Germaanse geneeskunde
<<<   Index ervaringsverhalen   >>>

Polio, bewerkt artikel uit het leerboek van Mies Kloos, opgelet in ervaringsverhalen kan over meer dan een conflict gesproken worden.
Polio - Meningitis

Reguliere zienswijze
Polio wordt veroorzaakt door het poliovirus. Volgens de Merck Manuel (1) ontstaan er bij minder dan 1 op de 100 geïnfecteerde mensen symptomen. Vandegenen met symptomen heeft 80 tot 90% alleen last van koorts, lichte hoofdpijn, keelpijn en een algeheel gevoel van malaise. Deze lichte ziekte verdwijnt binnen 24 tot 72 uur volledig. De resterende 10-20 % heeft ernstigere symptomen, zoals stijve nek, diepe spierpijn, zware hoofdpijn, vreemd gevoel in delen van de huid, zoals ongewone overgevoeligheid voor pijn of tintelingen, spierzwakte of verlamming. Het RNM zegt over de ziekteverschijnselen:
- In 70% van de gevallen merkt iemand niks van een besmetting met het poliovirus.
- Lichte, griepachtige verschijnselen en/of maagdarmklachten  (bij 25% van besmette mensen).
- Verschijnselen van hersenvliesontsteking, nekstijfheid, braken, hoofdpijn, koorts en pijn in de rug en ledematen (bij 4% van besmettingen).
- Verlammingsverschijnselen die heel plotseling ontstaan komen voor bij 1 op de 100 tot 200 poliopatiënten.

Polio kan niet worden genezen met de nu beschikbare antivirale middelen en dus is preventie door middel van vaccinatie de aangewezen manier. Het RIVM zegt het volgende over het effect van vaccinatie:
“Tot de poliovaccinatie in 1957 werd opgenomen in het Rijksvaccinatieprogramma werden jaarlijks enkele honderden gevallen van polio gemeld. Tijdens epidemieën liep het aantal op tot 1500 à 2000, zoals in de oorlogsjaren 1943/1944, in 1952 en 1956. Na introductie van de vaccinatie traden nog enkele epidemieën op binnen groeperingen die om religieuze redenen vaccinatie afwijzen (1971, 1978, 1992/1993). Vaccinatie tegen polio beschermt vermoedelijk levenslang. “


Historie

Er is echter veel literatuur te vinden die een heel andere kant van dit verhaal laat zien. Jeanine  Roberts  geeft een uitgebreide verhandeling over het ontstaan van Polio, het effect van  vaccinaties en de corruptie binnen de medische industrie. Op zaplog.nl wordt dit artikel in het Nederlands samengevat;  hieronder een korte samenvatting daarvan:
Gedurende de eerste helft van de 20ste  eeuw greep kinderverlamming razendsnel om zich heen, maar alléén in het geïndustrialiseerde westen.  Vóór 1900 waren deze uitbraken zeldzaam en werd de aandoening ‘palsy’ genoemd. Later heette het ‘poliomyelitis ‘  (polio), daarmee verwijzend naar de ontsteking van de zenuwen in het grijze ruggenmerg, waarbij  verlammingen optraden. Men verdacht zware metalen, vooral lood, arsenicum en kwik. Al in 1824 stelde de wetenschapper John Cooke: “De dampen van deze metalen of het opnemen  van deze metalen via de maag veroorzaken verlamming” . In 1878 werd de link met lood bevestigd en in 1883 die met arsenicum. Sinds 1870 werd er in de appelteelt op grote schaal het op arsenicum gebaseerde pesticide Paris Green gebruikt en in 1892 werd dit vervangen door een nog giftigere lood- arsenicum
Verbinding. Twee jaar later diende de eerste epidemie van kinderverlamming zich aan, waarop Dr. Charles Caverly de mogelijkheid opperde dat de verlammingsverschijnselen met een vergif te maken zouden kunnen hebben. Er kwam geen reactie en men ging rustig door met sprayen. De oorzaak van de daarna optredende epidemieën werden wederom aan ziektekiemen geweten en de verlamde kinderen werden niet behandeld met een antidoot om ze te ontgiften. Wel werd de ouders aangeraden om hygiëne te betrachten.

Duidelijk wordt het verband getoond tussen het gebruik  van DDT en de incidentie van polio.


