Germaanse geneeskunde
<<<   Index ervaringsverhalen   >>>

Verlamming, opgelet, in ervaringsverhalen kan over meer dan een conflict gesproken worden.
Ervaringsbericht - motorische verlamming bij kleuter

12-12-2008

Ons vijfde kind deed op 1-jarige leeftijd geen moeite om zich te draaien, te kruipen of zich bij het zitten de benen te strekken. De kinderarts zei: "Dat is niet erg, sommige zijn gewoon later in de ontwikkeling."

We probeerden veel, maar niets, hij bleef eenvoudig waar hij was. Opvallend was echter dat hij met zijn voetjes zeer 'handig' was. Hij gebruikte ze bij het spelen als handen: hij lag bijvoorbeeld op zijn rug, hield of draaide een emmertje met zijn voeten en legde er met zijn handen speelgoed in.

Toen hij ouder dan een jaar was gingen we naar ergotherapie en deden bewegingsoefeningen. Het succes was slechts matig. Toen hij ongeveer 18 maanden oud was, kon hij zich net op zijn zijde draaien, kruipen deed hij niet.

We kenden allebei de Germaanse en ik zei toen tot mijzelf: nu zoek ik met de GNM of ik iets vind. Achteraf weet ik eigenlijk niet, waarom ik daar niet eerder op gekomen ben.

En zo begon ik te analyseren: aanwijzingen voor conflictactiviteit vond ik direct. Hij had vaak koude handjes en vooral voetjes. Hij sliep 's nachts niet door, maar werd vaak wakker (1-4x). Als men dan naar zijn bedje ging en hem een paar maal over zijn hoofdje aaide dan sliep hij direct weer in - regelmatig - men hoefde hem niet eens uit bed te nemen. Tot nu toe dachten we altijd dat dat was omdat hij met 4 en 6 maanden al 2 x een anaal-fistel aan zijn anus had, die elke keer gedurende langere tijd op pijnlijke wijze behandeld moesten worden. Hij had echter een goede eetlust.

Wat waren zijn symptomen? Bewegen kon hij zijn benen, zelfs uiterst behendig - een waar aapje, bijna alsof hij vier handen had. Hhhm....? Maar hij deed amper iets waarvoor hij kracht nodig had, bijvoorbeeld trappelen, stoten, wegdrukken... Onze andere kinderen vonden het bijvoorbeeld leuk om tijdens de luier verwisselen met de voetjes tegen de buik te trappelen, - hij lag echter stil.

Had hij met zijn benen mogelijk een motorisch conflict geleden? Er viel ons niet in. We konden ons er helemaal niets bij voorstellen. Baby's kunnen uiteindelijk nog niet lopen en hij had zichzelf ook niet ingeklemd. Hoe kan hij dan een motorisch conflict aan de benen lijden, wanneer hij niet kan lopen of kruipen? In een vorig leven? Karma? Nee, dat ging ons dan toch te ver ...

Dan misschien een inenting, omdat een verlamming hierbij wel vaker als 'bijwerking' met de GNM wordt betracht, bijvoorbeeld een "motorisch conflict van het niet kunnen ontkomen", door het vast inwikkelen in een handdoek, daarmee het rustig kan worden geprikt en de baby niet zo kan spartelen.
Een "conflict van het niet kunnen ontkomen". Tja, hij is echter niet ingeŽnt...

Maar wacht eens! Ik heb hem toch als baby bij het schoonmaken van de fistelwonden aan zijn bibs de beentjes vastgehouden, daarmee mijn vrouw het beter en vooral voor hem sneller kon doen, totdat de pleister er weer op zat! Ik kreeg kippenvel... Natuurlijk heb ik het altijd bijzonder goed gedaan. Ik hield voorzichtig, maar goed de benen vast en gelijktijdig het bovenlichaam, zodat hij niet kon trekken. Hij had altijd als een speenvarken geschreeuwd. Het samentrekken van de draden moet vreselijk pijnlijk zijn geweest. Het was erg. Mijn vrouw was altijd blij, dat ik hem zo goed vast hield, daarmee het veel sneller ging en hij niet zo lang pijn had. Maar zeker is zeker, daarbij kon hij zich geen millimeter bewegen. Wanneer dat geen conflict is van het "niet kunnen ontkomen"!

We waren blij dat we iets hadden gevonden dat het zou kunnen zijn. Nu hoefden we alleen nog maar met hem erover te spreken, hem zijn gevoel te laten uitspreken en dan met hem te overleggen voor een oplossing van het conflict. Hhhmmm....., helaas kon hij noch spreken noch zoiets begrijpen.

