Difterie

Reguliere zienswijze

Difterie of kroep wordt veroorzaakt door de bacterie “Corynebacterium diphtheriae~’. De infectie kan worden opgelopen “ia deeltjes in de lucht die door hoesten van de een op  ander worden overgedragen. Symptomen zijn o.a. moeilijk slikken, misselijk, braken, koorts,  hoofdpijn, snelle hartslag, een loopneus, etc. en als de infectie zich uitbreidt naar het strottenhoofd, dan zwelt de keel vaak op. Waardoor de ademhalma wordt bemoeilijkt. De bacterie vormt “aak typerende taaie vliezen .. de pseudo-membranen. Als dele loslaten, kunnen ze de luchttoevoer afsnijden, waardoor er gevaar dretst om te stikken. Verder kan de difteriebacterie de hartspier en het zenuwstelsel aantasten. De behandeling bestaat uit het doden van de bacteriën.


Germaanse zienswijze

Difterie is de genezingsfase van een heftig schrikangst conflict in Syndroom. De symptomen van een  van een schrikangst-conflict zijn reeds besproken zie pagina 295 en de inhoud van het syndroom
zie pagina 297.  Bij difterie wordt het effect, dat het sluiten van de nier-verzamelbuisjes kan hebben, zeer duidelijk. De onschuldige symptomen van heesheid en keelpijn veranderen in een mogelijk dodelijke complicatie in de epi-crisis als de gezwollen en taaie slijmlaag, het  pseudo-membraan, los laat.

Difterie-epidemieën ontstaan vaak in oorlogsgebieden er is een permanent gevaar voor het leven, wat bij vele mensen zich onder andere zal uiten in een existentieconflict.  In dit soort situaties zal men ook regelmatig een schrikangst-conflict ervaren; de vijand kan immers op elk moment een aanval beginnen. Wanneer er na een paar angstige uren of dagen de (relatieve) rust terug keert, treedt de genezingsfase in. Echter het existentieconflict blijft bestaan, de 2e wereldoorlog is immers nog in volle gang.

Het relais van het strottenhoofd hoort bij het territoriumgebied Dat wil zeggen dat het mede verantwoordelijk is voor de gedragsverandering, die vanuit dit gebied worden aangestuurd. Een van de kenmerken van dit gebied is, dat er bij de 2e inslag een stop van opbouw van  conflictmassa optreedt (4, 5). Volwassenen hebben in het algemeen al meerdere inslagen in het territoriumgebied, waardoor er bij hen geen fysieke gevolgen meer zijn bij de inslag van een volgende schrikangst.  Dit ligt anders bij jonge kinderen, voor wie dit wél een eerste inslag kan zijn.
Wanneer er binnen korte tijd geen tweede inslag komt en bet conflict lost op, volgt er een Wanneer er binnen korte tijd geen tweede inslag komt en het conflict lost op, volgt er een genezingsfase op orgaanniveau, wat in combinatie met het syndroom difterie wordt.

Dat er momenteel weinig difterie optreedt, wordt regulier toegeschreven aan het effect van vaccinaties. Maar de afname van de incidentie van difterie was al zeer duidelijk voordat men begon met vaccineren.
Na het einde van WOII nam het levensgevaar af. Schrikangst-conflicten kregen een andere lading en het syndroom kwam veel minder vaak voor. Dit verklaart de afname van difterie-incidentie na de beëindiging van de tweede wereldoorlog.


Bijkomende conflicten

Difterie wordt vaak begeleid door problemen aan de hartspier, het zenuwstelsel en de hersenen. Regulier wordt dit gezien als een complicatie van de difterie en oorzakelijk daarmee verbonden. Volgens de GNM zijn dit echter conflicten met een ander thema, dat tegelijkertijd met het schrikangst conflict kan optreden.

Myocartaanval
De hartspier is een dwarsgestreepte spier en volgt als zodanig hetzelfde patroon als alle andere dwarsgestreepte spieren, zie verlammingen.
Een myocartaanval is de crisis in de genezingsfase van een grote algemene eigenwaarde-inbreuk: zich volledig overweldigd voelen, de inspanning totaal niet aankunnen,  teveel hooi op de vork nemen. Dat dit samen kan gaan met een difterie is voor de hand liggend: bij heftige schrikangst-conflicten en in oorlogssituaties voelt men zich vaak overweldigd.
Er vinden 2 processen plaats:
- In de CA-fase is er een necrose van de dwarsgestreepte hartspier, die meestal ongemerkt plaats vindt In de genezingsfase worden de genecrotiseerde spiercellen weer terug opgebouwd. Aan het einde van de genezingsfase is de hartspier sterker dan voorheen, om in het vervolg de inspanningen wél aan te kunnen.
- De innervatie van de hartspier neemt langzamerhand steeds verder af. Men voelt zich wat zwak en moet het iets rustiger aan doen. In de crisis van de genezingsfase is er een myocardaanval: een tonisch-c1onisch verkrampen van de hartspier. Het vocht wordt daarbij uit de hersenen geperst en na de hartaanval vindt de definitieve genezing plaats, zie verlammingen.

Het toedienen van medicijnen na een myocartaanval is onnodig. Wat wél nodig is, is inzicht in dit proces. Immers, als men bang is om weer “overweldigd” te worden, om weer ‘’teveel hooi op de vork te nemen” (men heeft immers een “zwak hart”) en daardoor weer een hartaanval te krijgen, dan is er opnieuw sprake van een CA-fase. In de epileptoïde crisis zal zich dat wederom uiten in een hartritmestoornis of een hartaanval. Dit wordt in de GNM een hangende genezing genoemd: het oorspronkelijke conflict wordt iedere keer opnieuw geactiveerd, waardoor blijvende genezing uitblijft en men in het cirkeltjes CA-fase - PCL fase blijft ronddraaien.

Hersenen en zenuwstelsel
Eik SBS wordt gestuwd vanuit de hersenen en ook daar is er sprake van een CA-fase, een PCL-fase en een EC. In de hersenen gaat de genezingsfase eveneens gepaard met een toename van vocht. Bij het syndroom is er sprake van een groot hersenoedeem, waardoor de druk op de omringende hersenweefsels toeneemt en er verschillende problemen kunnen ontstaan, zoals hoofdpijn, duizeligheid, evenwichtsstoornissen, uitval van bepaalde spiergroepen, problemen in bepaalde zintuigen, bijvoorbeeld wazig zien, etc.

Ook kunnen er, naast de hartspier, andere spieren betrokken zijn bi] de inslag, waardoor (gedeeltelijke) verlammingen kunnen ontstaan, zie verlammingen.
Het gezegde “verstijfd staan van schrik” illustreert dit.



Kroep


Ervaringsbericht - Kroep (slijmvliesontsteking van de keel)

05-12-2008

Hallo Helmut,

hoewel het volgende ervaringsbericht al enkele jaren oud is en ik het ook al eens in een forum heb gepubliceerd, stel ik het je graag ter publicatie bereid. Natuurlijk onder de voorwaarde dat het inhoudelijk juist is.

Past ook goed bij de komende kerstdagen.

Groeten van Peter

De pseudokroep (ademnood bij keelontsteking) treedt voornamelijk op bij zuigelingen en kleine kinderen en kan chronisch zijn.

Nadat ik in de tijd voor kerst voor het eerst met deze ziekte werd geconfronteerd, heb ik geprobeerd om bij mijn dochter de oorzaak volgens de GNM te vinden.

Hierbij het resultaat van mijn overwegingen, waarbij ik wil benadrukken dat ik geen therapeut ben:

Het DHS (Biologische Conflict) van een keelontsteking is een schrik-angst-conflict (men is bv. sprakeloos). Dus een zeer onverhoopt optredend, onbekend gevaar. In de conflictactieve fase zijn er geen opmerkelijke symptomen waar te nemen. Na de oplossing zwelt het slijmvlies van het strottenhoofd, bemoeilijkt het ademen en verandert de stem opvallend. In het internet en in de betreffende adviesboeken lazen we onder andere dat de pseudokroep bij voorkeur in het koude seizoen optreedt en chronisch kan worden.

Het DHS bij mijn kleine dochter (destijds net 2 jaar) was - de kerstman!!!

Ik ben mij voor 90% zeker dat een onverhoopte ervaring met een manshoge, plotseling sprekende kerstmanpop in een zeer smal verkoopspad de veroorzaker was. We hebben er ons geen gedachten over gemaakt, maar haar reactie ter plekke was nogal opvallend. In de daarop volgende weken liet ze dit rode schepsel links liggen, meed boeken met dit thema en kreeg een angstige gezichtsuitdrukking wanneer men van hem sprak. We zijn natuurlijk op een bepaald moment begonnen om de angst te temperen en hebben het niet verder aangehaald. Ongeveer vanaf de derde advent had ze zich blijkbaar met deze man geschikt en sprak vanaf dat moment niet meer van de Kerstman, maar van de "Kerstmanpop" en dat hij lief zou zijn en geschenken brengt - ik weet niet wanneer en hoe, maar het conflict was blijkbaar uit gebrek aan verdere negatieve ervaringen of door gesprekken met ons of met oma in oplossing gekomen.

Haar pseudokroepaanvallen in de genezingsfase klonken behoorlijk "gevaarlijk" (zwaar hoesten), waren het echter uiteindelijk niet. Ik denk dat wanneer men verhindert dat het kind zich opwindt of huilt (elke wens vervullen) en de keel niet verwarmt, maar eerder koelt, dat er geen gevaar voor een extreme ademnood door de zwelling bestaat. We hadden van de huisarts voor het geval dat (verstikkingsgevaar?!) cortison-zetpillen tegen de zwelling gekregen, maar hebben ze echter niet nodig gehad.

Denkt men mijn ervaring tot het einde, dan zou men zich moeten bedenken of men de Kerstman bij kleine en/of gevoelige kinderen als opvoedingsmethode zou moeten toepassen of dat men bij duisternis op zulke markten gaat. (Overigens schijnt het koude seizoen met haar vroeg vallende duisternis en de enge geluiden uitermate geschikt te zijn om schrik-angst-conflicten te veroorzaken, wat het verhoogd voorkomen in deze tijd zou verklaren.) Tja, en hoe het chronisch kan worden, dat kan men zich bedenken ("Elk jaar weer").
Desondanks was deze ziekte voor mijn kleine muis een levensles.

***

Opmerking:

Het meisje moet blijkbaar rechtshandig zijn. Zou ze linkshandig zijn, dan zou het vrouwelijke schrik-angst-conflict in het relais van de bronchiën zijn ingeslagen en het linkshandige meisje zou depressief (stil) zijn geworden. In de genezingsfase zou dan het linkshandige meisje niet met kroep maar met (spastische) bronchitis hebben gereageerd.

Het is doorgaans mogelijk om het conflict bij kleine kinderen met behulp van de moeder te vinden. Zij kent haar kind het beste en weet alle voorvallen. Onze schrijvende vader Peter kent zijn kind ook zeer goed.

In de kleuterschool en op andere locaties is het kind zonder moederlijke bescherming. Loopt het kind daar een conflict op, dan kan het zonder een vertrouwd persoon haar isolatie niet doorbreken. Het is niet altijd eenvoudig om zulke conflicten te vinden. Het is ook onbiologisch om kinderen onder de bescherming van vreemde mensen te laten. Juist in de kleuterschool gebeuren vele en vaak een leven lang blijvende conflicten en mogelijk een schizofrene constellatie (stopt de emotionele rijping).

Moeders, blijf bij jullie kinderen! Jullie kinderen danken jullie met gezondheid en een prachtige ontwikkeling. Bestaat er iets mooiers dan met trots naar je kinderen te kunnen kijken? Dat geeft toch een zinvolle vervulling van het leven!

Een politiek die de kinderen van hun moeders scheidt (crecheplaatsen), handelt tegen de menselijke natuur. Uit dierproeven kent men de gevolgen: ziekten, gedragsontsporingen, ontwikkelingsstoornissen.... Het wordt tijd voor een nieuwe politiek!

Zie ook: Speciaalprogramma in de Germaanse Nieuwe Geneeskunde - Strottenhoofdkanker

met vriendelijke groet,




Kinkhoest


Reguliere zienswijze

Kinkhoest wordt veroorzaakt door een bacterie, Bordetella pertussis. Besmetting vindt plaats van mens op mens door hoesten en niezen. De incubatietijd is 7 tot 10 dagen, soms langer.
Kinkhoest begint met een catarraal stadium.: een gewone (neus)verkoudheid en algeheel malaisegevoel. Vooral ’s nachts Is er een harde droge prikkelhoest.  Later treedt deze hoest ook overdag op.
Na één tot twee weken gaat het catarrale stadium over in een paroxysmaal stadium: verscheidene expiratoire hoeststoten, die elkaar snel opvolgen, waarna een lange piepende  inademing volgt. De patiënt kan vijf tot vijftien hoeststoten hebben,  voordat hij ademhaalt en dit kan wel vijftig keer per etmaal optreden. Het hoesten gaat gepaard met het opgeven van helder, taai sputum.  Dit paroxysmale stadium kan ruim twee weken duren. In het derde stadium, het reconvalescentie stadium gaan de typische hoeststoten over in een losse hoest, die Dog enkele weken duurt.
Kinkhoest is erg besmettelijk. Vooral in de eerste periode als de hoestbuien oog niet zijn begonnen. Hoestende patiënten zijn nog 3 tot 4 weken nadat het hoesten is begonnen besmettelijk. Binnen een gezin is de kans dat iemand met kinkhoest de andere (niet-gevaccineerde) gezinsleden besmet 90% .

Complicaties

- Door het langdurig hoesten kunnen zuurstoftekort en hersenbloedingen,  met hersenletsel als gevolg voorkomen.
- Longontsteking.
- Ademstops, vooral bij heel jonge baby’ s, die dodelijk kunnen zijn.

Kinderen met ernstige hart- of longafwijkingen lopen meer risico op complicaties. Er bestaat geen behandeling tegen kinkhoest Een antibioticumkuur kan ervoor zorgen dat de besmettelijke periode korter wordt. Dat is alleen zo als al vroeg met de kuur wordt begonnen. De kuur heeft weinig invloed op de duur en de ernst van de ziekte.

Vaccinatie

Voordat er grootschalig gevaccineerd werd stierven in Nederland elk jaar ongeveer 200 mensen aan kinkhoest Daarna daalde de sterfte in Nederland drastisch en was kinkhoest bijna verdwenen. Sinds 1996 zijn er weer meer ziektegevallen. Dat komt doordat de bacterie is veranderd en doordat vaccineren niet levenslang beschermt.  De ziekte verloopt bij gevaccineerde personen wel minder erg.


Germaanse zienswijze

Kinkhoest is, net als difterie, de genezingsfase van een schrikangst-conflict, maar dan zonder syndroom. Verder zijn ook de spieren van het strottenhoofd in dit proces betrokken, die in de crisis van de genezingsfase krampaanvallen vertonen, wat zich uit Hl hevige, dwangmatige hoestbuien. In deze hoestbuien wordt het slijm, dat in de regeneratiefase is ontstaan en bij de reparatie van de ulcers noodzakelijk was, uitgestoten, De in paragraaf 7 .2.1. omschreven drie stadia reflecteren de herstelfase in bet Hamme Kompas (zie paragraaf 4.3.2. en figuur 4.3):
- Het catarrale stadium is de regeneratiefase, de pel-fase A
- Het paroxysmale stadium is de epileptische of epileptoïde crisis en tevens de meest heftige en beangstigende periode in de genezingsfase
- Het reconvalescentie stadium is de normalisatiefase, de PCL-fase B

Ook hier geldt, dat het niet bewezen is, dat de bacterie de ziekte veroorzaakt. Hij is aanwezig en actief tijdens de genezingsfase, dat is het enige dat werkelijk objectief vastgesteld kan worden
Germaanse geneeskunde
<<<   Index ervaringsverhalen   >>>

Difterie-Kroep-Kinkhoest, bewerkt artikel uit het leerboek van Mies Kloos, opgelet in ervaringsverhalen kan over meer dan een conflict gesproken worden.