Germaanse geneeskunde
<<<   Index ervaringsverhalen   >>>

Huid, opgelet, in ervaringsverhalen kan over meer dan een conflict gesproken worden.
Neurodermitis bij kleinkind

Mijn kleinzoon heeft op de leeftijd van ongeveer 4 maanden heel rode gebarsten wangen gekregen. Mijn dochter wendde zich direct aan mij en wilde weten wat het zou kunnen zijn. Ze had haar kind niet laten inenten en ze gaan anders ook niet naar een arts, omdat ze zich zelf al langere tijd met de GNM bezig houdt.

Ik wist direct waar het van kwam, want zoals bekend betekent (opper)huid "scheidingsconflict".>br/>
Het volgende was gebeurt: de kleine lag de eerste 4 maanden tot december op de sofa en ging pas met de ouders naar bed. Ze hebben een familiebed. Beide ouders en beide kinderen slapen samen. Toen ze bang was dat het zou kunnen vallen, lag ze de kleine 's avonds met de zus in het bed en de ouders gingen later slapen. Het werd regelmatig wakker. Voordat de babyfoon reageerde en mijn dochter een verdieping lager naar de slaapkamer was gesneld, was de kleine al in paniek. Dat ging elke dag zo gedurende een langere tijd tot ze me opbelde. Ik zei direct, scheidingsconflict oplossen, dus weer in de woonkamer laten totdat de ouders ook gaan slapen. Dat wilde mijn dochter echter niet, omdat ze ook wel eens alleen met haar man wilde zijn. Ik zei dat ze dan met de neurodermitis moesten leven.

Mijn dochter ging naar een alternatief ingestelde arts. Die zei tarwe en koemelkproducten weglaten. Dat vond ze niet lastig, want ze gaf nog borstvoeding. Omdat ze zelf sowieso allang geen melk meer dronk, liet ze ook de kaas nog maar staan. Brood bakt ze zelf en dus nam ze daarvoor spelt en rogge. Maar de neurodermitis ging niet weg.

In mei gingen ze op vakantie naar Italië. Toen ze terug kwam belde mij dochter mij vreugdevol op en zij: "Mam, de neurodermitis is weg - verandering van lucht!" Ik zei haar: "Oh ja, en waar waren jullie dan als de kinderen sliepen? Waren jullie ook een verdieping hoger of lager?" Nee, ze zaten op het balkon voor de hotelkamer.

Wat was er gebeurd? De kleine had de ouders 14 dagen lang in zijn slaap horen praten en de neurodermitis die alleen in de genezingsfase een rode barstige huid veroorzaakt kon eindelijk tot een definitieve genezing komen. Ze heeft nooit iets van een zalfje of zo gebruikt.

Hij is nu 4 jaar. Tot nu toe is het niet meer opgetreden. Mijn dochter is echter in het belang van de kinderen gestopt met werken en wijdt zich heel liefdevol en overvloedig aan de kinderen.

We hadden de kleine laatst ook voor 2 dagen bij ons te logeren en er is niets gebeurd.

Ik kan ouders met kinderen die aan neurodermitis of psoriasis leiden alleen maar aanbevelen om liever van luxe af te zien en in het belang van gezonde kinderen zich hun toe te wijden.
Als meer mensen zich voor de GNM zouden interesseren, dan zou veel leed bij juist deze verschrikkelijke 'ziekte' kunnen worden bespaard.
Ik kan alleen maar herhalen en bedank Dr. Hamer voor zijn oneindige geduld en de beschikbaarstelling van zijn weten!

Opmerking:
In de natuur zijn scheidingsconflicten een ware ramp! Als het kind van de moeder wordt gescheiden, dan is dat normaal gesproken een zekere dood voor het kind. Als er bij de moeder een scheidingsconflict voor het kind is opgetreden, dan start het SBS 'ulceratie van het epidermis'. In de actieve fase, waar in de 'rode groep' altijd de biologische zin ligt, is er een beperking van het kortetermijngeheugen om diegene waarvan men gescheiden werd of van gescheiden wilde worden te vergeten. Dit om het conflict te kunnen oplossen en het eigen leven te kunnen voortzetten. Zou nu tegen de verwachting in het kind na twee of drie dagen toch nog de weg naar de moeder terug hebben gevonden, dan 'herkent' de moeder haar eigen kind niet meer en neemt het doorgaans niet meer op. Ze heeft het 'vergeten'!

