Germaanse geneeskunde
<<<   Index ervaringsverhalen   >>>

Borst, opgelet, in ervaringsverhalen kan over meer dan een conflict gesproken worden.
Tekkel met melkklier-carcinoom

De hieronder afgebeelde teckel-teef, die steeds met de linker poot naar de worst bedelt, is blijkbaar "linkspotig".
{mosimage} De teckel leed, buiten een melkklier-carcinoom nog aan een zogenaamde "maag-epilepsie". Haar hoogbejaarde bazin was gestorven.
De dochter van de bazin nam de teckel op en haalde haar bij zich in huis en in haar sigarenwinkel.
De teckel leed daarbij gelijktijdig twee conflicten:
een nest-territorium-conflict
met het bijbehorende melkklier-ca rechts
(in plaats van links, vanwege linkspotigheid)
een identiteitsconflict
met bijbehorende maag-ulcus (rode kolom van de tabel)
(in plaats van rectum-slijmvlies-ulcus, vanwege linkspotigheid).
Zou de hond rechtspotig zijn geweest, dan zou de Hamerse Haard in de rechter kleine hersenen (met linker melkklier-ca) en in de linker grote hersenen (met rectum-platenepitheel-ulcus-ca)zijn ingeslagen.
Vanwege de linkspotigheid vinden we echter de Hamerse Haard in de linker kleine hersenen en het bijbehorende carcinoom in de rechter melkklier, alsook de andere HH in de rechter hemisfeer in het maag-relais, welbegrepen bij de identieke conflicten als bij een "rechtspotige".
Ik ontdekte, dat de hond elke keer haar epileptische braakaanval kreeg, als de broer van de nieuwe bezitster op bezoek was geweest. Dan geloofde de hond namelijk elke keer, dat hij haar mee naar haar vroegere thuis zou nemen, waar de broer van de nieuwe bezitster nog altijd woonde. De inhoud van het biologische identiteitsconflict is "ik weet niet, waar ik thuishoor."
Had ze zich er dan weer in berust, dat hij haar toch niet had meegenomen, dan kreeg ze haar epileptische crisis.
En zo verstaan we door de taal van de hersenen de kleine teckel, die al tweemaal aan de melkklier was geopereerd en zou worden ingeslapen, heel exact.
De therapie was, nadat we de taal van het diertje konden verstaan, relatief eenvoudig: We moesten voor een duurzame oplossing van het biologische identiteitsconflict "ik weet niet, waar ik thuishoor" zorgen. We losten het probleem zo op, dat de broer enkele maanden lang niet op bezoek mocht komen.
Bovendien bracht ik de hond ieder morgen een lekkere worst, wat haar natuurlijk zeer beviel.
Spoedig wist het beestje weer, waar ze thuishoorde.
Het melkklier-ca stopte en hoefde ook niet meer chirurgisch behandeld te worden.
De maag-epilepsie, die voorheen tweemaal per week na de bezoeken van de broer waren opgetreden, stopte abrupt.
Van inslapen spreekt niemand meer.
Het hondje is alweer sinds 4 jaren levenslustig en voelt zich "kiplekker".
Het kwam er "dus" enkel op aan, de taal van de "kameraad teckel" te begrijpen, dan was de therapie heel eenvoudig, dus logisch, consequent en overtuigend.
Want de taal van de hersenen, eenvoudigweg de inter-animalische taal is zowel ten aanzien van de locatie van de angsten en conflicten in de hersenen, als ook met betrekking tot de verloopsveranderingen in de hersenen analoog aan die bij ons mensen:
Een moeder/kind-conflict, een eigenwaarde-inbreuk-conflict, een angst-in-de-nek-conflict, allen liggen bij mens en (zoog-)dieren op vergelijkbare plaatsen en beheersen dwangmatig en overeenkomstig hun conflictverloop, als Hamerse Haard de conflicten in de hersenen van de mensen.

Dit verhaal is uit het boek "Kurze EinfŁhrung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer




Omdat ze haar moeder niet wilde verplegen

De moeder van de rechtshandige patiŽnte was gevallen en daarom zou zij de verzorging overnemen. De patiŽnte wees dit echter af. Daardoor maakte ze zich echter spoedig verwijten en had constant een slecht geweten, omdat ze de verzorging van haar moeder had geweigerd.

Ze leed dientengevolge aan een borstklierkanker in de linker borst. Toen ze werd geopereerd, loste zich gelijktijdig het conflict op, bijna automatisch, omdat ze nu (zelf ziek) van de verplichting tot verpleging van de moeder was ontheven. Daardoor voelde ze zich van schuld vrijgesproken, want ze moest nu toch aan zichzelf denken.
Twee jaar later leed de patiŽnte een nieuw
DHS
Haar man snakte 's nachts naar adem. Hij had waarschijnlijk een longen-embolie en riep voortdurend: "Lucht, lucht."
De patiŽnte raakte in paniek en rende naar het raam en trok alle vensters open. Daarbij leed ze een doodsangst-conflict voor haar man, die dan met zwaailicht en sirene in het ziekenhuis op de intensive care werd gebracht en daar ook na enige weken stierf.
Met de dood van de echtgenoot werd dit doodsangst-conflict ook weer automatisch opgelost, want de doodsangst voor haar man was dus, door de dood zelf, nu inhoudsloos geworden.
De patiŽnte had echter in deze nacht nog een verder
DHS geleden, als het ware plaatsvervangend voor haar man, namelijk een aanvalsconflict tegen de longen ("lucht"), met een pleura-carcinoom of mesothelioom.
Toen ze ook dit conflict uiteindelijk kon oplossen, kreeg ze in de genezingsfase een pleura-uitstorting, natuurlijk met syndroom, schoolmedisch: alles "kwaadaardig". Door de nieuwe diagnose-mededeling, dat ze nu "metastasen" van haar borstkanker zou hebben van voor twee jaar, leed ze opnieuw een doodsangst-conflict, maar dit maal voor zichzelf.
Daarna vond ze de weg tot de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE.
Alhoewel de patiŽnte zich eigenlijk zeer goed voelde en intussen ook de tromboflebitis van de linker arm was genezen, werd ze doorlopend belaagd, zich te laten puncteren en cytostaseren.
Wie zou ze geloven? Een dokter, die iedereen als charlatan declareert, ofschoon niemand een argument tegen hem heeft, of toch liever de slimme professoren, honderden in getal, die zulke serieuze gezichten trekken, ook als ze geen hoop meer kunnen geven?
De dochter van de patiŽnte was verpleegkundige, dat versterkte nog eens het hele dilemma. De sympathieke patiŽnte, die eigenlijk alleen haar leven wilde redden, in plaats van twistappel van een enorme medische strijd te worden, stierf uiteindelijk. Het spijt me voor haar uit de grond van mijn hart!

Opmerking:
Op deze plaats moet misschien nog iets worden vermeld:
Als men een
DHS met een doodsangst om een ander mens lijdt, krijgt men maar een enkele rondhaard in de longen, daarentegen bij een doodsangst-conflict voor zichzelf, al naar gelang van de intensiteit en duur van het conflict, de hele long vol.

Dit verhaal is uit het boek "Kurze EinfŁhrung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer



Borstklierkanker - door muizenplaag

De hele tragedie begon met een waanzinnige zaak:
De rechtshandige patiŽnte was secretaresse in een handelskantoor.
Op een dag zag ze 4 of 5 muizen gelijktijdig in haar kantoor lopen.
Ze liep gillend naar buiten en was met moeite weer te bewegen, om in het bureau terug te gaan.

