Germaanse geneeskunde
<<<   Index ervaringsverhalen   >>>

Nieren, opgelet, in ervaringsverhalen kan over meer dan een conflict gesproken worden.
Acute nierfalen

bij mijn zoon Dirk

Als ik destijds geweten had, wat ik nu weet, namelijk de samenhangen bij het zogenaamde water-retentie-conflict of vluchtelingsconflict, dan zou mijn zoon DIRK nu nog leven.
Dirk had in juni 1978 het eerste vluchtelingsconflict geleden.
Destijds was hij in Rome op een hoofdpostkantoor, om een zending geld af te halen, samen met onze boxer Viola. Blijkbaar zijn honden in het postkantoor verboden. De loketbeambte zei hem, dat hij zijn hond naar buiten moest brengen.
Dirk vroeg, of hij enkel het geld in ontvangst kon nemen, dan zou hij ook direct met onze zeer vreedzame hond de post verlaten. De beambte belde echter ogenblikkelijk met de politie.
Er kwamen twee kleine roomse agenten, die Dirk dan maanden, ogenblikkelijk met de hond het gebouw te verlaten. Dirk vroeg ook hun zeer hoffelijk, of ze hem toe stonden, dat hij zijn geld in ontvangst mocht nemen, dan zou hij direct met de hond verdwijnen.
Vervolgens legden ze hem zonder verdere discussie de handboeien om "wegens weerstand" (dan wel weerwoord) tegen het openbaar gezag en voerde hem af naar de gevangenis. Hij was daar opgesloten in een kleine kamer met twaalf gevangenen: rovers, moordenaars, pooiers, drugsdealers en maffiosi. Voor Dirk was dat afgrijselijk.
Hij was een zeer goedmoedig mens. Daar hadden echter vele gevangenen messen bij zich, met medeweten van de bewakers. Dirk was geen nacht meer zeker van zijn leven. Men mocht hem niet bezoeken. Na drie weken werd hij veroordeeld voor de tijd, die hij had gezeten. Daarbij werd hij , juist in zijn examenjaar aan een Duitse school, ogenblikkelijk voor twee jaar uit het land verwezen.
Een maand later voer Dirk, die eigenlijk tot dan van Itali? hield, als het ware illegaal naar onze familie op Sardini?, op vakantie.
Daar sloeg dan het vluchtelingsconflict in, toen Dirk (zoals in de inleiding beschreven staat) op de morgen van 18 augustus 1978 in een boot voor het eiland Cavallo aan de middellandse zee in zijn slaap door twee kogels uit een oorlogs-karabijn van een gek geworden Italiaanse prins dodelijk in de buik werd getroffen en in de daarop volgende 4 uur hulpeloos en "moederziel-alleen-gelaten" in de buik bloedde. Vanaf dat moment was hij in de schizofrene hersenstam-constellatie met nier-verzamelbuis-carcinomen in beide nieren en een oligurie van 150 tot 200ml urine uitscheiding per dag.
Dat noemde we vroeger "acute nierfalen".
Het was echter in principe een schizofrene hersenstam-constellatie van beide nier-verzamelbuizen, dat wil zeggen twee water-retentie-conflicten of vluchtelingsconflicten. Het organisme gebruikt namelijk dan het orgaan, dat toch al van het vagotone genezingsfase-oedeem is volgelopen, nog bijkomend als waterreservoir, omdat elke druppel water bij het vluchtelingsconflict wordt gespaard en opgeslagen. Zo hebben we dan bijvoorbeeld bij het pleura-mesothelioom een pleura-uitstorting, die de ademhaling sterk beperkt. Of bij het peritoneaal-mesothelioom een sterke ascites, die moet worden afgepuncteerd. Een onschuldige transsudatieve uitstorting (zonder actief vluchtelingsconflict) wordt gewoonlijk helemaal niet bemerkt, omdat het organisme de transsudatieve uitstorting in hetzelfde tempo resorbeert als ze ontstaat.
DIRK, die niet door de prins werd geholpen, alhoewel hij een helikopter ter beschikking had, werd na 4 uur klinisch dood in het ziekenhuis in Porto Vecchio gebracht, leeggebloed.
Daar slaagde men erin hem te reanimeren.
De volgende dag werd hij met de helikopter naar Marseille gevlogen. Sinds de schoten was Dirk gedesori?nteerd.
Zowel in Marseille op de intensive care, alhoewel mijn vrouw en ik dag en nacht bij hem waren, als ook na de avontuurlijke vlucht uit Marseille naar Heidelberg, geloofde Dirk, dat hij in de gevangenis zou zijn (met een kort durende uitzondering einde augustus in Heidelberg, met een tijdelijke oplossing van de beide conflicten).
Hij had een hersenstam-waan van de plaatselijke desori?ntering.
De tijdelijke oplossingsfase van de beide vluchtelingsconflicten einde augustus 1978 werd tragischerwijze door vernieuwde complicaties teniet gedaan. Destijds scheidde bij kortstondig 1000 ml urine per dag uit, had een tbc met nachtelijk zweten en subfebriele temperaturen.
Dirk werd 19 maal geopereerd en had oneindig veel complicaties, die ik destijds niet begreep, maar nu echter wel begrijp:
Hij had een pericard-uitstorting en pleura-uitstortingen, die dan werden gepuncteerd. Deze punctie leidde telkens tot een pneumothorax. Hij had een ascites, die eveneens werd gepuncteerd en was opgeblazen. Hij werd om de dag gedialyseerd. Daarbij had hij slechts een gering verhoogde creatininewaarde van ca. 3,5 % mg.
De therapie was volgens mijn huidige inzichten zo bespottelijk, dat ze niet bespottelijker kon zijn. Dirk werd tijdelijk ge?ntubeerd (telkens na de 19 operaties), had een maagsonde, waarmee hij echter niet werd gevoed, maar waardoor enkel maagsappen werden afgezogen. Gevoed werd hij intraveneus (direct in het bloed) met dagelijks ongeveer 2 liter voedingsoplossing, wat echter telkens de volgende dialyse noodzakelijk maakte.
Men werkte dus constant tegen de kringloop van de natuur.
Een groot gedeelte van de complicaties zouden zonder het "verzamelbuis-carcinoom-syndroom" helemaal niet zijn opgetreden, zoals de pericard-uitstorting, pleura-uitstortingen rechts en links, ascites enz. Bijna 20 jaar lang heb ik nodig gehad, om deze samenhangen te doorgronden.
Dirk stierf op 7 december 1978 in mijn armen aan een acuut linker hartinfarct, een zogenaamd kransslagader-(territoriumconflict-)infarct met kamer-arrhythmie en hartstilstand. Normaal gesproken zou hij na zo een korte conflictduur daaraan niet kunnen sterven.
Ook hier was het verzamelbuis-carcinoom-syndroom ervoor verantwoordelijk, dat het oedeem uit het territorium-relais rechts niet werd geresorbeerd, zoals het normaal gesproken bij het hartinfarct proces het geval is.

Bij de genezing van het verzamelbuis-carcinoom onderscheiden we de biologische genezing met verkazend necrotiserende tbc en de onbiologische genezing zonder tbc.
Bij de onbiologische genezing kan het ondanks oplossing tot verstopping van de nierbekken-uitgang komen (stille nieren). De uremie is geen dodelijke ziekte, zoals we vroeger dachten, maar ze verdwijnt spontaan bij de oplossing van het vluchtelings-/ bestaansconflict.
Zelfs bij een onbiologische genezing, dus bij voortbestaan van het verzamelbuis-carcinoom scheidt het organisme desondanks grotere hoeveelheden urine uit.
Vroeger diagnostiseerde men r?ntgenologisch een niertuberculose aan de gedeeltelijk zeer sterk verklonterde nierbekken, dan wel nierkelk, dat wil zeggen, hier waren compacte adeno-ca-tumoren door mycobacteri?n (tbc) verkaasd. Door de cavernen leken dan de nierkelken verklonterd.
De biologische zin ligt hier in de actieve fase, namelijk:
De besparing van water, om het individu een langere overlevingstijd (op het strand of in de woestijn) mogelijk te maken.

{mospagebreak title=Maar er was nog meer bijgekomen}

Maar er was nog meer bijgekomen:

In de laatste dagen voor Dirk zijn dood kreeg ik een ziekenhuisverbod en ik mocht hem enkel nog 1 uur per dag bezoeken. De motivatie was, dat het geen "gelijke kansen" zou geven, als ik dag en nacht aan het bed van mijn zoon zou mogen zitten en alle fouten zou kunnen corrigeren, terwijl andere pati?nten die mogelijkheid niet zouden hebben.
Thans had men "de vrije hand"....
Vlak na de dood van Dirk heeft de Zweedse professor R?hl, een uro-nefroloog van de chirurgische universiteitskliniek Heidelberg toegegeven, dat de advocaat van de familie van de prins (de advocaat zat later vanwege een enorme misdaad met bedrijfskapitaal in de gevangenis) met de kliniek-chef prof. Linder, bijna dagelijks zouden hebben getelefoneerd, als het ware op hoogste loge-niveau.
Professor Linder zou hem hebben gezegd, dat de familie van de prins hem zou hebben verzocht, om toch " een einde aan het lijden van Dirk te maken".
Hij gaat er vanuit, dat het ook zo in de zin van de familie van de prins gedaan zou zijn. Hij meende: met morfine!
Hijzelf heeft daaraan niet meegeholpen. Hij heeft echter moeten beloven, tegenover mij daarover te zwijgen. Hij heeft ook waargenomen, dat in de dagen, dat ik niet meer (dan 1 uur per dag) bij mijn zoon mocht zijn, een snelle verandering zou zijn opgetreden, naar zijn mening door morfine.
Dat betekent heel eenduidig: Dirk is op hoogste loge-bevel vermoord..., op wens van de familie van de moordenaar.
Maar zijn dood was niet voor niets. Hij heeft ons de nalatenschap van de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE geschonken. Ook het opdiepen van de samenhangen van het "verzamelbuis-carcinoom-syndroom", waarvoor ik na zijn dood 20 jaar nodig had, is een soort laatste opgave geweest, die hij mij heeft gesteld.
Zoals de heer Garcia, de procureur-generaal van Bastia mij heeft gezegd, werd de moordzaak DIRK "vanaf het eerste uur volledig gecorrumpeerd". De prins had destijds, in opdracht van zijn vader, die als enige uit de familie zich bij mijn vrouw en mij heeft verontschuldigd, een schriftelijke bekentenis ondertekend.

Daarna liep de loge-machinerie op volle toeren...
13 jaar later vond een showproces-komedie plaats.
Daarvoor had groot logemeester Mitterand (grote ori?nt) voor zijn boezemvriend, de prins (groot logemeester van de misdadigste loge P2), een geheel nieuwe orde enkel voor hem geconstrueerd, waarbij alle betrokkene officials met de hand waren geselecteerd: louter loge- en geloofsbroeders. Zelfs de gezworenen uit een bepaald Parijse wijk, waren uitgezocht...
De voorzittende rechter, die mij steeds na de eerste zin onderbrak en dreigde om mij uit de zaal te verwijderen (Colomb), adviseerde de prins zelfs, om zijn bekentenis terug te nemen.
Dan construeerde allen een "dubium", wat wil zeggen:
"In twijfel voor de aangeklaagde".
De rechter zelf construeerde voor zijn aangeklaagde loge- en geloofsbroeder: het zou toch kunnen zijn, dat met een 1 op 10.000.000 theoretische irrationele waarschijnlijkheid, alhoewel ongeveer 30 mensen bij de dodelijke schoten erbij stonden en hebben toegekeken...
dus het zou toch kunnen zijn, dat met een 0,00000001% theoretische waarschijnlijkheid een weliswaar van niemand geziene schutter, toevallig met dezelfde karabijn en toevallig met hetzelfde kaliber, in de schietbaan, dus in de boot van de prins zou zijn gesprongen, tweemaal heeft gevuurd en dan weer zou zijn weggesprongen. Helaas heeft niemand hem gezien.
De schietbaan zelf was op 7 cm nauwkeurig te reconstrueren.
"Dus", verkondigde de voorzitter van het rabijnengerecht: "We hebben een dubium." Weliswaar is het zeer klein, maar "in dubio pro reo" (in geval van twijfel voor de aangeklaagde) dus zou hij onschuldig zijn geweest wegens "gebrek aan bewijzen".
Dit tot voorbeeld dienende proces van de staatskriminelen zal de juridische geschiedenis ingaan als "Parijse proces", als typisch voorbeeld van staatsrechtscorruptie op allerhoogste loge-bevel van de B'nai B'rith. Deze mensen denken altijd, dat ze zich uit een misdaad kunnen draaien. Daarbij laden ze 10 nieuwe misdaden op zich, die hun de walging van de gehele mensheid oplevert.

Natuurlijk heeft ook de hele kennisonderdrukking van de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE, die tot op heden onverminderd aanhoudt, daar haar begin genomen (1981). Daarbij wilde men als eerste het proces tegen de prins van Savoyen verhinderen. Als ik uiteindelijk de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE had ontdekt, wilde men mij als een "wondergenezer en charlatan" (waarbij pers en media vlijtig hebben meegeholpen) en "tot niet ernstig te nemen" tegenstander hebben.
De misdaad werd welhaast globaal, toen vanaf 1984 alle Joden van de wereld op bevel van hun opperrabbijn Schneerson de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE gingen praktiseren en tot 98% overleven en gelijktijdig met alle middelen verhinderden, dat niet-joden onze GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE ook mogen praktiseren. De niet-joden worden met 98% zekerheid met rattengif - chemo en morfine - gedood, men kan ook zeggen vermoord.