Zonder nood zou in de natuur geen moeder afstand van haar kind doen! De natuurvolkeren dragen hun kinderen tot het 4e levensjaar op het lichaam. Dat zou ook de therapie bij neurodermitis zijn. Knuffelen en dan het beste huid op huidcontact. De moeder moet het kind weer het oervertrouwen kunnen geven om altijd op elk moment beschikbaar te zijn. Als het kind ouder is dan maakt het zich op natuurlijke wijze los van de moeder.

In onze samenleving, cultuur en religie leven we vandaag de dag tegen onze eigen biologie. En dat maakt ziek! [Beschavingsziekten = we worden niet volgens onze afkomst behandeld!]

30 jaar geleden bestond er nog nauwelijks neurodermitis. Vandaag de dag heeft elk vijfde kind het. Vroeger bleven de moeders ook nog bij hun kinderen. Nu 'storen' die kinderen en worden ze vaak al na enkele maanden in de crèche afgeschoven. Kan werkelijk niemand meer zich in de ziel van een klein kind verplaatsen? Uit dierproeven weet men dat vroeg van hun moeder gescheiden jongen zeer spoedig gedragsstoornissen vertonen. Dat dit desondanks door de politiek wordt gestimuleerd en ondersteund ('recht op een crècheplaats') wijst oftewel op onwetende domheid of op een systematische opzet (Gender-Mainstreaming: uit meisjes maakt men jongens en omgekeerd. Ze proberen door heropvoeding bij onze kinderen het onderscheid van geslacht op te heffen. Alle ministeries van familie in Europa schijnen deze Gender-waanzin om te zetten, zonder ooit hun burgers om hun mening gevraagd te hebben. Onderzoekt u aub zelf!]

Het wordt tijd voor een omdenken van de bevolking in de richting van bio-logisch!!

Niet wij moeten ons aan de politiek ondergeschikt maken. Het zou andersom moeten zijn! De regering heeft ons te dienen! Waarom anders hebben we ze ingericht in een democratie ( = volksheerschappij)? We moeten de moeders de mogelijkheid geven om hun kinderen zonder financiële nood te kunnen grootbrengen. De politiek zou dus moeten helpen zodat de moeders bij hun kinderen kunnen blijven.




Neurodermitis + vitiligo

10 maart 2009

Het was in het jaar 2000. Ik werkte bij een firma waarbij in ploegendienst werd gewerkt. Daarom moest ik om de week om 3:45 uur opstaan. We hadden destijds twee kinderen, een dochter van 3 en een zoon van 6 jaar. Beide sliepen in een stapelbed in de kamer naast ons. Meestal was het echter zo, dat ze in de nacht bij ons in bed kropen. Dat was voor mij tijdens de vroege dienst altijd een probleem. Het was krap en ik had tijdens deze weken eenvoudig te weinig slaap.

Destijds kende ik weliswaar de Germaanse Nieuwe Geneeskunde, maar mijn kennis was gering. Werkelijk begrepen had ik het nog niet en geïntegreerd in ons leven hadden we het nog helemaal niet.

Op een dag zei onze zoon dat hij een eigen kamer wilde. Omdat we een verdieping lager al kinderkamers hadden voorzien, konden we zijn wens relatief snel vervullen. We bezorgden hem nog een paar meubelen en hij kon al intrekken.