Ze had een
DHS met een nest-territorium-conflict geleden.
Vanaf dat moment hield de muizenplaag niet meer op.
Weliswaar legde men gif, enkele stierven er ook aan, maar de overblijvende slimme diertjes raakten het gif niet meer aan.
De patiŽnte hoorde het constant ritselen, krabbelen, knagen en trippelen. Het was voor haar een constante marteling. Ze zag zelfs de brutale knaagdieren over haar bureau lopen.
Een paar weken later voelde ze in de linker borst een knobbel.
omdat het conflict hoog actief bleef, groeide de knobbel ook voortdurend verder.
De patiŽnte wilde zich niet laten opereren, maar liet de knobbel kobalt-bestralen.
Tot dit tijdstip was er nog conflict-activiteit.
Dan loste het conflict zich echter vanzelf op, omdat de patiŽnte nu vanwege ziekte de firma verliet.
Niets vermoedend ging ze op een dag naar de nacontrole.
Daarbij leed ze een nieuw
DHS met een doodsangst-conflict en ook vermoedelijk een kankerangst-conflict met kieuwbooggang-ulcera, als een antroposofische arts tot haar zei: "U heeft nog maar maximaal drie maanden te leven."
Vanaf dat moment groeiden de longkankers in de longen en ook de ulcera's in de kieuwbooggangen verspreidden zich snel.
Ongeveer in dezelfde tijd verongelukte haar vader.
De ongetrouwde patiŽnte, die tot dit tijdstip nog volop in de conflict-activiteit was, leed direct meerdere bijkomende conflicten: onder andere een nieuwe nest-territorium-conflict voor de linker borst, als het ware een moeder/kind-conflict, omdat haar vader de enige ouder was (moeder-substituut) en ...
Om het maar direct te zeggen:
Deze patiŽnt is gestorven. Ze had te laat van de Germaanse Nieuwe Geneeskunde ervaren en dan haar conflicten niet meer onder controle gekregen.

Opmerking:
Zo een intellectuele doodsangst, die toch, zoals we bij de dieren zien, iedere dwingende noodzaak ontbeert en enkel en alleen door de onwetendheid en brutaliteit van de on-artsen wordt veroorzaakt, deze iatrogene schok is vandaag de dag de meest voorkomende doodsoorzaak bij kanker.
Ik heb eens een patiŽnte meegemaakt, die na de diagnose "kanker" een doodsangst-conflict had geleden. Omdat ze echter al ver over de 70 jaar oud was, heeft ze zich op een dag "in haar noodlot" berust.... andere zouden toch ook op deze leeftijd sterven. Vanaf dan, als ze zich bij haar veronderstelde dood had neergelegd, bleef de longkanker stationair, dus ze zijn geen millimeter meer verder gegroeid.


Dit verhaal is uit het boek "Kurze EinfŁhrung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer


Borstkanker

Hallo Helmut,

mijn levenspartner van destijds is met de GNM van borstkanker genezen. Om het eenvoudig te houden noem ik haar hier mijn vrouw:

Het was in mei toen mijn vrouw de eerste knobbels in haar linker borst voelde. Ik had weliswaar al van de GNM gehoord, maar was nog lang niet zo ver om hier een kankerbehandeling toe te passen. Dus lieten we ons in het ziekenhuis O. bij Prof. Dr. Dr. W., de verantwoordelijke oncoloog een afspraak maken. Na het onderzoek en een aansluitende weefselafname luidde de diagnose boosaardige borstkanker. Op mijn vraag naar de oorzaak gaf hij antwoorden zoals milieu, erfelijkheid, stress, roken enz. Bovendien moesten we niet zoveel vragen, maar direct een afspraak voor een operatie maken. Anders zou mijn vrouw de volgende 4 weken niet overleven.

Met de herinnering aan de GNM riep ik de studiegroepleider in X aan. Aan de telefoon stelde hij ons op de eerste plaats gerust en liet de handigheidstest doen. Dan nodigde hij ons uit voor de volgende studiegroeptreffen in X. Hier werden de oorzaken en achtergronden van de borstkanker van mijn vrouw onder betroffenen en geÔnteresseerden besproken. Ze had uit haar vorige huwelijk een zoon van 29 jaar die zich langzaam maar zeker dood had gedronken en gerookt.
Op een morgen vond ze hem dood in bed.

Een vreselijke schok. Een diep psychisch conflict, die zich bij een CT van het hoofd duidelijk bevestigde. We hebben ons vol vertrouwen met de GNM beziggehouden. De weken daarop hebben we gemeenzaam tussen studiegroepleider, mijn vrouw en ik aan de verwerking van het conflict gewerkt.

Met de kennis van de GNM en de achtergronden en oorzaken van de borstkanker en zonder medische behandeling was de "boosaardige" tumor binnen een half jaar tot een onbeduidend klein ingekapselde knobbel gekrompen.
We danken de GNM voor een nieuw leven.

