Germaanse geneeskunde
<<<   Index ervaringsverhalen   >>>

Carcinoom, opgelet, in ervaringsverhalen kan over meer dan een conflict gesproken worden.
Alcoholtest

Een patiŽnte had bij zichzelf een verandering in de mond bemerkt.
Ze ging naar het ziekenhuis in Hamburg om het te laten onderzoeken. Daar kreeg ze de diagnose: mondholte-platenepitheel-carcinoom (histologisch vastgesteld).
Men drong er op aan, om zich te laten opereren - natuurlijk ver in het gezonde, d.w.z. men wilde haar het halve gezicht wegsnijden.

De reeds geplande operatie werd echter kort ervoor verschoven, omdat er niet voldoende bloedreserve was. Daarom kon de patiŽnt tijdens het weekend nog naar huis. Haar broer gebruikte de gelegenheid en haalde haar over, om met hem naar Sassbach-Walden (Schwarzwald) naar mij te rijden. Ze stemde direct toe.

Het conflict hadden we snel gevonden, want het moest een oraal conflict zijn geweest (mond, tong). En dat was het ook.
De patiŽnte had bij een nachtelijke alcoholcontrole, waarbij ze 'in het pijpje moest blazen', haar rijbewijs verloren.
De medepassagier was een hoge politicus, die onbekend moest blijven.
Sindsdien kon de patiŽnte aan niets anders meer denken als aan het verlies van haar rijbewijs en hoe ze deze terug kon krijgen.

De patiŽnte begreep het direct en zei de operatie afspraak in Hamburg af.
In plaats daarvan werd met de patiŽnte en haar broer een strategieplan besproken voor het terugkrijgen van het rijbewijs.
Reeds na twee dagen meldde de broer, dat alles in orde was. De patiŽnte moest voor een eerste hulp test (ogentest) en gezondheidstest naar Karlsruhe komen.
Reeds na twee weken had ze haar rijbewijs weer terug.
Al na enkele dagen was een duidelijke teruggang van de geŁlcereerde slijmvliesverandering in het achterste rechter mondbereik te herkennen en na nog 3 maanden was er niets meer te zien.
De patiŽnt werd van prof. Becker, chef van de KNO-kliniek in Bonn grondig onderzocht, er was praktisch geen opvallende uitslag meer vast te stellen. In het legerziekenhuis in Hamburg had men haar echter het halve gezicht verwijderd.

De patiŽnte gaat het zeer goed. Ze werd intussen 40 x van alle mogelijke huisartsen, kliniekartsen en professoren opgebeld, dat ze zich onvoorwaardelijk moest laten opereren, bestralen of cytostaseren. Dit wees ze af.

Dit alles had de patiŽnte overigens zelf in een radio-interview verteld.

Opmerking:
In de conflict-actieve fase ontstaat een kleine of grotere slijmvlies-ulcus van het platenepitheel-mond of tongslijmvlies. Des te langer het conflict duurt, des te groter en dieper id de ulcus (zweer). In de genezingsfase komt het tot een sterke locale zwelling van het mondslijmvlies.


Dit verhaal is uit het boek "Kurze EinfŁhrung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer en is ook op de video in downloads te bekijken.



Oude teelbalcarcinoom
Bij een 8-jarige jongen was reeds wegens onduidelijke buikklachten een niet ingedaalde teelbal onder de verdachte diagnose 'liesbreuk' verwijderd.

Hij beleefde de zwartste dag van zijn leven, als zijn beste vriend en maatje bij een auto-ongeluk plotseling om het leven kwam en daarbij vreselijk werd verminkt.
De patiŽnt was daarbij niet aanwezig.

Hij was, zo zeiden zijn verwanten eenstemmig, als versteend.
Hij kon eerst dagenlang niets zeggen en liep verstard rond.
Na enkele dagen kwamen de emoties dan los.
Hij heeft dan een hele week enkel onbeheerst gehuild, 'tranen met tuiten'.
Eerst na twee tot drie maanden kwam de patiŽnt langzaam weer tot rust. Sindsdien, volgens de moeder, was met de ene overgebleven teelbal iets niet in orde. Het was niets ernstigs, een kleine harde knoop, die niet meer veranderde. Maar het gaf de patiŽnt het gevoel, dat de testikel eenvoudig niet helemaal in orde was.

Jaren waren voorbij gegaan en de patiŽnt was intussen getrouwd en had een kind.
Bij de dienstkeuring wilde hij zich op deze kleine plek, die daar al sinds enkele jaar te voelen was, laten afkeuren.
Daarbij werd hij nauwkeurig onderzocht.
Men opereerde hem en vond een (oud) teelbal-carcinoom.
De teelbal werd verwijderd, de patiŽnt werd daardoor gecastreerd. Hij werd bestraald en met chemo behandeld.
De patiŽnt heeft de marteling -als castraat - overleefd.
Zijn eigenwaardegevoel is echter sindsdien begrijpelijkerwijze zeer gevoelig. Het huwelijk dreigt stuk te lopen, omdat hij geen kinderen meer kan verwekken.

Opmerking:
Bij interstitiŽle teelbal-carcinoom (middelste kiemblad) vormt zich in de
ca-fase een necrose, dus een weefselafname in het testikelweefsel. De teelbal wordt door de necrose langzaam kleiner en produceert ook minder testosteron. Buiten een licht trekken in de betroffen teelbal is uiterlijk nog niets te zien. Na de conflict-oplossing vormt zich dan een teelbal-cyste, een vermeerdering van het interstitiŽle hormoonproducerende teelbalweefsel. Hier is altijd een verlies-conflict aanwezig.

Bij het teelbal-teratoom (binnenste kiemblad) gebeurt precies het omgekeerde. Hier maakt het in de conflict-actieve fase compacte tumoren. Met de conflict-oplossing stopt de kankergroei echter langzaam, omdat elk embryonaal weefsel de 'embryonale groeistuip' heeft (uitzondering). Hier gaat het altijd om een zwaar verliesconflict, meestal de dood van een geliefde mens, vriend(in) of ook dier.


Dit verhaal is uit het boek "Kurze EinfŁhrung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer.



Uitgerangeerd

De patiŽnt werkte bij een grote verzekering en hij was nu, toen op zijn afdeling de post vacant werd, eindelijk aan de beurt om afdelingschef te worden.
Het zou de kroon op zijn loopbaan zijn geweest en zijn vrouw rekende al op deze promotie en financieel was ook alles al gepland.

Het eerste
DHS een territorium-angst-conflict (bronchiaal-ca) leed de patiŽnt toen intussen was "doorgesijpeld", dat hij toch niet afdelingschef zou worden. Zo droeg hij zijn conflict maandenlang met zich en waagde het niet, zijn vrouw uit haar dromen te halen en haar te zeggen, wat hij allang wist. Bovendien, een beetje hoop had hij altijd nog en dan zou hij zijn vrouw onnodig teleurstellen.
Het tweede
DHS met een geweldig eigenwaarde-inbreuk-conflict leed hij, toen de chef van de firma hem met een aan brutaliteit grenzende openheid zegt: "Uw bevordering tot afdelingschef wordt niets, we hebben jongere mensen nodig."
Bij zijn firma was hij dus al op het afstelspoor, bij het oud ijzer gezet als het ware. Dat had het eigenwaardegevoel van deze trotse man letterlijk met volle kracht ingedeukt.
Toen hij met zijn vrouw op vakantie was, verzamelde hij zijn moed en vertelde zijn vrouw, dat hij niet zou worden bevorderd.
Zijn vrouw nam het relatief beter op, als hij zich had voorgesteld.
Daarmee was het eerste conflict opgelost.
Niet spreken kon hij daarentegen over het tweede conflict.
Hij hoestte nu echter voortdurend, als uitdrukking van de genezingsfase van het eerste conflict.
Eerst toen hij de verpletterende diagnose "bronchiaal-carcinoom" kreeg, was voor hem ook het tweede conflict opgelost - zo heeft hij het in ieder geval verwoord.

Dit verhaal is uit het boek "Kurze EinfŁhrung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer



De tumormerkers zijn omhoog gegaan

De patiŽnt (30 jaar) heeft als 12 jarige scholier het volgende moeten beleven: zijn beste vriend en hij wilde over de straat rennen. Hijzelf stopte op het laatste moment, de vriend rende verder en werd door een auto gegrepen (voor de ogen van de jongen), tot onkenbaar toegetakeld.
De jongen was destijds schreeuwend en in wilde paniek weggerend, had de hele dag door de omgeving gedoold, volledig verward.
Op dat moment leed de jongen een verliesconflict met een teelbal-carcinoom.

Hij voelde nadien altijd een kleine verharde plaats, zoiets als een klein hard knopje aan de linker testikel.
Met 29 jaar leed hij een kneuzing aan dezelfde testikel, als hij met zijn zitvlak op de rand van een aanhangwagen viel.
Er vormde zich een grote bloeduitstorting.
Als de bloeduitstorting weer iets was geminderd, kon men weer het kleine knopje voelen, dat daar al sinds 20 jaar zat.
De huisarts verwees hem door naar het ziekenhuis, met de vrees, dat er zich door de kneuzing een kanker ontwikkeld zou hebben.
In het ziekenhuis werd de patiŽnt geopereerd, de testikel verwijderd, resultaat: bloeduitstorting en 'een kleine kanker'.
Men zei, dat de kanker ingekapseld was, dus 'nog in het beginstadium' was!
Nu begon de lijdensweg van de patiŽnt.
Hij werd 'zekerheidshalve' met chemotherapie 'behandeld'.
Maar dat overleefde hij nog allemaal, herstelde zelfs weer daarvan, kon al weer wat werken.
Als hij daarna bruingebrand van een vakantie terugkeerde, ging hij niets vermoedend naar de nacontrole.
Daar werd hem gezegd, dat nu de 'tumormerkers' (CEA=Carcino-embryonale antigen) omhoog waren gegaan en de prognose vanaf nu slecht was.
De patiŽnt, die het eigenlijk weer echt goed ging, raakte op slag in volledige doodsangstpaniek met longkanker en werd nu nog verder met de meest radicale cytostatica 'behandeld'.
Door de bijwerkingen raakte hij steeds meer in doodsangstpaniek en dacht uiteindelijk dag en nacht aan niets anders meer dan aan zijn dood!
Drie maanden na de 'Tumormerker-diagnose' stierf hij.

Opmerking:
Bij de diagnosestelling 'kanker' zijn het slechts 1 of 2% van de patiŽnten - die ook met reden - reeds longkanker vertonen.
. Echter twee tot drie weken later tonen de controles al bij 20 tot 40% van de patiŽnten longkanker aan; een teken voor het regelmatig door de (meest brutale) diagnosemededeling ingeslagen doodsangst-
DHS

Dit verhaal is uit het boek "Kurze EinfŁhrung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer.