Germaanse geneeskunde
<<<   Index ervaringsverhalen   >>>

Huid, opgelet, in ervaringsverhalen kan over meer dan een conflict gesproken worden.
ROOS

ROOS 02.06.2010

Sedert mijn schooltijd (derde middelbaar), had ik met tussenpozen zeer veel last van roos. Ik herinner mij nog de klas toen ik voor het eerst de schilfertjes opmerkte. Soms had ik er maandenlang totaal geen last van. Dan waren ze weer zeer sterk aanwezig. Jarenlang heb ik allerlei middelen gebruikt, allemaal vergeefs.

Ongeveer 3 jaar geleden op een GNM seminar, vroeg ik Helmut Pilhar naar het conflict. Hij verklaarde mij dat ik een scheidingsconflict geleden had en telkens weer op sporen terecht kwam. Dus: een hangende genezing.
(bemerking: roos is de actieve fase van een scheidingsconflict)
Ik moest proberen het DHS (= conflict) te achterhalen en zo de sporen te vinden. Over de jaren heen kon ik er maar niet achter komen waar ergens een conflict geweest was dat met een scheiding in verband kon worden gebracht. Hoe ver ik ook in mijn herinneringen terug ging.
Enkele weken geleden moest ik ineens aan een voorval denken en plots wist ik mijn conflict. Tegelijk viel het mij op dat ik sinds vorige herfst geen roos meer gehad heb.
Gedurende mijn schooltijd was ik tot over mijn oren verliefd op Alexandra, het mooiste meisje op school. Ik durfde het haar niet te zeggen. In het derde middelbaar heb ik haar een brief geschreven. Zij antwoordde mij op een dusdanige manier, die mij duidelijk maakte dat ik haar nooit meer hoefde te benaderen. Dit was voor mij zo hoog-acuut-dramatisch dat ik mij nu nog elke seconde en elke gedachte van toen kan herinneren. Sindsdien heb ik roos. Na de schooltijd zijn we elkaar volledig uit het oog verloren. Maar als ik toevallig iemand ontmoette uit die tijd, was mijn eerste vraag altijd: weet jij wat er van Alexandra geworden is?
Wanneer ik bv. in een tijdschrift een foto zag van het type vrouw die Alexandra vandaag kon zijn, dan kwamen de herinneringen aan de grote liefde uit mijn schooltijd terug.
September vorig jaar kreeg ik een brief van Alexandra. Het was een uitnodiging voor een klasreunie. De week ervoor was ik in gedachten helemaal bij haar. De roos tierde welig! Toen het eindelijk zo ver was dat ik haar terug zag, herkende ik haar niet eens. Ze was ondertussen natuurlijk ook 38 jaar oud. Ze had duidelijk aan gewicht toegenomen. Ze had valse tanden, die slecht gedaan waren. Kortom, ze ziet er uit als een vrouw die mij op geen enkele manier aanspreekt. Sindsdien is de ban gebroken. De sporen zijn opgelost. Ik heb mijn eerste roosvrije winter gehad sinds 25 jaar.

Wat ik opmerkelijk vind: alhoewel ik 3 jaar lang bewust geprobeerd heb een scheidingsconflict te vinden in mijn verleden, is het mij niet gelukt alhoewel het toch duidelijk aanwezig was. Maanden later, nadat het programma duidelijk afgelopen was, werd het mij plotseling duidelijk.

Bemerking: deze sporen worden door ons mensen niet zo duidelijk opgemerkt.
Een dier doet dit instinctief en vermijd ze. Deze persoon heeft de scheiding met zijn hoofd geassocieerd. De geassocieerde scheidingsplaats heeft een reden. Daar heeft het scheidingsconflict ingeslagen. Misschien heeft zij hem een keer door zijn haar gestreken of hij haar.
Dit ervaringsbericht is ook typisch voor alle mannen die direct met haaruitval of met kaalheid reageren. Misschien dat bij volledige kaalheid de scheiding brutaal ondervonden werd.



Eksteroog

EKSTEROOG 01.07.2010

Hallo Helmut,

Heel mijn leven lang, ik ben spijtig genoeg al 68, loop ik rond met een zeer pijnlijk eksteroog. Mijn pedicure heeft alles al geprobeerd, tevergeefs! Ik heb het reeds laten wegsnijden, ik heb zelf alles en nog wat geprobeerd, alles was nutteloos.

Na het basis seminarie heb ik besloten dit met Hamer aan te pakken. Ik had goed opgelet tijdens het seminarie en ik begreep dat het om een scheidingsconflict moest gaan.

Het belangrijkste was het tijdstip van het ontstaan van mijn conflict te vinden. De eerste keer dat het mij werkelijk veel pijn had gedaan kon ik mij nog herinneren. De eerste keer dat ik ging dansen met te kleine schoenen, dat was in 1958. Maar hier kon ik eigenlijk geen conflict vinden. Dus moest ik verder zoeken om zo in het jaar 1947 te belanden. Plots wist ik waar het conflict ontstaan moest zijn. Na de oorlog was er een hulpactie opgestart. Een samenwerking van verschillende landen zoals Zwitserland, België etc.. Bij deze actie werden kinderen een half jaar naar het buitenland gestuurd om aan te sterken. Ik kwam in België terecht en had ontzettend veel heimwee en miste mijn moeder. Ik zie het nu nog voor mij. Ik zat langs de kant van een verharde weg en dacht dat een van de weinige auto’s die langs kwamen mij mee zouden nemen en naar thuis, naar mijn moeder zouden brengen. Zo gingen er uren voorbij. Plots kwam er een bijzonder grote en mooie auto. Hier moest mijn moeder inzitten! Ik sprong op en liep de auto tegemoet. De auto reed verder! Ik was diep geraakt.

Dat is naar alle waarschijnlijkheid het conflict geweest.

Wat nu te doen? Ik tekende de situatie zo goed als mogelijk was op en haalde een foto van mijn reeds lang overleden moeder. Ik sprak met haar en vergaf haar dat zij mij, met de beste bedoelingen, in deze situatie had gebracht.
Ik stelde vast: dit kan nooit meer gebeuren.
Mijn moeder is reeds lang geleden gestorven - ze kan me dus niet meer wegsturen
De plaats waar ik geweest ben is onbekend voor mij
Ik ken ook de straat en de auto niet.
Deze situatie kan niet meer terug voorkomen.

Met deze erkenning verscheurde ik de tekening en was vol vertrouwen dat ik hiermee het conflict opgelost had.

Reeds de volgende dag was de pijn verdwenen en binnen een week was mijn plaaggeest volledig verdwenen. De huid heeft zich volledig terug gevormd alsof er nooit iets geweest was. En dat na 63 jaar! Van een “Hamer” gesproken!

Vele groeten,

Karl P.

Bemerking: een direct ontroerend ervaringsbericht dat toont, hoe onafscheidbaar een moeder voor haar kind is.



Roodvonk

Afgelopen jaar werd mijn oudste zoon 5 jaar. Voor zijn verjaardag zijn we met z'n vieren, dat wil zeggen met moeders en de kleine broer, naar een speelgoedwinkel gegaan. De jongen had zich een Kett-Car (skelter) uitgezocht. Zijn kleine broer ziet de skelter, rent er op af en wil er mee rijden. Mijn vrouw, die nog niet zo fit met de GNM is, had hem tegengehouden met de woorden: “Dat is voor de verjaardag van je broer.” De kleine brak in tranen uit. Hij was zeer teleurgesteld, omdat het juist zijn hoofdpersoon was die hem de grond onder zijn voeten liet wegzakken.

Het kwam zoals het moest komen… symptomen van roodvonk. Zou ik niet hebben geweten waarom het ging, dan was ik natuurlijk direct naar de arts gelopen voor antibiotica en andere rommel. Nu heb ik mijn vrouw geďnformeerd wat er op dit moment loopt. Daarop kwam ze op het idee dat we in de kelder nog een kleine Bobby-Car hebben. Wij vervolgens naar de kelder en dat ding gehaald. De kleine kreeg dat ding direct voor de neus gesteld met de woorden: “Deze is helemaal van jou. Alleen met jouw toestemming mag je grote broer daarmee spelen. Hij heeft de Kett-Car. Als je daarmee wilt spelen, dan moet je dat aan hem vragen.” Daarmee waren de kinderogen weer stralend, de symptomen verdwenen, geen koorts meer, alles in orde.

Michael T.


Opmerking:
Roodvonk is een lichte genezingsfase van een gegeneraliseerde vitiligo (=lelijk, brutaal scheidingsconflict van een geliefd of vereerd persoon, in dit geval blijkbaar van zijn moeder (moeder/kind-zijde) en broer (partner-zijde).

De actieve fase valt bij de verschillende speciaalprogramma's in het algemeen minder vaak op dan de genezingsfase. De vader heeft eigenlijk pas in de genezingsfase 'ingegrepen' door de kleine de oude Bobby-Car te geven. Zijn 'verlate' actie schaadt echter niet. Daardoor wordt beslist recidieven vermeden.



Pityriasis Rosea - over het hele lichaam van mijn man

Het is een huidziekte met uitslag.

Niet alle mannen spreken openlijk over hun conflicten. Mijn man is ook zo'n type. Na urenlang zoeken hebben we gezamenlijk de conflicten gevonden.

Het was een tatoeëring op de bovenarm.

Een collega van mijn man had hem beledigd toen deze de tatoeëring voor het eerst zal. “Wat is dat voor een misvormde vlek op je arm? Geloof je werkelijk dat dat je aantrekkelijker maakt?”

Dat was het! Alleen en geďsoleerd in een kamer, als donderslag bij heldere hemel en het karakter en inleven van mijn man hoog acuut dramatisch passend.
Mijn man had de tatoeëring nooit graag getoond omdat hij zelf wist dat ze niet zo mooi was gemaakt.

Hij had twee conflicten geleden, zoals we nu weten. Eigenwaarde-conflict en zich willen scheiden, dus scheidingsconflict.

Hij had mij thuis alles vertelt, maar had echter zijn nederlaag niet toegegeven.

Drie dagen was mijn man na dit voorval in bed met gewrichtsreuma over het hele lichaam. We dachten eerst aan een griep, maar er waren geen verdere symptomen zoals hoesten, snotteren of koorts te bemerken. Alleen de gewrichtsreuma van een eigenwaarde-conflict.

Tot de huidsymptomen kwam het pas toen mijn man 6 maanden na de beledigende uitspraak van de collega deze tatoeëring liet verwijderen.

Het was alle artsen die mijn man hebben onderzocht een raadsel waarom de huidziekte zo lang duurde, veel langer dan in de dikke wijze boeken staat beschreven.

Mijn man was 6 maanden “zich onvoorwaardelijk willen scheiden” conflictactief en precies zo lang was de genezingsfase. En niet zoals het in de “wijze” boeken staat!

En daarmee wisten we precies waarom, wanneer en hoe de fases zijn verlopen, zonder enige medische interventie.

Ik wil mij bij u, meneer Pilhar en in het bijzonder bij Dr. Hamer bedanken voor dit geschenk: la medicina sacrada (de heilige geneeskunde).


U bent het zich misschien niet bewust hoeveel mensen u al heeft geholpen en op dit moment helpt die u niet kent.

Ik wil ook deze mensen, die ik ken en diegene die met de Germaanse zijn geholpen mijn dank uitspreken.

De opstand komt van de genezen patiënten! Zoals prof. Hanno Beck ooit heeft gezegd.

We staan elkaar bij en zullen overwinnen!


Opmerking:
Precies! We staan elkaar bij en zullen overwinnen - met Dr. Hamer als ontdekker van de Germaanse en met hem als diegene die ons ook toont wie onze eigenlijke tegenstander is.
De onderdrukking van de Germaanse = globale volkerenmoord door de Joods-Christelijke geneeskunde.



Hier een kort ervaringsbericht van mijn vrouw:

Ze leidt af en toe aan psoriasis (schilfers en rode vlekken op het voorhoofd). Nadat ze de GNM een beetje kende, begon ze naar sporen te zoeken. Het viel haar toen op, dat ze de psoriasis altijd kreeg als ze warme chocolade dronk. Dat was al een warm spoor. Ze herinnerde zich dat haar oma, die al 20 jaar geleden was gestorven, haar altijd liefdevol warme chocolade serveerde. Bij haar dood gaf het een ernstig scheidingsconflict, omdat de oma als een moeder voor haar was. Nadat het spoor was gevonden, had ze zich mentaal op het genieten van warme chocolade voorbereid door te zeggen: “Ik hield van mijn oma en haar warme chocolade, maar deze warme chocolade heeft niets met mijn oma te maken en daarom heb ik ook geen rode vlekken meer nodig...” Sindsdien geniet ze haar warme chocolade zonder rode vlekken op het voorhoofd. Zo werkzaam is de Germaanse!

Met vriendelijke groet,

J.T.


Scheidingsconflict - huid (handen)

In de winter van 1991verplaatste mijn firma mij naar een andere locatie. Samen met enkele collega's hadden we de opdracht de standplaats nieuw op te bouwen. In dit kader werkten we ook nieuwe collega's in.

Onze oude groep collega's had een zeer hartelijke verhouding tot elkaar en het was de gewoonte om zich bij de begroeting de hand te schudden. Deze gewoonte namen de nieuwe collega's direct over.

Helaas was er een collega bij die problemen met zijn lichamelijke hygiëne had. Ik wil er helemaal niet over uitweiden hoe zich dat toonde.

Het was mij dermate onaangenaam om hem de hand te geven, dat ik telkens weer nieuwe tactieken bedacht om dit uit de weg te gaan. Als ik wist dat deze collega mij bij de dienst zou aflossen, dan belaadde ik mezelf met ordners. Als ik hem afloste en hem noodgedwongen de hand moest geven, dan waste ik zodra hij weg was grondig de handen en ook mijn bureau. De voorstelling om mijn ontbijt te eten wanneer ik hem juist de hand had gegeven vervulde mij met ontzetting. Daarom schafte ik mijn eigen bestek aan, dat ik altijd opborg en alleen ik gebruikte.

Sinds dat jaar krijg ik elk jaar zodra het koude seizoen begint problemen met mijn handen. Ze werden ruw, er vormden zich kleine scheurtjes die opensprongen en bloedden. Dan zwollen de scheurtjes op en genazen met behoorlijk veel pijn. Alleen de buitenzijde van de handen, de handrug, knokkels en buitenzijde van de vingers. Geen zalf of vet hielp. 's Zomers had ik geen problemen met mijn handen. In de zomer kon ik de betreffende collega mijn hand onder het voorwendsel van zwetende handen goed weigeren, zonder onbeleefd te lijken.

In het voorjaar van 1998 werd ik dan weer naar een andere standplaats verplaatst, in een vergelijkbare kantoorruimte als voorheen. De collega heb ik sindsdien niet meer gezien.

Maar ook op de nieuwe standplaats werd weer vlijtig het handschudden bedreven en ook in de winter van 1998 had ik weer gescheurde, ruwe handen.

In het daarop volgende jaar onderbrak ik mijn werkzaamheden vanaf november 1999 tot maart 2001. In deze tijd leerde ik de GNM kennen.

Ik was sprakeloos toen ik vaststelde dat ik noch in de winter van 1999/2000, noch in 2000/2001 de welbekende problemen met mijn handen kreeg!

Toen ik het bovengenoemde gebeuren voor mijzelf onderzocht met de kennis van de GNM, werd me op slag duidelijk, dat ik een scheidingsconflict met gelijktijdige afweer (vandaar alleen de buitenzijde van de hand)had geleden! Het was voor mij een ramp om met deze collega in contact te komen!

Mijn sporen zijn dus 'bureau/collega's/het koude seizoen/hand geven”. Ik heb mijn collega's geďnformeerd dat ik hun ( als enige) de hand niet kan geven, omdat ze daar steeds zeer ruw van worden en openspringen. Een ieder heeft dat geaccepteerd. Nu is het oktober en mijn handen zijn in orde. En ik zal ze zeker zonder schade door de winter brengen!