Germaanse geneeskunde
<<<   Index ervaringsverhalen   >>>

Tong, opgelet, in ervaringsverhalen kan over meer dan een conflict gesproken worden.
Tong, lippen, mond en keel.

DATUM:
september 2010
CLIËNT: 49-jarige rechtshandige vrouw
Subjectieve klacht: zwelling van haar tong, lippen, mond en keel, ook droge mond, geen speeksel.
Zij geeft aan dat de symptomen begonnen als verdoofd gevoel en zwelling op haar tong.
Zij vertelde toen dat 6 dagen later na het eten haar mond en keel hevig opzwollen, wat voelde als een
‘allergische reactie’, waardoor zij bijna na het ziekenhuis moest.
Drie dagen later, gebeurde de zwelling van haar lippen en mond opnieuw, nadat zij op een verjaardagspartij vis had gegeten, en zij nam Benadryl om de symptomen te verlichten.
De volgende dag had zij tijdens een brunch opnieuw een zwelling van haar mond en lippen, en weer dacht zij, dat zij iets met vis erin had gegeten.
De hele tijd had zij tussen de zwellingen in een verdoofd en “vreemd” gevoel op haar tong, een droge
mond en geen speeksel.

Observatie: de cliënte kwam met een licht merkbare zwelling van haar lippen, en zij sprak alsof haar
tong was gezwollen en verdoofd. Haar keelamandelen waren niet ontstoken.
Aangedane Organen: Mond, tong, bovenste 2/3 gedeelte van de slokdarm
Embryonaal kiemblad : ectoderm Hersencontrolecentrum : cerebrale cortex
Speekselklieren Embryonaal kiemblad : endoderm Hersencontrolecentrum : hersenstam
Nier verzamel buisjes ( het “Syndroom” – dat vocht vasthoudt) Embryonaal kiemblad : endoderm
Hersencontrolecentrum : hersenstam

GNM-uitleg: Doofheid van mond en tong heeft te maken met een oraal “scheidingsconflict” of
“Ik wil dat niet in mijn mond hebben”.
De bovenste 2/3 van de slokdarm
heeft te maken met een conflict van “Ik wil dit niet slikken”. De speekselklieren hebben te maken met “niet in staat zijn een brok te pakken/vangen”. Ernstige zwelling heeft te maken met een existentie- /verlatingsconflict, waarbij de nierverzamelbuisjes zijn betrokken, wat het vasthouden van vocht veroorzaakt, vooral in het gebied dat op dat tijdstip aan het genezen is (hier het mond- en keelgebied). Het is duidelijk dat de conflicten met eten te maken hebben, waarbij de cliënte zich momenteel in hangende genezing met sporen bevindt, die haar lichaam ‘allergisch’ doen reageren.
Het doel is om het conflict en de sporen te identificeren om de genezing af te ronden.

GNM begrip: na bespreking van de betrokken conflicten, zei de cliënte dat zij recent had besloten
10 pond af te vallen en geen suikers meer te eten. Zij zei dat zij haar man had gevraagd haar te helpen gewicht te verliezen en haar eetgewoonten te beheersen.
Zij vertelde dat zij het heel moeilijk vond om zoetigheid op te geven en merkte dat haar dieet erg beperkt was, en zeker omdat zij een “zoetekauw” is.
Zij gaf aan dat haar tongsymptomen zich voor het eerst voordeden op een vrijdag, nadat zij boodschappen had gedaan en een pak koekjes had gekocht.
Zij herinnerde zich, op weg naar huis van de winkel ongeveer 5-6 koekjes te hebben gegeten en dat zij, toen zij het pad voor het huis opreed, gechoqueerd was, hoeveel zij had gegeten en, vooral wat haar man zou zeggen als hij het zou ontdekken.
Zij gaf aan dat zij “zich als een kind voelde dat koekjes probeert te verbergen”, zodat haar man niet zou merken, “hoeveel zij had gegeten”.
Zij gaf aan dat de tongsymptomen begonnen, kort nadat haar man een beledigende opmerking had gemaakt over de hoeveelheid koekjes, die zij had gegeten (haar DHS).

Zes dagen later, na het eten bij haar schoonouders, vertelde zij dat zij net een plak cake bij de koffie
zouden eten, toen haar man opmerkte: “Die eet je toch zeker niet (plak cake)?
Zij gaf toe dat zij zich vervelend voelde en besloot alleen een klein stukje van de cake van haar man te eten.
Die nacht, op weg naar huis, begonnen haar mond en keel te zwellen, en we zagen haar toen voor het eerst binnen de praktijk.
Zij voelde zich beter, toen wij het erover hadden dat zij het beperkte dieet zou opgeven en zou kijken, of zij het gewicht door fitness-oefeningen zou kunnen verliezen i.p.v. door een dergelijk beperkt dieet. Zij stemde ermee in, met het dieet te stoppen en in plaats daarvan kleinere porties te eten.
Zij vertelde dat de zwelling in haar keel aan het einde van de sessie tot rust was gekomen.
Maar drie dagen later was zij op een verjaardagsfeest en zij gaf toe, dat zij zich in afwachting van het
commentaar van haar man heel gespannen en nerveus voelde t.a.v. wat zij zou gaan eten.
Zij herinnerde zich, dat hij voor alle anderen een opmerking maakte, omdat zij een tweede stuk brood
had genomen, en dat zij kort daarna, nadat zij de vis had gegeten, de zwelling aan haar lippen en
mond kreeg en Benadryl moest nemen.
Zij vertelde dat zij nu kan zien, hoe haar nervositeit t.a.v. eten te maken had met het commentaar van haar man (haar spoor).
De volgende dag vertelde de cliënte, dat zij naar een ‘bridal-shower’ brunch zou gaan, maar dat haar man, toen zij wegging, tegen haar zij, erop te letten wat zij at, omdat het een buffet was.
Weer had zij, kort nadat zij op het feest aankwam, een reactie.

Resultaat: de cliënte kon het verband leggen met de GNM-uitleg dat het commentaar van haar man
datgene was, wat “zij niet wilde slikken” en dat zijn reacties op wat zij at duidelijk sporen waren,
waardoor haar lichaam het “brokconflict”-programma afspeelde.
Zij berichtte dat zij er met haar man over kon praten en dat hij haar wilde helpen bij het oplossen van de zaak, en dat hij niet langer opmerkingen zou maken over wat zij at.
Zij gaf aan dat hij dacht, dat hij het slechts deed om haar te helpen af te vallen, wat zij hem oorspronkelijk ook had gevraagd.
De patiënte zei dat, toen de gedachte, dat zij allergisch was voor bepaald voedsel, eenmaal uit haar hoofd was, en dat het opgevangen negatieve commentaar haar lichaam deed reageren, zij later weer vis en melkproducten kon eten zonder reacties.
Ongeveer 4 weken nadat wij haar situatie voor ’t eerst hadden besproken, waren haar mond, lippen en keel niet meer gezwollen, maar was haar tong nog een beetje verdoofd en tintelend.
Ongeveer 6 weken daarna (gerekend vanaf het begin van haar oorspronkelijke symptomen), waren haar symptomen helemaal weg en kon zij vis en ander voedsel eten zonder reacties te krijgen.


Knobbel op de tong

Knobbel op de tong 01.02.2009

Beste Helmut,

Aangemoedigd door de vele ervaringsberichten de laatste tijd, wil ook ik een paar ervaringen meedelen. Ervaringen die ik tot voor kort meegemaakt heb of die ik nu uiteindelijk kan verklaren. Ongeveer alle gezondheidsstoornissen die ik sinds mijn jeugd tot nu toe heb meegemaakt kan ik nu verklaren.

Sedert ongeveer 14 jaar ken ik de GNM en sedert ten minste 8 jaar houd ik er mij ook intensief mee bezig. Ik volg zeer regelmatig je seminars en voordrachten. Ik kan er steeds weer van genieten en elke keer opnieuw weer iets leren. Ik heb zelfs een maal het geluk gehad om een weekend seminar met Dr. Hamer te mogen meemaken. Ik was hier zeer diep van onder de indruk. Ik ben ook een zeer regelmatige bezoeker van studiegroepen in mijn omgeving. Bijna elke dag bezoek ik uw web-site, op zoek naar nieuwe dingen of nieuwe ervaringsberichten of om thema’s te lezen waar ik op dat ogenblik vanuit mijn omgeving mee geconfronteerd wordt.

Ik ben Dr. Hamer ontzettend dankbaar voor zijn ontdekkingen en de onvermoeibaarheid waarmee hij dit wonderbaarlijke weten van het verband tussen psyche, hersenen en organen, verder probeert te geven. Sedert vele jaren kan ik, vaak reeds op het moment wanneer er iets gebeurt, bij mezelf of bij mijn gezinsleden begrijpen welke conflicten er voorliggen. Vaak kan ik ook reeds op dat ogenblik weten wat de gevolgen zullen zijn. Dan kan ik in alle rust afwachten. Wanneer ik in een genezingsfase ben, kan ik bv. dadelijk herkennen welk conflict er in mij speelt. Zo kan ik dit conflict op een bewuste manier aanpakken en tot een oplossing brengen, wat vaak gewoon in het aanvaarden van een situatie kan liggen. Ik heb door de GNM geleerd, mijn gevoelens en gedachten heel goed te observeren en kan iedere keer weer opnieuw vaststellen dat alles overeenstemt. Ik weet een ding heel zeker: wij mensen moeten allemaal leren om behoedzaam met onze medemensen om te gaan. Woorden kunnen dolken zijn en bij onze medemens de zwaarste conflicten uitlokken. Nu volgen mijn belevenissen.

Voor kort had ik een ervaring met mijn tong. Ik heb dit volledig kunnen controleren en vastgesteld dat het klopte. Ik had plotseling een knobbel op mijn tong van ca. 1 ½ cm groot. Het volgende had zich voordien afgespeeld.
Met kerstmis kwam de dochter van mijn man met haar man en twee kinderen (2 en 4 jaar oud), op bezoek. Het werd een gezellige namiddag. Toen ze weggingen, bij het afscheid nemen renden de kinderen naar buiten. Plotseling hoorden we aan de zijdeur lawaai. Ook de dochter had het gehoord. Ik dacht meteen, de kinderen hebben weer met stenen gegooid. Bij het vorige bezoek was dit ook het geval geweest en toen hadden ze een standje gekregen. Als ik later aan de zijdeur passeerde, zag ik dat de ruit in de deur beschadigd was. Voor de deur lag nog een grote steen. Ik vertelde mijn man dat ik het nodig en gepast vond om zijn dochter hiervan op de hoogte te brengen. Mijn enige bedoeling hiermee was dat zij er met haar kinderen over kon praten. Mijn man verzette zich zeer fel. Hij was de mening toegedaan dat als we hier iets over zouden zeggen dat alleen maar ruzie en problemen zou geven. Het jongetje was nog zo klein was zijn mening. (een vierjarig kind begrijpt reeds goed dat glas kapot gaat als men er een steen tegen gooit !) Mijn man wou de vrede bewaren en zijn kleinkinderen zijn alles voor hem. Ik wil eveneens de vrede bewaren, maar soms moet er in een familie dingen uitgesproken worden die niet altijd even aangenaam zijn. Dat moet kunnen! Omdat hij zich zo opwond, ook nog de volgende dag toen ik het thema nog even wou bespreken, durfde ik het niet aan om zijn dochter hierover aan te spreken. ik had het er echt moeilijk mee. Ik moest er veel over nadenken (dwanggedachte). Met een paar goede vriendinnen sprak ik erover. Ik dacht, spreken haalt uit de isolatie, maar het programma liep verder af. Dat had ik eigenlijk niet verwacht.

Na juist 13 dagen besloot ik mijn hart te volgen en te doen wat ik voor juist hield. Ik schreef een e-mail aan de dochter waarin ik op een zeer voorzichtige en hoffelijke wijze verklaarde wat er gebeurd was en waarom ik zolang gewacht had om haar te berichten. Haar antwoord was zeer positief en ze was blij dat ik het haar had laten weten. Ze had het lawaai ook gehoord en voor haar was het duidelijk geweest, de kinderen hadden met stenen geworpen. Zij was ook de mening toegedaan dat ik direct had moeten spreken.

Twee dagen later voelde ik ’s morgens plotseling dat mijn tong raar aanvoelde. En inderdaad aan de rechter kant was een grote knobbel. Ik wist direct dat het met de zaak in verband stond. Niettegenstaande ik over het gebeuren verteld had aan mijn vriendinnen was het programma verder afgelopen. De oplossing was het schrijven van de e-mail geweest. M.a.w. het spreken was mij verboden geworden dus om het zo te zeggen: mijn tong was gebonden.

Ik vond dan in het bericht over de mond: tong carcinoom met een voorbeeld: hetzelfde verloop vinden we bij de tong (tabel: r.r. + l.a.12). de specifieke conflictinhoud hier is de sprakeloosheid. Voorbeeld: een patiënt was sprakeloos na een uitbrander van zijn baas toen die zei: heb je geen tong in je mond, kan je geen woord zeggen. Met het voorbeeld in de tabel: een vrouw die moest blazen bij een politiecontrole, kon ik niet veel aanvangen, maar met dit voorbeeld was het duidelijk.

De tong is te vinden in de rode groep, dus in de conflictactieve fase geeft dat celafbraak. In de genezingsfase reparatie door zwelling. Dus cel opbouw. Dus ik moest gewoon afwachten. Het was een tijdje onaangenaam, maar ik wist: het gaat weer weg. Het heeft juist 13 - 14 dagen geduurd, toen ging de zwelling over een nacht tot de helft terug. Tot nu is er nog een kleine zwelling, maar die gaat verder weg. Omdat ik linkshandig ben, was het mijn rechter kant die getroffen was. (mijn rechter kant is de moeder-kind kant). Ik ervaar de dochter van mijn man als mijn eigen kind omdat ik haar reeds ken sinds haar jeugd.

Ik heb nog 2 weken nodig gehad om mijn man dit alles te vertellen, aan de hand van bewijsfoto’s en de rest van de knobbel. Hij heeft alles aanvaard en dat is voor mij de totale oplossing.
Wanneer ik in dit geval naar een klassiek geschoolde arts was gegaan, had men bij mij tongkanker vastgesteld. Wat had men dan in godsnaam met mij gedaan? Ik ben dolgelukkig dat ik de GNM ken en dat ik in alle rust en vrede kan afwachten.

Vriendelijke groet
F.L.

Bemerking: wanneer deze vrouw de verlossende e-mail eerst na 4 weken zou geschreven hebben, zou de conflictmassa zich 4 weken lang opgebouwd hebben. Dan zou de genezing vanzelfsprekend zwaarder geweest zijn. Vaak komt men spontaan uit zijn conflict, wanneer men vrede neemt met een bepaalde situatie. Soms kan dat maandenlang aanslepen. Wanneer onze schrijfster de e-mail niet geschreven zou hebben, maar er maandenlang mee rond gelopen zou hebben tot er uiteindelijk toch een oplossing zou zijn gekomen, dan zou de genezingsfase veel zwaarden zijn uitgevallen. Hoeveel mensen die de GNM niet kennen komen dan in een circuit terecht van geneesmiddelen, worden verbrand door bestraling en vergiftigt met chemo. Wanneer dan 98 % na 5 jaar dood zijn, dan zegt men: ja, hier was niets meer aan te doen.