Om veiligheidsredenen is het misschien beter mijn naam niet te publiceren. De studiegroepleider XY moest destijds onder enorme druk en niet mis te verstane bedreigingen zijn studiegroep opgeven.

Met vriendelijke groet,

B.

Opmerking:

Zolang men de oorzaak van de verschillende "ziekten" (correcter: noodprogramma's) niet kent tast men in het duister. Als men de betroffene echter op zijn conflict aanspreekt, dan kan hij vaak in huilen uitbarsten. Daardoor kan hij zijn isolatie doorbreken en zijn conflict verwerken. Centraal punt in de Germaanse is het conflict (DHS). Die dient te worden gevonden.

De studiegroepleider van destijds is natuurgenezer.

We leven in een verschrikkelijke tijd! Met deze waterdichte kennisonderdrukking van de Germaanse en met behulp van de dagelijkse paniekmakerij van een alles vertegenwoordigende propagandamachine drijft men de argeloze patiŽnten massaal in de kankercentra en vernietigt ze als aan de lopende band met chemo en morfine. Van te voren laat men ze "op eigen verantwoording" ondertekenen en laat hun eigen planmatige vernietiging ook nog over hun eigen ziektekostenverzekering betalen. Het voorgeprogrammeerde lijdensvolle sterven in deze "erkende" pseudotherapie met gifgasderivaten duurt meestal enkele maanden. Tijd genoeg om deze arme ter dood opgeschreven mensen verder hun geld af te te kunnen troggelen met "complementair-geneeskunde", die de "chemo bijwerkingen" zou verlichten. Deze aanvullende geneeskunde schaadt het heersende systeem niet. Het kan twee maal de hand ophouden! Zou ťťn van deze arme mensen het desondanks overleven, dan zijn ze in ieder geval chemisch gecastreerd....

Dankzij Dr. Hamer kunnen we deze "gijzeling van de mensheid" nu doorzien!


Borstkanker

In het kader van de borstkankermaand kunnen we natuurlijk niet achterblijven.
Vandaar hier onze eerste bijdrage van Nederlandstalige grondgebied met dit thema.

Griep of toch iets heel andersÖÖ.!!!

In de zomer van 2004 ontstond er in mijn leven een zeer dramatisch conflict. Plaats en beleving hieromtrent staan in mijn geheugen gegrift. Dit conflict ervoer ik min of meer isolatief en duurde voort tot aan april 2007.

Vanaf het ontstaan van het conflict begon er een tumor te groeien in mijn rechter borst die ik pas opmerkte na enkele maanden. Deze was 32 maanden later uitgegroeid tot 8 cm lengte en 2 vingers breed.
Van de Germanische Neue Medizin wisten we helemaal NIETS.

Hoewel het conflict na die 32 maanden feitelijk niet opgelost was, keerde er wel een zekere vrede terug, welke werd vooraf gegaan door een vorm van berusting.

In de tweede week van april 2007 kreeg ik griep, dacht ik, maar het was wel een griep van de allerbovenste plank met dagelijks tot 40 graden koorts. Bij ondervraging over hoe of wat ik nou voelde zei ik steeds het zelfde, ď het is
OORLOG IN MIJN HOOFD ď. Ik had dus een daverende hoofdpijn, waarvan de locatie zeer goed aanwijsbaar was.

Deze crisis was zeer heftig en duurde 8 dagen lang, en al die tijd at ik niet maar dronk veel. Op de 9de dag trad er verbetering op, geen koorts meer en kon ik in een relaxstoel liggend de dag doorbrengen. Ik had wel een overweldigend gevoel van uitputting, die zelfs zo erg was dat ik dacht ď DIT KOMT NOOIT MEER GOED Ē. Ik voelde me dus finaal gesloopt!

In de week van mijn ď
GRIEPĒ was ik 4,5 kilo afgevallen. Mijn eetlust was totaal weg en alleen onder grote aandrang en lekkere hapjes at ik, met zeer lange tanden en kilo`s tegenzin.