Nierstenen

Nierstenen, storm en zeilen

In 1999 kende ik de GNM nog niet. Deze heb ik - sinds jaren niet meer in Duitsland wonend en de lastercampagne tegen Dr. Hamer gemist - pas in 2004 in een boek van Jürgen Jürgenson (“De lucratieve leugens van de wetenschap”) leren kennen.

Kort voor het begin van het wervelstormseizoen begin juni 1999 zeilden mijn vrouw en ik in onze relatief kleine, vers gekochte tweedehands zeilboot (8 meter) van de maagdeneilanden (Caribische eilanden) naar de Dominicaanse Republiek. Ik had Dingy's gezeild, mijn vrouw helemaal niets. Ervaring op open zee voor beiden dus nul. Geen probleem, dacht ik, want de Caribische eilanden liggen telkens maar een dagreis (25 tot 30 zeemijl, dwz. 6 tot 12 uur) van elkaar verwijderd. Dat kan dus helemaal niet zo woest zijn, of wel? Klopt, als men elk eiland aandoet en daar een nacht pauze neemt. En wanneer het weer juist is, dus de wind gunstig staat.

We hebben echter non-stop gezeild en kwamen na twee slapeloze nachten kort voorbij Guadeloupe in slecht weer. Eigenlijk wilde ik, volledig oververmoeid, voor anker gaan en uitslapen. Maar toen viel onze motor uit. Het werd nacht en de ankerplaats met tegenwind en sterke stroming met hoge golven was onbereikbaar. Dus nog een nacht aan het roer (de auto-piloot hield niet bij hoge golven) om minstens de positie te bewaren. Mijn vrouw - niet-zwemmer en niet-zeiler - moest bij de hoge golven in de kajuit blijven.

In deze nacht wenste ik me niets meer dan eindelijk van de boot af te komen. Kort voor middernacht kreeg ik plotseling angst (eigenlijk was het niet werkelijk gevaarlijk, maar de vermoeidheid en de stress verminderden beslist mijn beoordelingsvermogen), amper beschrijfbare, werkelijk donkere, ijskoude angst. Zoiets had ik nog nooit gevoeld. Het was alsof ik werd opgevreten door een donkergrijze negativiteit. Ik, de grote avonturier, die ook zonder motor overal komt. Nog nooit tevoren voelde ik me zo alleen, geïsoleerd en volledig uit mijn doen. Nog nooit heb ik zo naar een zonsopgang uitgezien. (Tegenover mijn vrouw mocht ik niets laten merken, omdat ze blijkbaar zelf bang was.)

Toen ging eindelijk de zon op, de wind ging liggen en alles zag er ondanks de hoge golven weer vrolijk mooi blauwwit uit. Mijn vrouw nam het roer over en ik kon eindelijk 2 uur slapen. 's Avonds konden we eindelijk voor Dominica voor anker gaan en uitslapen. Maar toen moesten we verder. Weg uit deze wervelstormgordel, naar het zuiden, minstens tot aan Grenada. Daar zou het de zomermaanden veilig zijn. We hebben het dan ook zonder problemen tot Grenada gered.

Ongeveer twee weken later had ik 's nacht plotseling nierkolieken. Ik dacht eerst dat het een indigestie was. Uiteindelijk had ik de emmer met Kentucky Fried Chicken bijna helemaal alleen gegeten. Ook ging het mij 's avonds dan al weer beter.
Een week later werd het nogmaals werkelijk heftig. Ongelooflijke pijn. De volgende dag was er geen goede urinevloed meer mogelijk, maar geen heftige pijn meer. Ik had ergens gelezen dat beweging bij nierproblemen goed zouden zijn. Ik heb mezelf toen gedwongen om de hele dag in de jungle te wandelen en te klimmen (Seven Sisters, mooie watervallen, paradijselijk). 's Avonds weer heftige pijn en alleen bij sterke druk kwam er urine.

“Twee nierstenen afgescheiden en cystevorming”, meende de arts met zijn echo de volgende dag.

Ik heb toen voor de zekerheid wat pijnstillers meegenomen, omdat we een paar dagen later naar Trinidad wilden zeilen (ca. 15 tot 20 uur, dus 's nachts zeilen, om met daglicht aan te komen). Die hoefde ik echter niet meer te nemen. In Trinidad had ik dan, buiten lichte rugpijn, geen problemen meer met de nieren...

Een paar maanden later zijn we dan de eilandenketen weer omhoog gezeild, enkele dagen ook met slecht weer, enkele uren weer met storm, tot de maagdeneilanden, waar we dan van 2000 tot 2004 op de boot en tijdens het wervelstormseizoen in een appartement hebben geleefd. Sindsdien in ZO-Azië.