Dan maar anders: "Wie niet horen wil, moet maar voelen", waren mijn gedachten. Wanneer hij het verbaal niet kon begrijpen, dan moest hij het maar ervaren.

Ik had het idee hem nogmaals door de situatie te voeren en hem dan echter te tonen, dat hij het conflict kan oplossen! En zo hebben we het gedaan. We hebben hem weer neergelegd en ik heb zijn beentjes vastgehouden terwijl mijn vrouw rond zijn bibs drukte, zodat hij weer aan de situatie zou worden herinnerd. Alleen al toen ik zijn beentjes vasthield, was alle vrolijkheid uit zijn gelaat verdwenen. Zijn ogen waren door de schrik vergroot! Hij verwachtte elk moment de heftige pijn. Het was zo duidelijk te zien! Mijn vrouw drukte nog een beetje rondom zijn bibs (hij had daar al een hele tijd niets meer). Hij was helemaal verkrampt, panisch en kort voor een pijnlijk brullen... Ik hield hem losser vast - niets. Ik liet hem bijna los, alleen mijn handen raakte hem nog aan. Eigenlijk had ik verwacht dat hij nu zou trappelen - niets - roerloos. Hij bewoog zijn benen niet.

Ich wachtte. Dan voelde ik toch een kleine beweging in zijn benen. Ik overdreef en deed alsof hij mijn handen had weggedrukt, deed de handen en armen hoog en deed een stap achteruit. Hij keek mij alleen maar aan. Ik ging weer naar hem toe en hield zijn benen vast, niet zo sterk als voorheen. Mijn vrouw drukte weer wat op zijn bibs. Nu kwam er toch een wat duidelijkere beweging in zijn beentjes. Ik liet mijn handen en mijzelf weer overdreven weggaan. Zijn ogen waren weer op mij gericht. Ik deed dit misschien 10 tot 15 maal. Elke keer werd zijn beenbeweging iets duidelijker en uit zijn ogen verdween langzaam de angst en paniek. Dat was duidelijk zichtbaar. Op het eind deed het hem zelfs plezier en hij had erbij gelachen. (Terwijl ik dit schrijf, moet ik aan de zin van Dr. Hamer denken: "Een conflict is opgelost als de betreffende persoon er over kan lachen." Wat een waarheid!!!) Hij had nu een glimlach op zijn gezicht. Ik hield hem, hij drukte zijn beentjes door en ik liet mij naar achter op mijn rug rollen. Het was al te zien hoe hij 'vrij' werd. Zijn beentjes hadden nagenoeg geen kracht, hij had misschien het gewicht van mijn hand weg kunnen drukken. Maar hij maakte de strekbeweging met zijn benen om 'weg te stoten". We vonden het fantastisch om te zien, hoen hij zich had veranderd. Het was laat in de middag en kort voor zijn gewoonlijke middagslaapje. We besloten om het de komende dagen te herhalen.

We waren de volgende morgen duidelijk verrast: Hij had de nacht doorgeslapen! Voor het eerst in maanden! Overdag stelde we vast dat zijn handjes warmer waren en hij ook veel stabieler was, veel minder jengelde. We speelde nogmaals het spel. Hij had geen paniek meer in zijn ogen, maar hij was er direct bij om verder te spelen, om mij 'om te gooien'. Na 2 dagen hielden we het spel voor gezien, we wilden het niet te vaak doen. We waren ook al verrast dat hij tweemaal door had geslapen. De nachten erop sliep hij ook door. Het was dus geen toeval geweest. Maar aan zijn behoefde tot kruipen konden we nog niet niets merken.

In de vijfde nacht begon hij om 2 uur plotseling te huilen. Ik wilde hem met een aai over zijn hoofd zoals gewoonlijk geruststellen, maar nee, hij huilde verder en ik nam hem uit zijn bed. Bij het dragen op de arm is hij anders altijd direct weer ingeslapen, maar nu liet hij zich niet sussen. Ik dacht al: is het de epileptoÔde crisis? Waarschijnlijk. Hij was voor ongeveer 40 minuten niet te troosten. Ik had hem op de arm en hij huilde en jammerde. Dan werd hij binnen enkele minuten rustig en sliep in mijn armen weer in. Ik legde hem terug in zijn bedje en hij sliep de rest van de nacht door, net als alle daarop volgende nachten. Zouden we het verloop met de epiletoÔde crisis niet hebben gekend, dan zou ons deze duidelijkheid waarschijnlijk niet zijn opgevallen.

Zijn kruipgedrag verbeterde zich dan merkbaar heel langzaam twee weken na de conflictoplossing. Het was duidelijk te zien, dat hij steeds actiever werd, zich draaide, kroop, oprichtte en dan zelfs zou lopen. Hij maakte ongeveer 6 tot 7 weken na de conflictoplossing zijn eerste stapjes achter een kleine poppenwagen. Kort daarop liep hij alleen en ook direct stabiel, zonder vaak te vallen.

Nu is hij tweeŽnhalf jaar en heeft alles ingehaald. De medische controles bevestigen een normale ontwikkelingsstand.

..zou er zich niets hebben veranderd, dan hadden we nu misschien een kind waarbij een of andere arts met betekenisvolle ernst een vermoeden op MS zou hebben uitgesproken...

Men kan zich niet voorstellen hoe gelukkig we zijn, dat we de Germaanse Nieuwe Geneeskunde hebben leren kennen en ons daarmee bezig hebben gehouden. Hartelijk dank aan Dr. Hamer. Het is amper te bevatten welke draagwijdte de ontdekkingen van Dr. Hamer hebben. Petje af voor deze man en zijn doorzettingsvermogen!

Renť, vader van 5 kinderen

Opmerking:
Is dat niet een mooi ervaringsbericht? Toen ik het bericht de eerste keer las, liepen de rillingen me over de rug. Net als nu bij het schrijven van deze regels. Renť, dat hebben jullie fantastisch gedaan! Dat is een voorbeeld van toegepaste Germaanse Nieuwe Geneeskunde!
De vader beschrijft ook heel mooi de vegetatieve symptomen van de actieve en de genezingsfase, samen met de crisis.

Karma ...: De Germaanse van Dr. Hamer begin met de bevruchte eicel en eindigt met de dood van het individu. Ze zegt niet, wat er voor de bevruchting was en ook niet wat er na de dood zal volgen. Of er een leven voor of na de dood is, daarover laat hij zich niet uit. Hij beperkt zich op dat, wat hij kan bewijzen. En als men een conflict zoekt, dan alstublieft altijd in dit leven!




Kwajongensstreek met gevolgen

Het handelt zich hier om een 28-jarige rechtshandige man met de volgende aandoeningen:
teelbalkanker;
bronchiaalcirrose rechts;
bronchiaalkanker van de linker long;
nek- en borstwervel-osteolyse;
vitiligo (witte vlekkenziekte);
verlamming van beide armen en benen;
zwellingen van de zenuwkapsel-einden.

Op het moment dat hij bij Dr. Hamer kwam, was hij bijna volledig verlamd, depressief en psychotisch.

Dit is zijn verhaal:

Twee 12-jarige jonge knapen zaten in de schuur en rookten. Ze wisten natuurlijk, dat de vader van ťťn van de jongens, in wie zijn schuur ze zaten, zijn zoon dat streng had verboden. Maar juist het verbodene trekt aan.
Dat was in 1970, een alledaagse kwajongensverhaal.
Plotseling keek een zus door de schuurdeur en zei: "Wat doen jullie hier, roken? Dat zeg ik vader!"
Ze had het de vader helemaal niet willen zeggen, blufte alleen maar.
Een van de jongens raakte in paniek: "Oh God, die verraadt ons, dat wordt een enorm pak slaag!"
"Luister", zei hij tot zijn vriend Jean, "als ze het verraadt, dan hang ik mezelf op!"
Twee dagen later hing de jongen zich boven de badkuip op.
De ouders van de jongen ervoeren, waarom de knaap zich had opgehangen. Het hele dorp was in oproering en allen staarden naar Jean, onze patiŽnt.

Jean leed een verschrikkelijke conflictschok, een viervoudig van elke 'ziekte' oftewel Zinvol Biologisch Noodprogramm":
een verliesconflict met bijbehorende teelbalkanker en zg. bronchiaal-cirrose rechts;
een territoriumangst-conflict met bijbehorende bronchiaalkanker van de linker long bovenlap;
een eigenwaarde-inbreuk met bijbehorende nek- en borstwervel-osteolyse;
een brutaal scheidingsconflict in het post-sensorische hersenschorscentrum met een manchetvormige vitiligo aan de hals en aan beide polsen.
Vitiligo is een ulceratie van de onderzijde van de buitenste platenepitheel-huid en toon zich als witte vlekken op de huid (pigmentafbouw). Het conflict is altijd een brutaal-lelijk scheidingsconflict.

Vanaf de dag, dat zijn beste vriend zich heeft verhangen, was de jonge Jean in sympathicotonie (conflictactief). Hij droomde bijna elke nacht van de dood van zijn vriend, zag zich in zijn droom naar het kerkhof gaan, nam af aan gewicht en had altijd ijskoude handen.
Het ergste echter was: hij had vreselijke depressies en was "eigenaardig veranderd". Maar dat verweten allen aan de rouw om zijn kameraad en hielden allen voor vanzelfsprekend.
Na ongeveer een jaar nam het totaalconflict af, zonder te worden opgelost. Het werd voor een deel een hangend conflict, want het eigenwaardegevoel had een ernstige knik geleden en de gevolgen waren een scoliose van de borstwervels en ook een ontkalking van de halswervels. In het bijzondere van de atlas (1e HW) en van de 4e tot 6e HW, overeenkomend met een intellectueel eigenwaardeconflict, waarbij het altijd om het fundamentele gaat, bijvoorbeeld:
"Is de goddelijke rechtvaardigheid met mij? Heb ik dat verdiend?"
Als men 3 jaar later een steunoperatie van de halswervelkolom doet, gaat de operatie fout. In plaats daarvan volgt een halswervelfractuur. Men zegt het de patiŽnt en deze gaat door het lint.
Alles herinnerde hem aan de hals van zijn door de strop gestorven vriend. Hij raakte ogenblikkelijk in een delirium, staarde alleen nog naar het plafond, had een depersonalisatiegevoel. Hij zag zich liggen, alles werd van onderen af water, want zijn vriend had zich boven de badkuip opgehangen. Bij alle gebeurtenissen, die hij in het delirium zag, was altijd zijn verhangen vriend aanwezig.
De patiŽnt had een motorisch centraalconflict geleden bij de 5 aanwezige hangende conflicten en kwam daardoor direct in een delirium, had sindsdien een tetraplegie, d.w.z. een verlamming van beide armen en benen.
Hij was een verlamde kreupele, gesloten zonderling, wat men in zijn omgeving echter toeschreef aan zijn treurige noodlot.
Een teken van nog een sensorisch corticaal conflict: (pijn- dan wel aanrakings-conflict) in het sensorische hersenschorscentrum waren verder over het hele lichaam verdeelde zwellingen van de zenuwkapsel-einden, zg. Recklinghausen-knopen.
Daarbij werd de reeds aanwezige de depressie verder verdiept.
Als ik de patiŽnt in mei 1986 voor het eerste zag, was de jongeman bijna volledig verlamd.
Enkel de rechter arm kon hij een heel klein beetje bewegen, kon echter noch grijpen noch de arm opheffen.
Eigenlijk kwam hij enkel als proefpatiŽnt, omdat hoe dan ook geen dokter meer wat met hem kon beginnen.
Zijn handen waren ijskoud. Hij zat of lag meer, hulpeloos in de rolstoel, bijna tot op het bot vermagerd. We hebben enkele uren met elkaar gesproken. Dat had hem tot dan nog geen dokter gegund. Hij zou ook allang in een zg. inrichting voor zwaar gehandicapten zijn geweest, als zijn familie hem niet liefdevol had verpleegd.
In de loop van het gesprek kreeg hij vertrouwen in mij en was verbaasd, dat zich voor het eerst iemand zich voor dat interesseerde, waarvan hij, zoals hij mij bekende, nog de meeste nachten droomde:
Het geval met de zelfmoord van zijn vriend 16 jaar geleden.
En het wonder gebeurde !
De zwaarbeproefde, zo gevoelige jongeman luchtte voor het eerst in 16 jaar zijn hart, huilend, steeds onderbroken door verkrampt snikken.
Het borrelde, explodeerde uit hem.