Wat me opviel en zeer verbaasde op dat moment was mijn
HUNKERING NAAR KOFFIE, dit had ik nooit gehad. Normaal vind ik koffie lekker maar zeker niet meer dan dat. Deze situatie van extreme vermoeidheid en uitputting duurde een week, daarna nam de vermoeidheid langzaam af en kreeg ik mijn krachten terug.

Vanaf die tijd slonk de tumor en na ruim 3 maanden was hij niet meer te traceren, deze werd afgebouwd /afgebroken door de microben zoals we nu weten, maar toen wisten we dat nog niet!

Pas in december 2007 kwamen we op het spoor van Dr. HAMER en konden we linken gaan leggen met mijn situatie en zijn ontdekkingen van de 5 biologische natuurwetten. Nu weten we dat de griep te maken had met de herstelfase die optrad nadat het biologische zorg/strijd conflict was opgelost, althans niet meer actief beleefd werd doordat er berusting over was gekomen begin april 2007. In feite was de griep het eerste deel van de genezingsfase, die volgens de GNM bij elke ziekte maar bij verschillende ziekten steeds op verschillende wijze optreedt.

Na het eerste deel van de genezingsfase begon de tweede periode van de genezingsfase, waarin volgens de GNM zeer vaak sprake is van extreme vermoeidheid/uitputting, lichaam in soms zeer diepe vagotonie, in tegenstelling tot de continue sympathicotonie tijdens de conflictactieve fase, waarbij de diepte van vagotonie mede wordt bepaald door de conflictmassa (=intensiteit plus duur van het conflict). Deze extreme vermoeidheid is de reden geweest waarom mijn lichaam naar koffie snakte, een te diepe vagotonie is immers levensbedreigend voor een mens. Koffie brengt het lichaam naar de sympathicotone zijde. De pijn in mijn hoofd tijdens de griep is nu heel goed te verklaren; de Hamerse Haard in mijn hersenen werd gerepareerd en vervangen door gliacellen (bindweefsel) waarbij ook tijdelijk een OEDEEM gevormd werd dat druk uitoefende op de omliggende weefsels. Ik ben overigens rechtshandig, en de borstkliertumor zat ook rechts. Ik had dus een zorg/strijd conflict gehad, hetgeen volledig overeenkomt met de vijf biologische natuurwetten van de GNM.

Nog even dit : omdat wij geen levensbedreigende situatie ervoeren hebben we geen medische hulp ingeroepen, nog aan het begin nog aan het eind, want mijn kracht nam niet af, mijn eetlust was normaal, en mijn gewicht bleef onveranderd. Alleen slapen gaf vaak problemen in de eerste helft van de nacht. Wij hadden dan ook geen bovenmaatse bezorgdheid in ons hart. En voor griep haal je de dokter niet!!!

De grote les die wij leerden was deze:


MENSENKIND , LOS JE CONFLICTEN OP VOOR ZOVER HET VAN JOU AFHANGTÖ.. PRAAT ER OVER TOT BLOEDENS TOE , IS DAT NIET MOGELIJK , VERGEEF DIE ANDER DAN EN LAAT HET LOS , ZO NODIG 10 KEER OP EEN DAG!!!

Een zeer dankbare ervaringsdeskundige in de menopauze

Opmerking van de redactie:
Onze biologische conflicten zijn zeer persoonlijke en vaak intieme intense belevingen, waarmee we in onze samenleving niet altijd makkelijk naar buiten komen. Ze komen direct uit het diepe onderbewustzijn van ons wezen en zijn ook voor onszelf onbegrijpelijk. Dit versterkt de isolerende factor van het conflict.
Belangrijk is echter dat we het op de eerste plaats zelf begrijpen.
Deze kans biedt ons de Biologische Natuurwetten. Ze geeft het onbestemde en ongecontroleerde in ons een biologische plaats. Alleen al dit te beseffen heelt ons.


Borstkanker 2

Ervaringsbericht - Borstkanker

In het kader van de oktober borstkankermaand hier nog een toepasselijk ervaringsbericht van Nederlandstalige bodem. Hier wordt niet gevraagd om geld in te zamelen of ons allemaal ongerust te maken. Hier wordt enkel gevraagd om kennis en ervaringen te delen.