Effecten van vaccinatie

Hoewel medische instanties stellig beweren dat polio haast niet meer voorkomt, bewijzen het veelvuldig voorkomen van andere ziekten met dezelfde symptomen het tegendeel. MS, ALS,  Hersenvliesontsteking, Eppstein Barr, Chronisch Vermoeidheid Syndroom (CVS). Guillome Barre, niet mechanische dwarslaesie (geen beschadiging van de ruggenwervel ), etc. bestaan allemaal uit symptomen, die voorheen onder de noemer “Polio” vielen.

Dus: komt polio inderdaad niet meer voor of heet bet nu gewoon anders?

Een van de symptomen van polio was een stijve nek, vaak begeleid door pijn in het gehele lichaam. Vóór 1958 viel meningitis of hersenvliesontsteking nog onder de definitie van ‘nonparalytic poliomyelitis’. Ofwel polio zonder verlammingsverschijnselen. De “Los Angeles County health authorities” stelde: “De meeste gevallen die vóór 1 juli 1958 werden gerapporteerd als “non-paralytic poliomyelitis”, worden vanaf nu gerapporteerd als virale of aseptische meningitis”. Hierdoor steeg het aantal gevallen van meningitis naar ongekende hoogten, terwijl het aantal gevallen van polio tot bijna nul daalden.  Hieruit blijkt ook, dat de incidentie van polio met 50% zou zijn toegenomen als de  naam niet veranderd was.
Afname van polio zonder verlammingen en de toename van meningitis in de laren 1951t/m 1992



Germaanse Zienswijze

Lichte, griepachtige verschijnselen.
Dit is in het algemeen een oplossingsfase van verschillende kleine problemen: spierpijn,  pijn in de rug, etc. heeft een eigenwaarde-inhoud, een loopneus is de genezingsfase van een reuk- of een stinkconflict, keelpijn kan te maken hebben met een schrikangst conflict of iets niet te pakken kunnen krijgen en koorts kan je bij elke genezingsfase verwachten. Dit geldt evenals voor hoofdpijn door de bijbehorende vochttoename in de hersenen.

Spierpijn
Genezingsfase van een eigenwaarde-inbreuk met als thema “het niet goed kunnen uitvoeren van een bepaalde beweging of functie”. Dit kan ook in figuurlijke zin gebeuren, bijvoorbeeld “vast zitten in een wiskundeopgave”. Het lichaam geeft hieraan een biologische interpretatie die met “vast zitten” te maken heeft en dit slaat op de spieren. Wanneer het uiteindelijk lukt om “los te komen”, lost het probleem zich op en kan je last krijgen van spierpijn. In de conflict-actieve fase worden spiercellen afgebouwd (spieratrofie).
In de genezingsfase worden er meer spiercellen terug gevormd dan er voorheen waren; de spier wordt dus sterker dan voorheen .
Dit is eveneens het principe van trainingsarbeid voor sporters: tijdens de training worden er spiercellen afgebouwd (reëel conflict). Het einde van de training vormt de oplossing: de persoon gaat rusten en er komen meer spiercellen terug dan er voor heen waren. In de topsport wordt dit “supercompensatie” genoemd. Omdat het emotionele aspect bier ontbreekt en het proces alleen in de hersenen en in de organen verloopt, valt dit niet onder een biologisch noodproces: er is immers geen sprake van een inslag, de training was volledig verwacht en de spierpijn een bekend resultaat. Niemand zal zich hier verder druk om maken.

Neusverkouden
Dit is een genezingsfase van een gevaar niet hebben kunnen ruiken. In de natuur is de neus een zeer belangrijk orgaan met betrekking tot de veiligheid van de kudde, groep of familie. Het leidende mannetje staat regelmatig met zijn neus in de lucht om eventueel naderend gevaar uit de lucht te “sniffen”. In overdrachtelijke zin heeft dit ook te maken met iets “vies” vinden, bijvoorbeeld vies weer, een smerige toilet, etc. In onze cultuur worden wij bang gemaakt voor vieze dingen, omdat we dat met ziekten in verband brengen: van het naar buiten gaan zonder jas in slecht, koud of “vies” weer, wordt je verkouden. Deze waarschuwing conditioneert je al om te schrikken, als je een keer zonder jas naar buiten rent. Wanneer je dan een dag later verkouden wordt, is “bet zonder jas naar buiten gaan” daarvan is een “trigger” of spoor geboren: iedere keer dat je je jas vergeet, wordt het conflict geactiveerd en wordt je in de genezingsfase verkouden. Dit bevestigt de algemeen aanvaarde opvatting dat je verkouden wordt als je bij slecht weer zonder jas naar buiten gaat en daardoor is het kringetje rond. Maar niet iedereen wordt in die situatie verkonden, het gebeurt alleen degenen voor wie deze gebeurtenis een probleem vormt. Het is dus niet de gebeurtenis zelf, die de verkoudheid veroorzaakt, maar de manier waarop je erover denkt. Zo zijn er vele oorzaken te vinden voor een verkoudheid, elk gevaar wordt door het lichaam in principe het eerst met de neus waargenomen. Gebeurt er onverwachts iets wat je niet hebt zien aankomen, dan kan dit een reukconflict veroorzaken en in de genezingsfase een loopneus of een verkoudheid.

Keelpijn
Dit kan zich uiten in het strottenhoofd (zie hieronder: heesheid) of in de slokdarm. Het conflict van de slokdarm heeft te maken met een voedingsbrok: iets wat je graag in wilt slikken, maar niet krijgt of juist iets wat je met wilt, “door de strot geduwd krijgen’” . In de conflict-actieve fase necrotiseert  het slokdarmslijmvlies, wat ulcers (zweren) en pijn met zich mee brengt De slokdarmkeelholte wordt wijder, zodat de brok gemakkelijker kan worden ingenomen of uitgespuugd. Bij ons gebeurt dit in het algemeen in figuurlijke zin: we willen iets hebben, maar krijgen bet niet of we willen iets juist niet, maar moeten het maar “slikken”. Om van deze klachten af te komen, zal het probleem opgelost moeten worden. In de genezingsfase worden de afgebouwde cellen weer terug gevormd. Dit is in het algemeen pijnloos, maar gaat wel gepaard met zwelling, slijmvorming en eventueel met het ophoesten van bloed. In de crisis is er dan weer even (flinke) pijn.

Heesheid
Oplossingsfase van een schikangst conflict “De woorden bleven in mijn keel steken”, “Ik gilde van angst” of “Ik stond sprakeloos van schrik”. Door ulceratie (celafname) van het plaveiselepitheel in de CA-fase verwijdt het strottenhoofd zich, zodat er meer lucht doorheen kan stromen. Ook vindt er ulceratie plaats van de stembanden. In de genezingsfase worden deze cellen terug gevormd, wat gepaard gaat met slijmvorming in het strottenhoofd en heesheid van de stem door de heropbouw van cellen in de stembanden .

Maagklachten
In de maag treft men 2 typen weefsel aan: het ectodenna1e maagslijmvlies en de endodermale maagwand (zie ook hoofdstuk 4). Er kunnen 2 processen lopen: een territoriumergernis of een brok niet kunnen of willen verteren: ‘’het ligt me zwaar op de maag” . Bij een territoriumergernis is er sprake van ulceratie van het maagslijmvlies, waardoor in de conflict-actieve fase een maagzweer ontstaat Dit is pijnlijk en om ervan af te komen zal het conflict opgelost moeten worden. Als dit gebeurt. Verdwijnt de pijn en herstelt het maagslijmvlies zich vanzelf. Tijdens de crisis in de genezingsfase vlamt de pijn weer even flink op. Het 2e proces heeft te maken met een brokconflict: je kunt of wilt iets niet verteren. Middels cel-toename (tumor) worden er meer verteringssappen gevormd, waardoor de vertering wordt bevorderd. Dit gaat ongemerkt als er klachten ontstaan, gebeurt dit pas in de genezingsfase.

Darmklachten
Ook die hebben te maken met de vertering van een voedselbrok. Een onverteerbare ergernis of iets niet los kunnen laten. Hoe lager de problemen in de darmen, hoe lelijker of gemener het conflict. Ook hier komen de klachten weer in de genezingsfase, bijvoorbeeld Candida, ziekte van Crohn of Colitus Ulcerosa. Doordat de ziekte zelf vaak weer een nieuwe onverteerbare ergernis veroorzaakt, worden deze problemen vaak chronisch.

