Germaanse geneeskunde
<<<   Index ervaringsverhalen   >>>

Maag, opgelet, in ervaringsverhalen kan over meer dan een conflict gesproken worden.
Maagperforatie

Ik stuur u hier een bericht over mijn moeder die aan kanker leed en dankzij Dr. Hamer weer een levenswaardig bestaan kan leiden.

U kunt het bericht natuurlijk publiceren. Ik hoop dat ik daarmee enkele mensen weer moed kan geven en misschien zelfs kan helpen.

3 Jaar geleden leed mijn moeder een maagperforatie. Het vond een Billroth II resectie plaats. Ook een stuk van de twaalfvingerige darm en de milt werden daarbij verwijderd. De artsen zeiden dat het goedaardig was.

Enkele maanden later klaagde mijn moeder over problemen met het slikken, verlammingsverschijnselen en pijn aan het linker been en arm. Er vond een onderzoek van de maag met contrastmiddel plaats, waarbij ze contrastmiddel had ingeademd (door de slikverlamming) en als gevolg daarvan een aspiratiepneumonie leed.

Er werd een hersen-CT en een CT van de buikholte gemaakt. Daarbij stelde men een zogenaamde metastase van de hersenstam en een diffuse levermetastase vast. Men plaatste een maagsonde, omdat ze niet meer kon slikken.

De artsen informeerden ons over haar toestand en zeiden dat bestraling en chemo geen zin meer zou hebben.
Mijn moeder zou nog slechts uren tot dagen in leven zijn en men zou haar daarmee niet lastig moeten vallen. Ze voelde ook zelf aan dat het een aflopende zaak was en vroeg of we haar mee naar huis wilden nemen.

Van een bekende ervoer ik over Dr. Hamer zijn methode om kanker te behandelen en ook van mevrouw Dr. X uit XXX die met Dr. Hamer samenwerkte.

Omdat ik als verpleegster met de verzorging van zwaar zieke patiŽnten vertrouwd ben, namen we mijn moeder uit het ziekenhuis bij ons.

Ik was natuurlijk sceptisch tegenover deze Nieuwe Geneeskunde, maar als het om je eigen moeder gaat, dan probeert je natuurlijk alles omdat je haar niet wil verliezen.

Ik stuurde mevrouw Dr. X de CT-beelden en zij gaf mij telefonisch aanwijzingen en zei mij dat mijn moeder een waterconflict had.

Ik sprak er met mij moeder over en ze vertelde mij, omdat ze aan een meer was opgegroeid, enkele belevingen.
Bv.: Een kleine buurjongen die ze erg mocht was in het meer verdronken. En ze voer eens met een andere buurjongen in een boot. Omdat ze niet kon zwemmen had ze een vreselijke angst om in het water te vallen en te verdrinken.

Deze angst voor water vervolgde haar later ook nog toen ze eigen kinderen had. Wanneer wij (haar kinderen) aan het spelen waren en ze vond ons niet onmiddellijk, dan ging ze ons bij de beek zoeken.

Volgens Dr. X kreeg ze ook in geringe mate cortisone.

De toestand van mijn moeder verbeterde zich met de dag. Ze begon weer te eten en de maagsonde werd verwijderd. Ze werd steeds sterker en optimistischer. Al snel deed ze weer haar eigen huishouden. Ze werd actiever dan voorheen. De tuin werd haar grootste hobby. Ze gaat zwemmen en is veel op reis. Tot op een paar beperkingen bij het eten na leed ze 3 jaar lang een levenswaardig bestaan.

Drie maanden geleden is de hond van mijn moeder gestorven. Ze had de hond al 11 jaar. Omdat de kinderen het huis uit zijn, draaide zich natuurlijk alles om de hond. Hij werd vertroeteld en ze hield veel van hem. De dood van de hond was een grote schok voor haar. Ze werd depressief en kreeg weer problemen met slikken.
We bezorgden haar natuurlijk snel weer een nieuwe hond.

Mijn moeder kwam in het ziekenhuis. Er werd een hersen-CT gemaakt. Men stelde weer een haard in de hersenstam vast. Men stelde in het ziekenhuis een gammabestraling voor die ze weigerde. Haar toestand werd steeds slechter. Ze was zeer verzwakt, had hevige pijn, hartklachten en spraakstoringen. Na een cortisonetherapie werd mijn moeder uit het ziekenhuis ontslagen.

Ik stelde mij weer in verbinding met mevrouw Dr. X en stuurde haar het hersen-CT-beeld. Het was natuurlijk een scheidingsconflict (dood van de hond). Met cortisone en de kleine hond gaat het intussen weer bergopwaarts.

De pijn is weg, ze heeft weer een goede eetlust en plant ook al weer voor de toekomst.

Dr. X gaf ons allemaal zeer veel moed om deze moeilijke tijd door te komen. Zonder haar en natuurlijk Dr. Hamer hadden we het niet gered. Ik heb er zeer veel in mijn leven bijgeleerd en het positieve daarvan: ik heb geen angst meer voor kanker!