Informeert u zich zolang u gezond bent!

Bij mijn vriendin is ongeveer drie maanden geleden (begin juni) kwaadaardige borstkanker vastgesteld door middel van een mammografie/echografie/MRI/biopsie. De oncoloog/chirurg drong erop aan zo snel mogelijk een mastectomie uit te voeren, gevolgd door chemo en bestraling. Een 'second opinion' bevestigde dit advies.

Puur toevallig ontdekten we, een dag voor de geplande operatie, een theorie over kanker: German New Medicine (GNM). Doordat ik op de hoogte was van een ernstig conflict dat mijn vriendin enkele maanden voor ze kanker kreeg had beleefd, herkende ik dit onmiddelijk in de uitleg die een dokter tijdens een video-interview gaf over het ontstaan van kanker (http://www.gnm-nl.be/). We besloten de operatie uit te stellen om dit spoor te vervolgen.

Eind juli (de operatie was uitgesteld tot 30 juli) besloten we het conventionele traject te verlaten en verder te gaan met GNM, aangevuld met een dieet dat onder andere bestond uit Amygdalin (B17), 10gr vitamine c per dag, algen, enzovoort, en vertrouwen in de Kracht/Intelligentie die ervoor zorgt dat in elke cel van ons lichaam (50-70 triljoen in totaal) 100.000 processen per seconde gelijktijdig plaatsvinden - deze Kracht/Intelligentie is ook bekend onder de naam 'God'.

Ondertussen hebben we heel wat achtergrondinformatie over kanker opgespoord. Zo heeft grootschalig wetenschappelijk onderzoek uitgewezen dat 22% tot 33% van vroegtijdig ontdekte borstkanker, zonder behandeling (dus zonder operatie, chemo, bestraling) vanzelf weer verdwijnt.

Dit sterkte ons in de overtuiging dat de GNM-theorie klopt. We hebben ook een 7 uur durende lezing hierover bijgewoond en mensen bezocht die de werking van GNM aan de lijve ondervonden hebben (een ervan was een vrouw bij wie zich in de loop van ongeveer 2 1/2 jaar een tumor onwikkelde in haar rechterborst, van ongeveer 8 cm x 4 cm. Ondanks (of beter, doordat) zij en haar man tientallen jaren in de gezondheidssector gewerkt hadden, wilden ze niet weten van een conventionele behandeling. Eerst later kwamen ze in contact met GNM en herkenden hierdoor het ontstaans- en genezingsverloop van haar tumor).

Drie maanden later (21 september 2009) begaven we ons naar het hospitaal waar ook de eerdere mammografie/echografie genomen was. We hadden een verwijzing bij van onze huisdokter, waarop te lezen was dat mijn vriendin 'een klassieke behandeling afgewezen had en de voorkeur gaf aan een 'watch and see' aanpak. Het verslag van deze echografie: 'Letsels quasi identisch in follow-up in vergelijking met 19 juni.'

Toen ik thuis de beelden van deze echografie op de meegegeven CD bekeek, zag ik dadelijk iets vreemds: vergeleken met die van 19 juni was hier een flink stuk buiten de randen van de donkere (letsel)gebieden gemeten. Dit deed ons er toe besluiten nogmaals een echografie te laten nemen bij een onafhankelijk radiologisch centrum.



Drie dagen later (24 september 2009) werd mijn vriendin nogmaals onderzocht. De dokter/radioloog kon zijn ogen niet geloven toen wij hem de cd's van de eerder genomen echografies toonden en stond er op zijn onderzoek over te doen. Dit keer ging hij nog grondiger te werk (hij wist nu precies waar de letsels zich bevonden - een van 11mmx9mm en een van ongeveer 5mmx5mm). Na wat een eeuwigheid leek haalde hij echter zijn schouders op en concludeerde: "Tja, dan is't weg hŤ...".


In zijn verslag aan onze huisdokter stond: 'De door patiŽnt meegebrachte echografiebeelden werden vooreerst bekeken. Bij grondige echografische studie kan dit beeld niet worden teruggevonden.' En hij rondt af: 'Gezien de vroegere bevindingen en de positieve biopsie rechts is mijns inziens toch een MRI-onderzoek aangewezen.' Gevolgd door: 'PS: Is het mogelijk mij van de resultaten van verdere onderzoeken of ingrepen in te lichten?'