Hersenvliesontsteking
Ook in de hersenen gaat de genezing gepaard met een toename van vocht. Wanneer de genezende Hamers haard vlak bij de rand van de schedel ligt, kan er een druk van binnen uit op de hersenvliezen (meningen) ontstaan, Dit is pijnlijk en zorgt voor de nekstijfheid, die te maken heeft met een inbreuk in de eigenwaarde in genezing. In het hersenvocht zijn in principe geen bacteriën aanwezig. De bacteriële variant ontstaat alleen, als er buitenaf bacteriën zijn binnengedrongen, bijvoorbeeld door een punctie. Dat de ziekte dan heviger verloopt, is vanzelfsprekend: naast de normale genezingsfase moeten er ook nog lichaamsvreemde organismen worden bestreden. Koorts heeft in deze een zeer belangrijke functie en kan beter niet met chemische middelen onderdrukt worden. Het koel houden van het hoofd, bijvoorbeeld door een zakje met ijsblokjes tegen de pijnlijke plaats te houden en het bloot leggen en koelen van bet lichaam zijn betere alternatieven. Een hoge dosis vitamine C doet de genezingsfase minder heftig verlopen maar kan haar verlengen. Omdat dit soort processen angst oproepen, zeker in onze cultuur met onze vaak panische angst voor symptomen, is inzicht in de maatregelen die het lichaam neemt, van doorslaggevend belang voor het goed doorstaan van dit genezingsproces. Voor degenen die tegen polio zijn ingeënt, heet deze ziekte nu meningitis, degenen die niet zijn ingeënt, krijgen nog steeds polio.

Verlammingen
Hiervoor geldt hetzelfde als voor de meningitis: degenen die dit overkomt en niet zijn ingeënt, krijgen polio .. degenen die wel zijn ingeënt: Guillain-Barré. Een verlamming treedt op bij een heftig mobiliteitsconflict niet kunnen ontsnappen of ergens niet naar toe kunnen gaan (benen). Niet afkunnen weren (armen) of vast houden (handen). Niet kunnen uitwijken (schouders/rugspieren). In de spieren vinden 2 verschillende processen vinden:

- Een necrose van het spierweefsel (atrofie) in de conflict-actieve fase met een wederopbouw in de genezingsfase. Dit proces wordt gestuurd vanuit de witte stof van de grote hersenen en heeft te maken met een eigenwaarde-inbreuk: een beweging niet kunnen maken ( zie ook hierboven: spierpijn).

- Er gaan steeds minder impulsen vanuit de hersenen naar de spieren: de innervatie van de spieren vanuit de hersenen neemt af. Dit proces wordt aangestuurd vanuit de motorische cortex, die reageert met functie-uitval zonder celaf- en toename. Er kunnen enkele spieren, spiergroepen of hele ledematen bij betrokken zijn. Aan het begin van de genezingsfase wordt de motorische functie tijdelijk nog slechter vanwege de toename aan vocht in de hersenen. Dit is vaak de aanleiding voor een nieuwe schok, waardoor er een vicieuze cirkel ontstaat en de toestand chronisch worden. Daardoor zijn verlammingen meestal onomkeerbaar. Het inzicht. Dat de verslechtering slechts tijdelijk is en dat het te maken heeft met de aanvang van de genezingsfase, is nu van cruciaal belang. Begrip hiervan voorkomt een nieuw conflict en zorgt ervoor dat de genezingsfase rustig kan worden doorstaan.
De crisis vormt een tweede moment, waarop begrip voor dit proces van doorslaggevend belang is: op dat moment komt het altijd tot een epileptische aanval van de betrokken spiergroepen. Ook dit is vaak aanleiding voor een nieuw conflict, terwijl het juist iets is om te vieren, want na de crisis keert de spierinnervatie vanuit de hersenen langzaam terug.

Dat dit verschijnsel zich vaker bij kinderen voordoet dan bij volwassenen laat zich als volgt verklaren: Kinderen leiden vaker een motorisch conflict. Ze worden immers regelmatig tegen hun zin vastgehouden, bijvoorbeeld bij het krijgen van een vaccinatie of bij het inbrengen van een zetpil. Het kind schreeuw moord en brand, maar de ouders houden vol, want het is goed voor hem of haar. In extreme gevallen kan dit dus leiden tot verlammingsverschijnselen.
Dat het bij kinderen vaker tot een volledige genezing komt, is ook goed verklaarbaar: kleine kinderen maken zich nog geen zorgen om hun toestand en hun lichaam functioneert puur volgens de biologische wetten. Als het conflict wordt opgelost, ondergaan ze de genezingsfase zonder problemen en keert de innervatie na de crisis gewoon terug. Bij een volwassene, die zichzelf met zijn angsten, zorgen en twijfels bijna altijd een vervolginslag bezorgt, is deze kans veel kleiner.