Het stapelbed in de andere kamer bouwde ik af en stelde er een normaal bed neer, daarmee mijn dochter meer plaats had om te spelen. Na een paar dagen kwam mijn zoon echter weer en hij wilde weer boven slapen. Omdat in de kamer nu een eenpersoonsbed stond zou dat betekenen dat hij dan bij ons in bed moest en dan zou ik tijdens de vroege dienst weer geen nachtrust hebben. Om hem direct de wind uit de zeilen te nemen en verdere discussies af te kappen (totaal verkeerd, zoals ik vandaag de dag weet) trad ik behoorlijk autoritair op en zei: “Jij wilde een eigen kamer, dan blijf je ook maar daar. Ik heb ook mijn slaap nodig!” Ik stond hem echter toe om in het weekeinde een uitzondering te maken, omdat ik dan niet hoefde te werken.

Kort daarop stelden we op een zaterdag rode vlekken op zijn buik vast. Onze eerste gedachten waren natuurlijk medisch gestoeld. Hij zal toch geen neurodermitis hebben? 's Maandags waren de vlekken dan weer weg en waren we gerustgesteld. De daarop volgende weekeinden kwamen de vlekken echter weer en we waren weer ongerust. Waarom alleen maar in het weekeinde? We overlegden wat we in het weekeinde anders deden, anders aten, andere kleren aantrokken etc. Plotseling schoot mij de GNM te binnen. Ik belde een bekende die daarvan zeer veel weet en vroeg hem om raad.

Hij wilde weten wanneer onze zoon deze vlekken had en waar. Ik gaf als antwoord dat het altijd in het weekeinde was en hij ze altijd op de buik had. Hij zei dat het wel duidelijk was. De jongen is door de week van iets gescheiden en in het weekeinde, wanneer de vlekken komen, dan is de scheiding er niet meer en hij komt in de genezing. Nu moeten we alleen nog bedenken waarvan hij zich door de week gescheiden voelt.

Natuurlijk was het voor mij direct duidelijk waarom het zich handelde. Dus bouwde ik nog dezelfde dag het eenpersoonsbed af en het stapelbed weer op. Onze zoon mocht nu elke dag weer boven slapen. Vanaf deze dag had hij geen rode vlekken meer.
Hij kreeg echter witte vlekken, hoofdzakelijk in het gezicht. Deze had ook met de scheiding van ons en de wens naar een eigen kamer te maken (vitiligo). Ik was ervan overtuigd dat deze vlekken weg zouden gaan als hij werkelijk in zijn kamer mocht slapen. Als hij oud genoeg is en op zichzelf wil zijn.

Nu is hij 14 jaar en wil zijn eigen kamer en wil daar ook met rust gelaten worden. Hij voelt zich daar prettig. Sindsdien zijn ook de witte vlekken verdwenen. Af en toe, misschien een spoor, zou men kunnen menen dat de kleur in zijn gezicht niet overal gelijk is. Hij heeft een zeer donker huid.

We hebben ons sindsdien intensiever met de GNM bezig gehouden en verhouden ons ook zo goed als het gaat volgens de natuurwetten. We gaan met onze kinderen en met onze vrienden waardig om. Natuurlijk lukt ons dat niet altijd, maar we werken er niet-kritisch aan.

Ik wil nog Dr. Hamer en jou, Helmut hartelijk bedanken voor jullie onvermoeide inzet voor de GNM. Zouden we dit weten niet gehad hebben, dan waren we vermoedelijk, zoals de meeste ouders, van de ene naar de andere arts gerend, zouden allergietests hebben laten doen, diëten opgesteld, verschillende vezels in kleding gemeden etc...

Onder eigen verantwoording leven met zichzelf en met anderen.

Hartelijke groeten,

R.


Opmerking:
De vitiligo heeft als conflictinhoud een brutale, lelijke scheiding. Het kind moet deze lelijke, brutale scheiding aan zijn gelaat geassocieerd hebben. Dan wel in reële zin, omdat hij aan het gezicht werd geliefkoosd of in overdrachtelijke zin, bv. “Hier hoef je je gezicht niet meer te laten zien.” En deze lelijke, brutale scheiding is nog steeds niet definitief opgelost, zoals de vader beschrijft. Er is nog steeds een spoor.