In zijn omgeving had iedereen het ongelukkige geval gekend. Een ieder vermeed het, met het oog op zijn gevoelige situatie, met hem erover te praten. En zo draaide zich de vicieuze cirkel steeds verder.
Maar nu ontwaakte deze tot dan in vage lethargische vertwijfeling gevangen jongeman met ťťn slag als uit een diepe nachtmerrie.
Plotseling zei hij geheel onverwachts midden in het gesprek:
"Ik weet en voel heel duidelijk, dat ik nu weer gezond word."
Als hij weggereden werd, had hij voor het eerst in 16 jaar weliswaar geen warme, maar al niet meer ijskoude handen.
De raket was ontstoken.
Daarna kwamen voor hem lichamelijk zware maanden:
Hij kreeg zeer warme handen, een heel heet hoofd, sterke hersenzwellingen en het beetje mobiliteit van de rechter arm ging aan het begin nog terug. Daar tegenover stond echter, dat hij plotseling hevige honger kreeg, eindelijk weer zonder nachtmerries kon slapen en zich goed voelde.
Met doses van dagelijks 30mg prednisolon lukte het ons, de kritische fase van de langdurige hersenzwelling succesvol te doorstaan, temeer omdat de patiŽnt met volle zelfvertrouwen en beŽindigde psychose volledig kon meewerken.
Intussen kan hij beide armen weer relatief goed bewegen, de benen gedeeltelijk. Hij heeft 20 kg aan gewicht toegenomen en neemt nu zonder cortison nog verder toe. Hij voelt zich, zoals hij zegt, "reusachtig".
In werkelijkheid zal er zeker nog een half jaar voorbijgaan, voordat hij de eerste stappen kan wagen. Maar het wonder wordt niet beknot, ondanks dat het iets langer duurt.
Ook psychisch is de patiŽnt zijn moreel beter, maar hij is nog steeds slap en moe en zal het ook nog minstens een half jaar blijven, ook nu hij geen cortison meer nodig heeft. Zijn goede moraal komt mede, omdat zijn psychosen (depressie en schizofrenie) van hem zijn afgevallen, alsof hij altijd de normaalste mens is geweest.
De verdiensten voor dit wonderlijke geval, dat wil ik er direct bij zeggen, komen niet mij toe. Ik heb enkel het systeem geleverd.
Zijn verwanten en mijn vrienden in Frankrijk, die zich opofferend voor deze zo dankbare patiŽnt hebben ingezet - en wel vrijwillig! - zij hebben gezamenlijk een meesterwerk aan vertrouwensklimaat en wijsheid geschapen, waarin dit verkommerde kleine plantje kon gedijen. En dat is veel moeilijker, als ik dat hier kan beschrijven. Ik heb daar veel waardering voor.
Alleen als zulke optimale condities gegeven zijn, kan men zo een wonder planmatig volbrengen.
Ik heb het geval zo uitvoerig beschreven, omdat het voor vele een troost en een gefundeerde hoop zal zijn.
Dat, wat bij deze man na 16 jaar nog terug te draaien was, is bij zeer veel andere patiŽnten ook nog omkeerbaar.
De algemene mening, dat zulke verlammingen na bepaalde tijd onomkeerbaar zouden zijn, waren verregaand niet meer dan een misvatting.
In zulke gevallen moet men steeds criminalistisch te werk gaan, precies in ervaring brengen, wanneer welke verlamming is ontstaan.
Men kan niet langer alles wat men niet kan verklaren als dwarslaesie afdoen of als kneuzing van de zenuwwortels.
Het is zelfs bij vele gevallen zo, dat de met een verlamming ter wereld gekomen kinderen in de baarmoeder een zwaar conflict-van elke 'ziekte' oftewel Zinvol Biologisch Noodprogramm" hebben geleden, dat in het motorisch centrum is ingeslagen.
Altijd moet het een angst-conflict van het "vastgelegd zijn" of het "gevangen zijn" zijn, dat tot een verlamming van de motoriek voert.
Dit heeft in het geheel niets met intelligentie of bewust overdenken te maken. Het gaat bijna half-automatisch binnen delen van een seconde. Bij een bepaalde soort van van elke 'ziekte' oftewel Zinvol Biologisch Noodprogramm" reageert het individu, mens en dier, met een bepaalde soort van "vastgelegd zijn verlamming", omdat juist het betreffende hersencentrum betroffen is.
Dan vraagt U natuurlijk direct:
Ja, maar hoe vindt men het eigenlijke conflict nu na eventueel langere tijd nog. Antwoord: Zeker niet bij een partygesprek, maar meestal eerst na moeizaam detectivewerk. Tenslotte weet men al iets, namelijk welke soort van conflict het geweest moet zijn.

Opmerking:
Krijgen jullie daarvan geen kippenvel, als men bedenkt, lieve lezer, wat voor een wereldwijde uitwerkingen dat kan hebben, wat daar is gevonden? Dat men na zoveel jaren een conflict nog kan oplossen en de innervatie blijkbaar weer kan functioneren!
Het is werkelijk een wonder. Desondanks moet ik jullie hoop iets dempen. Niet elke jonge mens heeft een zo wonderbare moraal als deze jongeman!
Het is een lange weg. Weliswaar heeft zo iemand niets meer te verliezen. Maar het terugkeren van de hersenfunctie is ook niet geheel zonder ongemakken. Het geeft ook hyperesthesie (hevige pijnen), hoofdpijn, koorts enz.

Dit verhaal is uit het boek "Kurze EinfŁhrung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer