Germaanse geneeskunde
<<<   Index ervaringsverhalen   >>>

Hart, opgelet, in ervaringsverhalen kan over meer dan een conflict gesproken worden.
De burgemeesterverkiezingen

Een 78 jarige burgemeester van een buurland, die sinds meer dan 50 jaar burgemeester van zijn dorpsgemeente was, stelde zich nogmaals verkiesbaar. Omdat hij zeer geliefd was (conservatief), was een overwinning van zijn socialistische rivaal zeer twijfelachtig.
Toen de verkiezingen voorbij waren en men bij het tellen van de stemmen was, stormde plotseling de tegenstander de zaal in, trok alle stembussen van de tafels en riep: "Dat is alles manipulatie en bedrog, de verkiezingen zijn ongeldig!"

De burgemeester was versteend van schrik en ontzetting. Hij was ontzet vanwege de beledigende veronderstelling, omdat hij zich wat zijn persoon aanging, niet van de minste schuld bewust was!
Het bleek een complot te zijn. Want de jonge pastoor, bij wie een nicht van de rivaal als huishoudster werkte, koos partij voor de rivaal van de burgemeester.
De socialistische kandidaat zette nu, samen met de pastoor, een lastercampagne tegen de oude burgemeester in gang.
Het hoofd van het departement schreef nieuwe verkiezingen uit. Een klassiek territoriumconflict!
De oude burgemeester had in de 4 maanden tot de herverkiezingen sterke angina pectoris aanvallen, die men toeschreef aan de opwinding.
Doch hij had zich reeds een favoriet en voorbestemde opvolger uitgezocht, die gelijktijdig de neef van de concurrent was. Hij gaf natuurlijk niet op, maar verzocht de opvolger tot aan de volgende verkiezingen 'op te bouwen'.
Maar kort voor de verkiezingen stierf de favoriet van de burgemeester.
Een zware slag - een definitief territoriumverlies!
Hij vermoedde al, dat de gemeente binnen onafzienbare tijd voor de conservatieven verloren zou gaan, temeer omdat de socialistische tegenstander nu steeds vaster in het zadel kwam.
Weer kreeg de burgemeester angina pectoris aanvallen.
Maar na enkele maanden gaf hij op en besloot vrede te sluiten met zijn rivaal. Hij schreef de tegenstander een brief en bood hem tot ieders grote verbazing de vrede aan.
Onafhankelijk van hem was ook zijn echtgenote tot hetzelfde besluit gekomen.
Na de zondagse kerkdienst ging ze uitdagend voor de kerkdeuren op de moeder van de tegenstander toe en gaf haar een kus.
Sinds de oud-burgemeester geresigneerd had en zijn persoonlijke innerlijke rust had gevonden, had hij ook geen angina pectoris aanvallen meer.
Enkele weken later stierf hij aan een hartinfarct.
De strijd om het territorium was definitief beslist en met de val van de verliezer geŽindigd.
Dit geval is evenzo een typisch voorbeeld voor een territoriumconflict. Men ziet letterlijk een oude aanvoerder van een roedel herten voor zich, die zijn territorium niet meer kan verdedigen en door een hert, dat jonger en sterker is, uit het territorium wordt verjaagd.

Dit verhaal is uit het boek "Kurze EinfŁhrung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hame


Voorbeeld van een territoriumconflict

De patiŽnt, die ik in het kader van mijn hartinfarctstudie (1994) in Wenen aan de universiteitskliniek van Erlangen in zijn patiŽntenkamer kon onderzoeken, had een acuut hartinfarct geleden.
Hij moest dus een territoriumconflict met
DHS hebben gehad.
In het bijzijn van de afdelingsarts vroeg ik hem, wanneer en welk territoriumconflict hij had geleden.
Antwoord: "Geen, ik ben een succesvolle kastelein, de notabelen van het hele dorp zijn bij mij te gast, ik heb twee gezonde kinderen, een goede vrouw, geen geldzorgen en alles is in orde. Van een territoriumconflict kan geen sprake zijn."

Dan vroeg ik hem, sinds wanneer hij dan aan gewicht heeft toegenomen.
Antwoord: "Sinds 6 weken."
Aan het ECG kon ik redelijk beoordelen, dat het hartinfarct niet bijzonder zwaar geweest kon zijn.
Ik rekende: voor ongeveer 6 weken moet de conflictoplossing zijn geweest. Het conflict kon hoogstens 3 tot 4 maanden hebben geduurd.
Ik zei vervolgens tegen hem: "Voor ongeveer 6 maanden moet er iets ergs zijn gebeurd, wat U vele slapeloze nachten heeft bezorgd en voor 6 of 8 weken was het geval geŽindigd."
"Tja dokter, nu U zo vraagt. Maar nee, ik kan mij niet voorstellen, dat men van zoiets een hartinfarct kan krijgen."

Het volgende was het geval:
De grote trots van de patiŽnt was een voliŤre met exotische vogels. Al zijn bevriende gasten mochten deze vogels bewonderen.
Hij was niet zuinig geweest, zelfs zeldzame soorten waren erbij. Voor het ontbijt ging hij er al heen een bekeek zijn vogels. Het waren er ondertussen ongeveer 30.
Op een morgen komt hij zoals gewoonlijk kijken en zijn mond valt open van verbazing: tot op ťťn kleine vogeltje na waren alle vogels verdwenen.
"Dieven", was zijn eerste gedachte en dit vormde zijn
DHS
"Dieven hebben in mijn territorium ingebroken."
De buren kwamen en men onderzocht de hele voliŽre.
Uiteindelijk vond men een heel klein gaatje onder de voliŤre doorgegraven. Een ervaren boer zei maar ťťn woord: "wezel."
Vanaf dat moment had de patiŽnt maar ťťn gedacht: de wezel vangen. Het lukte hem ook na enige mislukkingen de wezel in een val te vangen.
Nu pas kon hij eraan beginnen, de voliŤre om te bouwen en zo te zeggen 'wezelveilig' te maken en nieuwe vogels te kopen.
Na ongeveer drieŽnhalve maand was alles weer in orde en werd het conflict definitief opgelost. daarna leed hij zijn hartinfarct.
Als hij het geval achteraf overdenkt, was hij in de conflict-actieve tijd zo trots geweest, dat hij een paar kilo had afgenomen. Maar nu was zijn gewicht teruggekomen en zelfs nog een paar kilo extra.
De afdelingsarts van de universiteitskliniek van Erlangen, die het hele gesprek had bijgewoond, viel de mond open van verbazing.

Dit verhaal is uit het boek "Kurze EinfŁhrung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer



Vlucht Senegal - Brussel

Een echtpaar vloog van Senegal naar Brussel.
Tijdens de vlucht kreeg de echtgenoot een hartinfarct.
Catastrofe! Hij werd lijkbleek, snakte naar adem, lag op de grond in de gang van het vliegtuig. Zijn vrouw was ervan overtuigd, dat hij elk moment zou sterven!
Hij stierf echter niet. Men landde in Brussel, alwaar hij naar het ziekenhuis werd gebracht en werd weer gezond.
Niet alleen de vlucht was voor de vrouw als een hel, ook de drie daarop volgende weken waren verschrikkelijk. Ze nam aan gewicht af, kon niet meer slapen, had constant angst voor het leven van haar man.
Biologisch gezien had ze een doodsangst-zorg-conflict voor een ander mens geleden.

Na deze verschrikkelijke drie weken kalmeerde ze uiteindelijk en het kwam tot een conflictolyse (CL).
Deze patiŽnte had het geluk, uit Afrika tbc-mycobacteriŽn te hebben meegebracht. Ze zweette de daarop volgende drie weken 's nachts, in het bijzonder tegen de morgen, soms vijf nachthemden vol en had lichte nachtelijke koorts. In de long had ze een longkanker (adeno-carcinoom van de alveolen), die thans door de tuberkelbacteriŽn werd afgebouwd en die ze uithoestte met de resttoestand van een kleine caverne (holle ruimte), een zg. gedeeltelijke longen-emfyseem.
In de daarop volgende tijd leed de patiŽnte vaker zulke zweetperioden, soms korte, soms langere.

Kort voor het begin van een verdere langere zweetperiode vond men een adeno-carcinoom in de longen, nog voordat de zuurvaste staafjes (tbc) de tijd hadden, de ďtumorĒ af te bouwen en te laten uithoesten.
Nu ging ze door voor zwaar ďlongkankerĒ patiŽnt.
Men wilde zelfs ďuit voorzorgĒ de ene longvleugel operatief verwijderen en daarbij chemotherapie, bestraling en de gewoonlijke procedure doorvoeren.
Als men echter aan de andere kant verdere longkankers ontdekte, werd de patiŽnte ongeneeslijk verklaard en haar een spoedige dood voorspeld.

Omdat de Neue Medizin in BelgiŽ enigszins bekend is, vond ze een arts, die de patiŽnte vertelde, dat volgens hem hier alleen Dr. Hamer zo'n zwaar geval zou kunnen oplossen. En zo kwam ze bij mij.
Het geval was werkelijk niet zo eenvoudig te verklaren, want de patiŽnte had een wat merkwaardig bijspoor. Nadat we die hadden gevonden, was de rest enkel routine.

Welk bijspoor had ze?
was zo dramatisch geweest, dat men het in het geheel niet kon overzien. Het leek mij zeer waarschijnlijk, dat de echtgenoot nieuwe hartaanvallen (angina pectoris) of vergelijkbare kritische situaties geleden moest hebben, waarbij de echtgenote (patiŽnte) weer doodsangsten voor hem moest hebben gehad.
Als dit het geval was geweest, dan had alles zonder twijfel geklopt. Maar de echtgenote bestreed zeer energisch: nee, mijn man gaat het goed, hij heeft nooit meer een aanval gekregen, hij is volledig gezond en hij heeft ook niet meer met een vliegtuig gevlogen.
Daar kwam mij de reddende gedacht:
ďIs er dan misschien iemand uit uw familie die met het vliegtuig gevlogen heeft?Ē

ďDat wel, dokter, maar daarbij is niets gebeurd.
Maar nu U zo vraagt, daar schiet me te binnen: de laatste zweetperiode had ik, nadat mijn dochter van drie weken Tenerife vakantie was teruggekeerd.
Meent U, dat het daarmee verband kan hebben?
Overigens herinner ik me, dat ik de gehele tijd dat ze met haar man en kinderen weg was, steeds weer heb gedacht: Als ze maar weer terug zouden zijn!Ē
De rest was weer routine.

Het was zeer nauwkeurig te reconstrueren, dat de patiŽnt elke keer, als een of ander familielid (zuster of kinderen) met het vliegtuig onderweg was, een panische angst had, die ze bij een ďverstandigeĒ overweging helemaal niet kon verklaren. Telkens, als het familielid weer was teruggekeerd, had ze haar nachtzweetperiode. Thans had ze juist weer een langere nachtelijke zweetperiode met lichte verhoging en het hoesten was ook begonnen.
Daarop heeft men een rŲntgen van de thorax gemaakt en de longkanker ontdekt.
Het tweede spoor was dus ... het vliegtuig!

Zoals een spoorbaan uit twee spoorstaven bestaat, waarop de trein rijdt, zo heeft de patiŽnte bij het dramatische hartinfarct van de echtgenoot op de vlucht van Senegal naar Brussel 2 conflict-componenten geleden:
Doodsangst-zorg-conflict
voor de echtgenoot vanwege het hartinfarct
Vliegtuig-angst-conflict
omdat ze in het vliegtuig zo hulpeloos gevangen zaten
Beide componenten waren sindsdien complex met elkaar verbonden en bij elke van deze componenten schakelde ogenblikkelijk het doodsangst-zorg-conflict in.
We zouden ook kunnen zeggen: sindsdien was ze allergisch voor hartinfarcten en hartaanvallen (die echter gelukkig niet zijn voorgekomen) en vliegtuigen!
De therapie bestond uit de patiŽnte de samenhangen bewust te maken, de oorzaken uit de weg te ruimen en verder ... helemaal niets te doen, maar moeder natuur indien mogelijk niet te storen.

Opmerking:
Het spoor of bijspoor betekent in de Germaanse Nieuwe Geneeskunde, dat een patiŽnt - om het even dier of mens - die eenmaal een biologisch conflict heeft geleden, heel makkelijk weer op het spoor geraakt, als het tot een recidief (weer opleven van het conflict) komt. Het recidief kan daarbij zelfs uit maar een component van het conflict bestaan (zie ďvliegtuigallergieĒ). Dat is voldoende, om het volle conflictrecidief te activeren. Zulke conflictrecidieven verlopen aan ons intellectueel bevattingsvermogen voorbij. We kunnen ze enkel intuÔtief registreren en vermijden.


Dit verhaal is uit het boek "Kurze EinfŁhrung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer


Hartaanval na de pensionering.
De werkvloer is een belangrijk onderdeel van het mannelijke territorium. Wanneer men ouder wordt., gaan jongere werknemers vaak een bedreiging vormen: ze vinden dat de oudere man niet meer past in de manier waarop de dingen nu gaan en denken het veel beter en sneller te kunnen dan hij. Hij kan dit ervaren als een territoriumverlies, wat zich bij zijn pensioen oplost: hij is blij eindelijk van dat gedoe af te zijn en verheugt zich op de jaren van vrijheid die komen gaan. In de crisis van de genezingsfase volgt een hartaanval. Als deze goed is doorstaan, zouden er verder geen problemen meer hoeven te komen. Helaas is in onze cultuur een hartaanval de aanleiding voor veel angsten en een reden voor frequente controles: men heeft het ďaan het hartĒ. Deze angst zorgt voor nieuwe conflictinslagen, waardoor de hartproblemen in stand worden gehouden en andere, nieuwe problemen kunnen ontstaan.


Myocardinfarct

Ik reik u mijn ervaring met een epileptische crisis, concreet een myocardinfarct.

Ik ben 43 jaar en een rechtshandige vrouw.

Het is nu zeven jaar geleden, korte tijd nadat ik voor het eerst over de GNM hoorde, destijds heette ze nog Neue Medizin, en de Gouden Boeken van Dr. Hamer te leen had gekregen, had ik een zeer heftige epileptische crisis ( = het midden van de vagotone fase).

Ik wist destijds nog niet dat ik kort ervoor zelf een conflict had opgelost en een crisis te verwachten had.

Het basisprincipe van de ziekteverlopen had ik echter na het lezen van deze interessante boeken begrepen: er zijn nu eenmaal momenten waar men wat heftige symptomen heeft die dan ook weer overgaan. En dat kon achteraf wel eens het belangrijkste aan kennis zijn geweest dat ik tijdens de epileptische crisis zelf nodig heb gehad.

Ik zat op een rustige namiddag in het weekeinde alleen in de woonkamer te lezen.
De epileptische crisis begon zonder aankondiging.
Opeens waren er een zeer, zeer intensieve steken in de borstholte tijdens het ademen (men zou het ook als een kramp kunnen beschrijven), wat het inademen nagenoeg onmogelijk maakte.

Omdat het zelfs bij een zeer oppervlakkige ademhaling direct heftig pijn deed, heb ik vervolgens maar geprobeerd om helemaal niet te ademen en de adem in te houden. Dit in de verwachting dat het alles op de een of andere manier weer weggaat; tijdens de adem inhouden voelde ik dan geen pijn.

Het was eigenaardig: ik heb vanaf het begin geen angst gehad, maar ben de hele tijd rustig gebleven! Ik was me er overigens al van bewust dat ik nu zelf iets beleefde, dat in de boeken als epileptische crisis wordt omschreven. Hier zijn me dan ook nog andere gedachten door het hoofd geschoten.

Na enige tijd heb ik dan weer geprobeerd of een langzame, heel oppervlakkige ademhaling mogelijk was: het stak dan ook al wat minder heftig, maar altijd nog behoorlijk sterk! Daarmee was ik mij zeker dat het heftigste moment voorbij was en het nu beter zou worden.

Het zouden twee minuten kunnen zijn geweest, maar ook een halve minuut: de tijd leek mij in dit moment zeer lang.

Het ademen werd dan weliswaar langzaam, maar toch steeds beter mogelijk tot ik weer volledig normaal kon ademen, waarbij de pijn geleidelijk minder werd.
Later ben ik dan van mijn zittende positie opgestaan en ben door het huis gelopen.
De pijn in de borstholte was echter nog wezenlijk langer te merken en pas na een goede tweeŽnhalf uur was ik weer volledig vrij van pijn.

Waarom ik destijds geen angst had weet ik tot op de dag van vandaag nog niet.

Een reden zou kunnen zijn: omdat ik mij kort voordien intensief met de materie had beziggehouden, had ik waarschijnlijk geweten dat zoiets ook maar zou kunnen gebeuren.
Ik ben er echter zeker van, dat de zaak heel anders afgelopen zou zijn als ik in paniek was geraakt.

Dat deze epileptische crisis een myocardinfarct was heb ik pas later ervaren.

Voor dit bericht is het concrete conflict niet van belang. Conflicten heeft men constant en lossen zich meestal ook weer op, soms heel spontaan: dat is het leven!

Ik kan echter een ieder het aanbevelen zich met het thema GNM op tijd intensief bezig te houden.

Bedankt Dr. Ryke Geerd Hamer!
Bedankt familie Pilhar voor jullie activiteiten!

M.A.


Opmerking:
Jammer dat mevrouw A. ons niet haar conflict wil verraden, maar ook dat dient men te respecteren!
Gewild of niet gewild heeft ze echter toch het een en ander verklapt, wat men kan 'lezen' als men de GNM heeft begrepen...
Het was een epileptische crisis van het rechter hartmyocard (kramp) en de epileptische crisis van het linker middenrif (ademnood). Bij een rechtshandige betekent dat een overbelastingsconflict en een conflict ďvan het niet xxxxxĒ (buiten adem raken) tegenover de moeder of tegenover het kind heeft kunnen oplossen.
Ik ken mevrouw A. persoonlijk en wil ook niet verder insisteren. Misschien vertelt ze haar verhaal nog eens helemaal.

Overigens: dit myocardinfarct vertoont geen verstopte hartkransvaten!