Bedankt voor het advies, dokter, maar hier haken wij af.

We hebben het medisch dossier in ons bezit.

RVL

Opmerking van de redactie:
nu zullen er boze tongen zijn die zeggen: "Pas op! De kanker kan terugkomen! Dat is bij mij ook gebeurd. Het scheen weg en opeens zat het overal in mijn lichaam."
Dit echtpaar heeft echter de biologische natuurwetten begrepen. Zij hebben de oorzaak, het conflict, ook gevonden en zijn zich er zeker van dat dit conflict zich niet meer kan herhalen. Deze kanker kan dus niet meer terugkomen. En als dit, of iets anders, weer de kop opsteekt, dan weten ze vanaf nu dat daar een conflictinslag aan vooraf is gegaan. Dus geen enkele reden tot paniek.

Informeert u zich samen met uw partner en geliefden. Er is geen betere weg om elkaar te leren kennen.



Ductale borstkanker

Tot ze 50 was, leefde de patiŽnt heel normaal, zoals we het zouden zeggen. Dan verliet ze haar echtgenoot en daardoor leed ze een scheidingsconflict voor de partner, met een ductale melkgang-ulcus-kanker in de rechter borst.

Omdat ze de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE nog niet kende, werd ze met chemo en bestraling "behandeld" en leed destijds in het ziekenhuis ook een "vluchtelingsconflict", omdat ze zich verlaten, alleen gelaten, in de steek gelaten, eenzaam had gevoeld.
Maar omdat de patiŽnt altijd zeer trots op haar borsten was geweest, leed ze nu een eigenwaarde-inbreuk-conflict met osteolyse in het sternum en de parasternale ribben, alsook een verminkingsconflict, een gordelroos-achtig melanoom op organisch niveau.
Dan stierf helaas ook nog haar moeder en hoewel haar dood voor de vrouw niet onverwacht kwam, had ze echter het gevoel van het "moederziel-alleen-gelaten-zijn" niet in kunnen schatten.
Zo troffen nu twee nieuwe conflicten met volle kracht samen:
Vluchtelingsconflict (van het moederziel-alleen-gelaten-zijn) -
met een nier-verzamelbuis-ca op organisch niveau.
Scheidingsconflict van de moeder -
met een ductale melkgang-ulcus-kanker in de linker borst.
Door de oedeemvorming van de bot-osteolyse in de genezingsfase, in het bereik van de parasternale ribben, drukte zich thans het transsudaat door het rib-periost rechts en links naar voren in de spieren en naar binnen door de pleura rechts en links alsook doorheen het pericard. Daardoor had ze doorlopend aan beide zijde pleura-uitstortingen en een pericard-uitstorting (zogenaamde hartzak-tamponade = compressie van het hart, door de vloeistof in de hartbuidel).
Zonder dit actieve vluchtelings-conflict zouden deze transsudatieve uitstortingen natuurlijk niet zijn ontstaan, omdat het transsudaat doorlopend van het organisme zou zijn geresorbeerd.
Als ze naar het ziekenhuis moet voor het afpuncteren, omdat vooral de linker pleura-uitstorting is "volgelopen", dan zet ze automatisch regelmatig weer op het ziekenhuis-vluchtelingsconflict-spoor op, die ze bij de eerste chemo-"behandeling" had geleden.
Dan scheidt ze nog slechts 200 ml urine uit en de pleura-uitstortingen lopen des te sneller vol.
En als, wat bij iedere tweede pleurapunctie statistisch normaal gesproken gebeurt en bij deze patiŽnte al meermaals gebeurd is, de schoolarts weer een pneumothorax heeft veroorzaakt, dat is een inklappen van de longvleugel, dan staat de oncoloog enkel nog met een gesuikerde morfinespuit voor haar bed en wil met haar alleen nog over morfine praten, "want met al die 'metastasen' heeft het toch geen zin meer".

Dit verhaal is uit het boek "Kurze EinfŁhrung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer