsfase is de ovariumcyste nog overal aan de organen in de omgeving vast gegroeid om zich van bloed te voorzien. Dit werd ten onrechte invasieve groei genoemd.
Zodra de eigen bloedvoorziening geregeld is, maakt de cyste zich vanzelf weer los van het omliggende weefsel.
De cyste vormt nu een vast, stevig kapsel. De cyste kan dan operatief eenvoudig verwijderd worden als ze mechanisch stoort.
Dit hele proces duurt 9 maanden - net zolang als bij een zwangerschap. De geÔnduseerde cyste produceerd nu geslachtshormonen.
Een bijzonder intersante verschijning is de endometriose die volgens het leerboek altijd oestrogeen produceert.
Die kon men tot op heden niet verklaren. Endometriose is het gevolg van een gesprongen eierstokcyste.
Dat gebeurt vaak bij het Syndroom. Dan vloeien de vaste deeltjes van de cyste de buikholte in en daar zetten ze zich vast.
Daar groeien ze verder, net zoals we vroeger dachten dat de metastasen deden.
Daar vormen ze nieuwe, kleine eierstokcystes volgens het hun bekende schema van 9 maanden celtoename en ze produceren dan, zoals gezegd, oestrogeen.
Biologische zin: Door de toename van de oestrogeenproductie heeft de vrouw een veel jonger uiterlijk, een sterkere eisprong en de vrouw kan sneller zwanger worden.
Deze biologische zin wordt pas bereikt aan het einde van de genezingsfase.







Bot SBS = Zinvol Biologisch Speciaalprogramma met initieel DHS ( = onverwachtebelevingsschok)

Een 17-larige rechtshandige student verloor in de finale van een tennistoernooi van een tegenstander waarvan hij tot nog toe altijd had gewonnen. Het was voor hem een zware dag waarop alles mis ging.
Hij voelde zich sportief minderwaardig en zijn gevoel voor eigenwaarde was gedaald tot het nulpunt.
DHS: tijdens dit toernooi werd hij door zijn tegenstander letterlijk volkomen onverwacht overvallen.
Daarom reageerde zijn knie aan de partnerzijde.
Manifestatie: Niemand merkte dat dit sportieve eigenwaarde-conflict daarna leidde tot osteoprose van het onderste deel van de dijbeen en het bovenste deel van het scheenbeen, samen de knie.
Voor elk deel van het skelet is er een specifieke inhoud van het eigenwaarde-conflict en de knie heeft bijvoorbeeld te maken met de sportieve eigenwaarde.
Door de sympathicotonie gedurende de conflict-activiteit was de jongeman nu zeer goed in tennis en hij won aan het einde van het volgende seizoen het revanche-spel tegen de concurrent. Vanaf dat moment kreeg hij echter problemen met zijn rechter knie.
Conflictinhoud: Knie: osteoporose ten gevolge van een sportief eigenwaardeconflict, Hij denkt bijvoorbeeld: "Als ik sneller of beter was geweest dan had ik het toernooi wel kunnen winnen."

Wanneer dit proces gepaard gaat met het Syndroom dan wordt de genezingsfase veel erger.
Biologische zin: Versterking van het bot want na de genezingsfase is het bot sterker dan voorheen.
Tegenwoordig wordt een dikke knie uit onwetendheid en onkunde gepuncteerd.
Daardoor loopt er callus uit en zo ontstaat een steosarcoom (botkanker). Dat wordt dan direct met chemo en morfineof amputatie behandeld. De mortaliteit (dodelijkheid) van het osteosarcoom is verschrikkelijk hoog: meer dan 90%.
Natuurlijk hebben de patiŽnten met een bot-SBS ook een leukemie (tot dat ze chemo krijgen).
Maar de tweede fase, de genezingsfase die volgt op de eerste fase van botafbraak, de osteoporose.
Leukemie is geen op zich zelf staande ziekte maar een onderdeel van de genezingsfase van de eraan voorafgegane beenmergdepressie. De onwetendheid van de chemo-geneeskunde heeft leukemie als een zelfstandige ziekte aangezien.
Aan elke leukemie-fase gaat een leukopenie-fase vooraf. Daarin zijn te weinig witte bloedlichaampjes aanwezig (annemie)
De annemie fase hoort bij de conflictactieve fase van een eigenwaarde-conflict en hoort dus in het orgaan bij de fase van de osteoporose van het bot.
Met de conflictolyse, de oplossing van het eigenwaarde-conflict komt in de genezingsfase de hematopoŽse, de vorming van bloedcellen, weer op gang. Die was daarvoor te laag.
Eerst komt de vorming van de witte bloedlichaampjes, de leukocyten, weer op gang, dat gaat snel.
Pas drie tot acht weken later komt de vorming van de rode bloedlichaamples, de erythrocyten, en de bloedplaatjes, de thrombocyten op gang, dat noemen we de vertraging van de erythropoŽse.
pcl-fase: Vier weken later kwam de jongen samen met zijn tante, die arts was, bij mij.
De knie was rond het gewricht helemaal opgezwollen, een kenmerk van de genezings-fase.
Natuurlijk had de patiŽnt zijn eigenwaarde-conflict opgelost door het revanche-spel te winnen.
Maar vanaf dat moment deed zijn knie pijn. Voor mij was dat een bekende situatie. Vroeger was ik hoofd van de balneo-afdeling van de universiteitskliniek in Heidelberg. Daar zagen we zulke gevallen regelmatig. We noemden dat
acuut gewrichtsreuma.
Zulke patiŽnten werden verwezen naar een van de kuuroorden in de omgeving. Daar moesten ze 3 tot 4 maanden rustig liggen. Als er facturen waren - zoals ook bij deze jongen het geval was - dan kregen ze gips zodat het gewricht niet belast werd.
Dat was voor deze patiŽnt wel een saaie bedoening maar er is bij ons nog nooit ťťn patiŽnt aan gestorven.
Later moest de knie dan weer langzaam worden gemobiliseerd.
Veel sporters zoals hardlopers, tennissers en voetballers sukkelen een groot deel van hun carriťre met een dikke knie.
Elke keer als ze een grote overwinning hebben behaald, wordt de zwelling en de pijn weer erger, want in de genezingsfase is er pijn. En na een grote nederlaag, als ze bijvoorbeeld een finale hebben verloren, wordt de knie schijnbaar weer beter, dat is de conflictactieve fase.

In de poging tot herstel slaat de pendel naar boven door en krijgen we een erythrocytaemia (teveel aan erythrocyten).
Het is voor sommigen een onverklaarbaar feit, dat na de conflictoplossing in de genezingsfase de diameter van de bloedvaten sterk toeneemt.
Daarom hebben we in verhouding een val van het Hb en het aantal erythrocyten door de grote verdunning van het bloed door serum (hematocriet van 20% en minder).
We spreken van een zogenoemde pseudo-anemie, omdat het aantal rode bloedlichaampjes zich niet meer vermindert, maar in tegendeel na de vertraging van de erythrocytopoese sterk toeneemt.
Het symptoom leukemie komt niet alleen voor tijdens de genezingsfase van een Zinvol Biologisch Speciaalprogramma na een eigenwaarde-conflict maar ook na bestraling van het beenmerg.
Bijvoorbeeld als gevolg van de uitwerking-ingen van een atoombom of atoom-ongelukken (Heroschima, Nagasaki, Tschernobyl).
Dan zien we eveneens het symptoom leukemie, als teken dat het beenmerg zich aan het her-stellen is.
Chemo en bestraling doen de genezingsfase teniet.
De pijn verdwijnt weliswaar, maar het herstellingsproces wordt onomkeerbaar vernietigd. Daarom is het onzinnig.
NB: Nadat men mij in 1986 door middel van overheidsfraude mijn registratie als arts had ontnomen, construeerde het gerecht een misdaad uit bovenstaand geval: "Behandeling zonder bevoegdheid".
Ik had deze jongen alleen maar vanuit mijn medische verantwoordelijkheid en mijn goedaardigheid kosteloos een gips om zijn been gegeven zodat hij met zijn knie-fractuur met een gesplalkt been naar Noord-Duitsland terug kon reizen, waar hij de volgende dag naar het ziekenhuis ging.
Als ik het gips niet zou hebben gegeven dan zou de zaak zijn omgedraaid en dan zou men mij wegens "het onthouden van medische hulp" hebben aangeklaagd. Dat was het beroemde
proces van het gipsbeen.








Melkgangen van de borst SBS = Zinvol Biologisch Speciaalprogramma met initieel DHS
( = onverwachte belevingsschok)

We ontdekten de geit toevallig omdat ze voor honden in een waterbuis was gevlucht.
We redden haar daaruit en omdat ze voortdurend mekkerde, noemden we haar Mecki.
DHS: Men had Mecki's jongen geslacht. Daarbij moest ze een groot scheidings-conflict hebben geleden, zoals iedere geit of koe zou lijden en ook elke vrouw als ze haar kind verleist.
Manifestatie: In de conflictactieve fase vormen zich vlakke huid-ulceraties in de melkgangen.
Er is dus een afname van weefsel, maar dat kan men macroscopisch niet zien.
We moeten ons dit proces heel realistisch voorstellen, het is alsof twee individuen met lijm aan elkaar gekleefd waren.
Bij de scheiding scheurt een stuk van de buitenste huid af.
Dit zien we normaal gesproken bij de rest van de huid ook, bij het ziektebeeld neurodermitis.
De huid voelt ruw aan en is bleek, slecht doorbloed en koud.
De sensibiliteit van de huid neemt steeds verder af. De patiŽnt voelt weinig of helemaal niets meer.
Bovendien treden er storingen op in het korte termijn geheugen, het moederdier herkent bijvoorbeeld haar eigen jongen niet meer na zo'n scheiding.
Conflictinhuod: Scheidingsconflict, verbreken van het lichaamscontact. Verlies van het contact met de moeder, het kind, de kudde, de familie of de vrienden.
Biologische zin: Door afbraak van het paveiselepitheel en de vermindering van de daarmee verbonden sensibiliteit wordt de moeder, het kind, of de partner tijdelijk vergeten.
NB: Bij korte conflictactiviteit van het ductale ulceratie-proces ziet men in de conflictactieve fase aan de buitenkant van de borst nagenoeg niets.
Maar bij een langere conflictduur ontstaat een verharde knobbel die gepaard kan gaan met het intrekken van de tepel.
Deze knobbel kan men soms op de mammografie zien en dan wordt ten onrechte de diagnose borstkanker getseld.
De meeste ductale SBSen worden pas in de genezingsfase vastgesteld, als de borst begint te zwellen.
Het is wat moeilijk voorstelbaar, dat bij een korte vooraf gegane conflictduur de borst opzwelt, maar bij een langere conflictduur zich al een verharde knobbel heeft gevormd, die zich in de genezingsfase mogelijk niet meer oplost en dat daarmee de melkgangen met littekenweefsel met elkaar vergroeid blijven.
Hetzelfde zien we ook bij de atelectase van de bronchiŽn, ook wel cirrose van de bronchiŽn genoemd.
Er zijn daar twee mogelijkheden: De ene is een langer durende cirrose van ťťn of meerdere takken van de bronchiŽn.
De andere is een afsluiting van een deel der bronchiŽn door een sterke zwelling in de genzingsfase, eventueel met Syndroom.
Als de takken van de bronchiŽn zich weer openen, dan geeft dat problemen (pneumonie).
Wanneer ze zich niet meer openen, dan geeft dat op dat moment minder problemen, maar voor later valt een deel van de longkwab uit omdat deze niet belucht wordt.
Om er voor te zorgen dat Mecki niet zo alleen was, kochten we als gezelschap voor haar een klein, jong geitje.
Al snel waren die twee onafscheidelijk. Dat moet voor Mecki de oplossing van een scheidingsconflict zijn geweest want haar linker uier werd enorm groot, in de genezingsfase.
Dit betekent niets anders dan dat de ulceraties in de melkgangen nu opzwellendoor hun genezing. Dat geeft zwelling en stuwing.
Biologisch was dat eigenlijk niet de bedoeling omdat de zuigelingen normaal gesproken de melk zou afzuigen.
Bij vrouwen die geen borstvoeding (meer) geven, wordt er weliswaar geen melk geproduceerd maar komt er wondvocht vrij dat vaak niet kan afvloeien. Daarom stuwt de borst, ze wordt warm, vuurrood en zwelt in korte tijd op.
De stuwing van de borst (of van de uier) is dus altijd al de genezingsfase.
Voor Mecki belden we een geitenhoeder en we vroegen hem om 3 maanden lang elke derde dag haar uier leeg te melken.
Daarna was het ductale melkgang-carcinoom weg. De melk smaakte goed, zoals normale geitenmelk.
Om de genezingsfase van de ulceratie, dus de restitutie van weefsel, kanker te noemen was ťťn van de meeste idiote stommiteiten van de reguliere geneeskunde. Deze had immers bepaald dat celtoename kwaadaardig is.
Nog afgezien van het feit dat Zinvolle Biologische Speciaalprogramma's nooit kwaadaardig kunnen zijn, want hoe kan het genezingsproces van de ulceratie in de melkgangen, door middel van celtoename , nou iets kwaadaardigs zijn?
De ulcus wordt toch juist weer gerepareerd en opgevuld?
Van al die vrouwen met borstkanker die de diagnose ductale borstkanker krijgen - terwijl ze in de genezende fase van een melkgang-ulcus zijn - zou er vandaag de dag niet ťťn meer hoeven te sterven.
Ze hebben geen chemo nodig en geen bestraling. Ook hoeft hun borst niet te worden geamputeerd.
Alleen als tegelijktijd het Syndroom optreedt dan kunnen er complicaties optreden.
Maar die zijn goed te hanteren als het er aan ten grondslag liggende existentie-conflict wordt opgelost.
Deze vrouwen hebben in principe hetzelfde als onze eerbiedwaardige geit Mecki ook heeft gehad: een gezwollen uier en die werd uitgemolken.
Hetzelfde kan men bij een vrouw ook doen: de borst uitmelken, bijvoorbeeld met een kolf-pomp.
Een koe heeft 4 borsten (uier) en als ťťn kwartier is gezwollen dan moet de boer wekenlang zeer zorgvuldig dit deel van de uier uitmelken. Dat komt heel vaak voor omdat men de koe bijna altijd haar kalfje afneemt.
Er zijn nooit ernstige complicaties omdat elke boer weet wat hij moet doen.               
 
   
Motorisch SBS en sensorisch SBS = Zinvol Biologisch Speciaalprogramma met initieel DHS
( = onverwachte belevingsschok)


Het gaat in dit geval om het kind van een dierenarts.
Het hele proces begon op tragische wijze met een inenting tegen pokken toen het meisje 1 1/2 jaar oud was.
Als je goed kunt inenten tegen de pokken dan weet je dat de meeste kleine kinderen daarbij psychisch niet heel erg van streek hoeven te raken.
Vooral als de arts het psychologisch handig aanpakt en het technisch uitstekend uitvooert.
Maar als er ook maar ťťn van deze kleine kinderen begint te schreeuwen of zich uit alle macht gaat verzetten zodat het met geweld moet worden vastgehouden - dan breekt de hel los bij de kleintjes.
Andere kinderen zijn dan misschien al op de arm van hun moeder aanwezig in dezelfde ruimte .
En de dokter doet het misschien voor de eerste keer en is nog heel onhandig.
DHS: Het kleine meisje leed eem enorm DHS toen ze tussen de schouderbladen paravertebraal werd ingeŽnt tegen pokken.
Ze verzette zich met armen en benen en schreeuwde uit alle macht.
Manifestatie: Kort daarna raakte het kind verlamd aan alle vier de ledematen.
De artsen vermoeden ten onrechte dat er een gezwel in het wervelkanaal zat, dus dat ze een onvolledige dwarslaesie had.
Het conflict werd steeds actief gehouden omdat men voortdurend op diezelfde plaats manipuleerde.
In de conflictactieve fase neemt de motorische verlamming toe, al naar gelang de intensiteit van het conflict.
Er komen steeds minder of helemaal geen impulsen meer vanuit het motorische centrum van de grote hersenen naar de dwarsgestreepte spieren.
Het kan gaan om een enkele spier, hele spiergroepen of hele ledematen. De verlamming is niet pijnlijk.
Confictinhoud: Niet kunnen ontkomen. Niet mee kunnen komen (benen).
Niet vast kunnen houden of niet af kunnen weren (armen, benen). Niet kunnen uitwijken (spieren van de schouder en rug).
Niet meer weten waar je naar toe moet (verlamming van beide benen), MS (multiple scherose).
Biologische zin: zoals de dood-lig reflex waarmee het prooidier zich redt, omdat daarmee de jager zijn interesse in de prooi verliest.
NB: Er zijn twee soorten verlammingen: motorisch, die hoort bij het motorisch centrum van de hersenschors, de gyrus pre-centralis en sensorisch, die hoort bij het sensorische centrum van de hersenschors, de gyrus postcentralis.
Hierbij is het signaal naar de hersenschors door de zenuwbaan geblokkeerd.
Hier is het conflict de angst om niet te kunnen voelen of om iets niet op te merken.
Deze conflicten (met DHS) veroorzaken een sensorische verlamming.
De naam MS is ontstaan, omdat men vroeger in de witte stof van de grote hersenen, op de plaats die verantwoordelijk is voor de voeding van de spieren, met contrastmiddel kleine gliavlekken in de CT zag.
Dit waren kleine tijdelijke opgeloste haarden. Deze vlekjes zag men dan als kleine witte gliomen, wat als "sclerose"onjuist gediagnosticeerd werd.
Als het bij dit meisje Łberhaupt tot een oplossing van het conflict zou komen (misschien pas jaren later) dan komt er oedeem in de Hamerse Haard in de hersenen.
Hierdoor wordt de motorische functie tijdelijk schijnbaar nog slechter. Er treden ongecontroleerde spiertrekkingen op.
In de epi-crisis komt er altijd een epileptische aanval met spierkramp.
Deze breiden zich uit over het hele motorische centrum links en rechts en ze kunnen tonisch-clonische krampen veroorzaken, met tongbijten en schuim op de mond.
Dan wordt het kind (de patiŽnt) met loeiende sirenes naar het ziekenhuis gebracht, daar wordt ze natuurlijk om diagnostische redenen opnieuw geprikt en daarmee komt ze weer op haar oude spoor.
Als ze het conflict eventueel opnieuw kan oplossen dan krijgt ze natuurlijk weer een epileptische aanval.
Dan is ze vervolgens ook nog epilepsie-patiŽnt.
Een van de meest voorkomende vervolg-conflicten is de diagnose van de arts die zegt: "U heeft MS en u zult nooit meer kunnen lopen!" of iets dergelijks.
Daardoor lijdt de patiŽnt ogenblikkelijk het motorische vervolg-conflict ik kan niet meer lopen.
Dat conflict is meestal blijvend omdat de patiŽnt in de diagnose gelooft.
De diagnose klopt niet maar deze blijft hangen als een posthypnotisch engram en dat maakt het moeilijk voor de patiŽnt om voor een therapie open te staan.
Meestal wordt door de diagnose MS zijn eerste conflict voor hem volledig inhoudsloos, omdat zijn eigen ziekte nu op de voorgrond staat.
Maar de verlamming blijft door het actieve vervolgconflict dan toch bestaan.
Het staat vast dat MS nooit heeft bestaan op de manier waarop wij dat geloofden.
Wij spreken daarom bij de Germaanse niet van MS, maar van motorische of sensorische verlamming.
Deze kunnen we exact plaatsen op de homunculus in het motorische en sensorische centrum van de hersenschors.
Bovendien heeft elke spier een motorische innervatie vanuit de cortex en een trofische innervatie vanuit de witte stof van de grote hersenen. Je vindt dus normaal gesproken twee Hamerse Haarden.
Ook 70 tot 80% van onze patiŽnten met een dwarslaesie horen thuis in deze categorie.
In zulke gevallen moet men altijd minitieus als een dective te werk gaan en precies achterhalen wanneer welke verlamming is ontstaan. Men kan niet langer alles wat men niet kan verklaren als dwarslaesie bestempelen.
Kinderen die met een verlamming geboren worden, hebben in de baarmoeder een zwaar DHS geleden dat in het motorische of het sensorische centrum is ingeslagen.
De epiletoÔde crisis na de oplossing van een sensorisch conflict gaat gepaard met een absence, die zelfs dagenlang kan duren, zonder dat er sprake is van een echte coma.
De patiŽnten zijn half aanspreekbaar en ze kunnen eten. Daarna komen ze weer tot hun volle bewustzijn.
Elk Biologisch Speciaalprogramma heeft zijn eigen specifieke aard en vorm van epileptische of epileptoÔde crisis.
Bij motorische conflicten is het de typische epileptische aanval.
Bij het sensorische conflict de absense.  Voor het overige noemen we het de koude dagen.



                                                                                                      
Top

                                                                    *