Germaanse geneeskunde
<<<   Index ervaringsverhalen   >>>

Lymfoblastoom, opgelet, in ervaringsverhalen kan over meer dan een conflict gesproken worden.
Lymfoblastoom-leukemie
met meerdere recidieven

Het destijds 4-jarige kind viel van een schommel en brak het linker schouderblad. Het werd ingegipst.
De jongen had bij de val van de schommel een locale eigenwaarde-inbreuk voor de schouder geleden.
Hij was in deze tijd ook afgevallen, was de hele tijd duidelijk psychisch veranderd en niet meer vrolijk.

Na de conflictoplossing (het conflict had nog een tijdlang aangehouden) was alles weer normaal.
Toen na 4 maanden het gips definitief werd verwijderd, werd een lymfoblasten-leukemie met 88.000 leukocyten vastgesteld en men begon daarop de gewoonlijke schoolmedische cytostatica-"therapie", die de jongen gelukkig heeft doorstaan.
Met acht jaar leed hij een nieuw eigenwaarde-inbreuk-conflict, toen hij op school bleef zitten.
Ook deze langere conflicttijd eindigde, toen het knaapje in de nieuwe klas eindelijk zijn draai had gevonden.
Weer zette er zich na de oplossing van het conflict de obligate lymfoblasten-leukemie in, die ook weer precies zo met cytostatica werd behandeld.
Weer overleefde de jongen deze martelende duivelsuitdrijving en overleefde alle iatrogene folter.
Met 13 jaar leed hij een zwaar ski-ongeluk en moest langere tijd liggen en sukkelde dan ook langere tijd met pijn aan de knie.
Daarna was alles weer in orde - eigenlijk.
Niet volgens de schoolmedici, want nu ontdekte men hier het "leukemie-recidief", dat wil zeggen de nieuwe genezingsfase na een nieuw plaatsgevonden eigenwaarde-inbreuk-conflict en na oplossing van dit conflict.
Weer werd de jongen, ditmaal in Australië, op een cytostatica-folter getrakteerd en weer doorstaat hij ze.
Uit deze tijd stamt de brief van een professor uit Ulm, wie zijn raad de ouders gelukkig niet hebben opgevolgd:
"... De collega's in Australië hebben een allogene beenmergtransplantatie in volledige derde remissie aanbevolen.
Ik zou mij bij deze mening aansluiten, omdat helaas de vooruitzichten, een evenzo lange remissie te bereiken, zeer gering, de vooruitzichten op een volledige genezing door nieuwe cytostatica-therapie nog geringer zijn..."

Vier jaar later (17-jarig) had de jongen een ongeluk met zijn bromfiets en daarna een twist met de politie.
Hij was bang, dat zijn rijbewijs zou worden afgenomen.
Hij ervoer, zoals hij zelf zei, dit gevaar als een eigenwaarde-inbreuk, want zonder bromfiets-rijbewijs zou een jongen in het geheel niets waard zijn. Vanzelfsprekend voelt zo een jongen zich dan "onsportief".
Als gevolg ziet men dan ook op de röntgenopname van de rechter knie de osteolyse.
Bovendien had hij bij dit
DHS een "angst-in-de-nek-conflict" geleden, daar hij voortdurend het zwaard van Damocles boven zich voelde hangen, omdat men hem zijn rijbewijs zou kunnen afnemen.
Hoe sterk het conflict voor de jongen was, toont zich het beste door het feit, dat hij in zes weken 10 kg aan gewicht had afgenomen.
De conflict-oplossing kwam met het milde oordeel van het gerechtshof, dat hij zijn rijbewijs mocht houden, maar 10 uur in een bejaardentehuis moest werken.
Natuurlijk vond men ook nu weer een stijgend aantal leukocyten en verhoogde BKS, een gezwollen knie en in het differentiaalbloedbeeld een sterke toename van de lymfocytose.
Weer zou de cytostatica-folter starten.
Echter dit keer hoorden de ouders van de GERMAANSE NIEUWE GENEESKUNDE en lieten zich over de hele onzin informeren.
De jongen was nog een tijd lang moe, maar dan ging het hem weer zo goed als voorheen.
Zoals deze laatste genezingsfase van leukemie zonder complicaties te overwinnen was, zo zouden de voorgaande ook zonder grote problemen en zonder cytostatica heel eenvoudig genezen zijn.
Daarbij is het enkel nodig een beetje opmerkzaam te zijn voor mogelijke complicaties.

Opmerking:
Zoals we uit dit geval zien, speelt het voor de academische geneeskunde in het geheel geen rol, welke soort leukemie het is, als hun kunst ten einde is. Vroeger of later zullen ze dus altijd een beenmerg-transplantatie aanbevelen, omdat de psychische processen in de mens hun niet interesseren.
De beenmergtransplantatie is echter het toppunt van de pseudo-therapeutische medicynische maatregelen, die dan ook meestal dodelijk eindigen. Hier wordt het slachtoffer zijn beenmerg door middel van het bestralen van de botten met röntgen vernietigd en aansluitend een zogenaamd bijpassend beenmerg van een donor weer ingespoten.
Het erge daaraan is echter: Men kan door een radioactieve markering van het donormerg nawijzen, dat deze na enkele weken niet meer aantoonbaar is. Het is door het lichaam van de ontvanger volledig afgebouwd, als vreemd lichaam.
Een beenmergtransplantatie overleven dus enkel diegene, waarbij men het eigen beenmerg gelukkig niet voldoende heeft bestraald en vernietigd, zodat het zich na enige tijd weer moeizaam kan herstellen.


Verwijzing:
Het thema leukemie is uitgebreid in "Vermächtnis einer neuen Medizin" - Die Germanische Neue Medizin (zie literatuur) beschreven.



Slag onder de gordel

Een patiënt, juist met pensioen, was lid van de gemeenteraad en voorzitter van de plaatselijke schoonheidscommissie.
Op een dag zei de burgemeester tijdens een gemeenteraadsvergadering: "Zo, die functie neem ik nu zelf maar over."

Dit was voor de patiënt een totale eigenwaarde-inbreuk-conflict.
De oplossing volgde na ongeveer 4 maanden, enkele weken voor een wedstrijd, waaraan het dorp zou meedoen.
Daar kwam de burgemeester persoonlijk heel bescheiden naar de patiënt thuis en verzocht hem, of hij niet weer alles zou willen doen zoals voorheen. Dat zou toch veel beter zijn. Vanaf dat moment kwam de patiënt in de genezingsfase en kreeg een leukemie.
Hij had overigens zelf verklaard, deze eigenwaarde-inbreuk als "slag onder de gordel" te hebben ervaren, vervolgens associeerde hij in het moment van het
DHS deze conflictinhoud ook "onder de gordel", namelijk in het bekken en kreeg osteolyse van het zit- en schaambeen.

Opmerking:
Bij elk conflict en dus ook bij een eigenwaarde-conflict komt het er niet op aan, voor hoe belangrijk anderen de zaak houden, waaraan de patiënt lijdt. Beslissend is enkel en alleen, wat de patiënt op het moment van het
DHS heeft ervaren.



Een drie voor muziek

De destijds 14-jarige jongen leed een drievoudig
DHS
Ergerconflict (lever/galgang-/maag-ulcus-ca) en een intellectuele eigenwaarde-inbreuk-conflict (onrechtvaardigheid met osteolyse van de halsvervelkolom), bestaans-conflict met nier-verzamelbuis-ca.
Hij, die in muziek verreweg de beste van de klas was, een bevlogen organist was en als enige in de klas noten kon lezen, kreeg uit boosheid van de lerares een drie voor muziek!

De jongen irriteerde zich begrijpelijkerwijs enorm en leed een sterke eigenwaarde-inbreuk. Want zijn eigenwaarde baseerde zich voor een groot deel op het feit, dat hij zo muzikaal was.
Hij dacht vanaf dat moment voortdurend aan deze onrechtvaardigheid en ergerde zich dag en nacht, nam aan gewicht af, omdat hij geen honger meer had, kon 's nachts niet meer slapen en had vaak de neiging tot braken.
Na twee maanden zei hij echter tot zichzelf: "Wat zou het, dan krijg je toch weer bij het volgende rapport een 10, dan is alles weer in orde!"
Maar nu werd hij zo uitgeput en moe, dat hij op school nog amper mee kon komen.
Toen werd de acute lymfoblasten-leukemie vastgesteld en met chemo behandeld.
Als hij dan na maanden weer naar school ging, dan komt het tot een echt conflict-recidief-
DHS want de lerares had hem ondanks de intussen bekende ziekte volledig onterecht nogmaals een drie gegeven.
Vanaf dat moment gebeurde dat, wat de cytostatica-pseudo-therapie niet voor elkaar had gekregen. Het aantal leukocyten daalde door de nieuwe conflict-actieve fase en de daardoor bepaalde beenmergdepressie snel tot leukopenie. Weer nam de jongen snel aan gewicht af, had doorlopend braakneigingen en braken, kon weer niet meer slapen en moest doorlopend aan de drie in muziek denken. Hij had exact hetzelfde conflict als recidief geleden. Het was gewoonweg belachelijk:
In deze tweede conflict-actieve ziektefase, als de jongen steeds aan gewicht afnam, overgaf, niet kon slapen en constant aan zijn drie in muziek moest denken, dan zou de jongen "gezond" zijn, volgens informatie van de artsen, omdat het bloedbeeld een leukopenie toont, alhoewel in werkelijkheid precies het tegendeel het geval was!
Toen de jongen zich, zoals hij vertelde, met kerst heeft gezegd:
"Ach, die lerares die kan me wat", en zo heeft hij opgehouden, zich over de drie te ergeren.
Vanaf dan kreeg hij weer eetlust, nam weer aan gewicht toe, kon weer slapen en tot groot gejammer van de artsen steeg het aantal leukocyten weer, als goed teken van de genezing van zijn eigenwaarde-inbreuk-conflict en als teken van de bot-recalcificering tot op 103.000!
Echter dan, toen het hem duidelijk goed ging, werd over hem als het ware een doodsoordeel uitgesproken: leukemie-recidief, geen overlevingskansen!

Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer


leukemie bij tweejarig kind

Lieve Helmut,

We hebben elkaar in de zomer van 2010 in Frankfurt/Main leren kennen (seminar 1).
Ik ben de rolschaatser, die de joodse professor (W.) publiseert (die door zijn eigen landgenoten tot op heden niet geaccepteerd wordt)

Vanwege het “niet aan de orde zijn” heb ik het thema Medizin oftewel Germaanse Geneeskunde toen terzijde gelegd.
Eind 2010 gebeurde er echter iets dat ik hier met mijn ervaringsbericht wil vermelden.

Einde 2010 weigerde mijn vrouw onze 2-jarige zoon de borst, omdat we ook nog een 1-jarige dochter hadden, die de moedermelk harder nodig had.
De tweejarige die tezamen gevoed werd, beleefde dit blijkbaar als “mama vindt me niet meer lief...”.
Op de hoogte met de wetenschap van de Germaanse, wist mijn vrouw dat conflicten consequenties hebben, maar had er in dit geval niet bij stil gestaan, omdat deze situatie (2 kinderen gelijktijdig te voeden) gewoon te veel voor haar was.

Ergens begin 2011 moet onze zoon zijn conflict hebben opgelost: “mama houdt weer van me...” en kreeg hoge koorts.
In enkele uren was zijn temperatuur over de 40 graden.
Hij beleefde een uitgesproken vagotonie met een bijna 48 uur durende slaap.
Daarna kwam de pijn, waar kon die nu zijn? Als hij op zijn onder- en bovengebit wees werd me alles duidelijk: het was precies de plek die met de voeding overeenkomt!
Hij opende steeds weer zijn mond en wees op zijn onder- en boventanden.
Mijn vrouw is (ex-) verpleegkundige en ik was bijna 20 jaar werkzaam op een ambulance.
Daarom zijn we vertrouwd met ziekteverschijnselen.
Het koste ons enige overwinning om de genezing plaats te laten vinden zonder arts te raadplegen.
We waren ons er echter van bewust dat de arts na een bloedonderzoek onze zoon naar het ziekenhuis zou verwijzen en hem chemo zou toedienen.
De volgende dagen waren overwegend vagotoon: hij sliep veel en had tussendoor pijn en maakte een “zieke” indruk.
Hij was niet in staat om op te staan.
Als hij probeerde zelfstandig te lopen viel hij eenvoudig om.
Ook kwamen er spontane bloedingen in zijn mond en wang (als uitgedrukte pukkels).
We bleven er bij dat het de genezingsfase was.
Ongeveer 4 dagen later zakte de koorts, maar de pijn bleef. Dat duurde ongeveer 4 weken.
Omdat we wisten wat de reguliere diagnose (leukemie) was, hielden we het diepste stilzwijgen over zijn toestand.
In de tussentijd bestudeerde ik de boeken van de Germaanse nog eens en werd mijn/onze overtuiging bevestigd.
Ook onze 3 oudere kinderen (8, 10, en 11 jaar) hadden we er bij betrokken. Zo konden ze rechtstreeks meemaken dat de programma's van de natuur zinvol zijn!
Tot op heden blijven we ons verbazen: een klein kind dat alle symptomen van “bloedkanker” had is weer volledig gezond!
Mama zorgde goed voor haar protegé, om hem te tonen dat ze hem niet benadeelde of anderen voortrok.
Ongeveer 6 weken nadat de koorts uitbrak, met de typische leukemie-symptomen, hebben we een volledig herstelde junior, verblijd met volle gezondheid en levenslust, we zijn overgelukkig en diep dankbaar.

Hartelijk dank aan Dr. Hamer en U, beste Helmut, voor jullie werk!
Ik heb aan de universiteit van Sandefjord het bedrag overgemaakt dat onze ziektekostenverzekering elke maand, voor niet voorziene uitgaven per wettelijke aanslag inhoud.

Met de beste groeten,
Dieter M.

Opmerking van H. Pilhar:

De behandeling van de reguliere geneeskunde “bestrijden van de kanker” gaat volgens de door Dr. Virchow ingeslagen weg: “de oorzaak van de ziekte moet in de cel gezocht worden”!

Dr. Virchow is o.a. bekend om zijn spreuk: “Er zijn al zoveel lijken ontleed en nog nooit een ziel gevonden”!
Daardoor heeft hij wezenlijk bijgedragen aan de huidige beestachtige geneeskunde, waarin de psyche (ziel) min of meer ontkend wordt.

Dr. Virchows persoonlijke beschouwing is door Dr. Hamer wetenschappelijk weerlegd en dat al sinds 30 jaar.


De 2-jarige in dit ervaringsbericht had een psychisch conflict (eigenwaarde inbreuk) geleden en ook weer op kunnen lossen.
Hoe zulke SBSen verlopen is dankzij Dr. Hamer na te zien in zijn boeken.
Dit soort SBSen verloopt bij mens en dier hetzelfde.
Bij een e.w.i. als volgt:

In de actieve fase ontkalk het bot en het bloed heeft een anemie(armoede), zonder verdere pijn.
In de genezingsfase recalcificeerd het bot onder zwelling van het periost (beenvlies) (pijnlijk), tevens begint het beenmerg weer met de bloedaanmaak, en wel doorschietend (leukemie).
Slapte is een typisch symptoom van de genezingsfase.
Bijna niemand hoeft aan leukemie te sterven, tenzij je de arme patiënt met zij leukemische herstel in paniek brengt (“Bloedkanker”).
Meestal is dan de catastrofe compleet, want dan komen de volgconflicten, waaruit nauwelijks te ontsnappen is.

Bij de Germaanse Geneeskunde zeggen we ook wel “gelukkig, de leukemie is er”!
Gelukkig kon je je e.w.i. oplossen, want oplossen moet je hem, want anders sterf je aan bloedarmoede of je ontkalkte beenderen breken.
Elk rugpijntje gaat met een kleine leukemie gepaard.

Bij de reguliere geneeskunde nam men van het kind een bloedmonster en door de veranderde bloedlichaampjes kreeg men de diagnose “bloedkanker”.
Ze hebben de onrijpe leukocyten, die net door het beenmerg nieuw geproduceerd zijn, als kwaadaardig verklaard.

De logica van de reguliere geneeskunde: “we weten niet, waarom ze veranderd zijn”, maar we zullen deze veranderde bloedlichaampjes proberen uit te moorden met gifgas-derivaten.

Maar enkelen overleven deze nagenoeg dodelijke “therapie”, en de weinigen die het overleven zijn voor de rest van hun leven beschadigd (onvruchtbaar enz.).

De stelling dat je sterft als je niets doet is een ongefundeerde bewering. Er bestaat namelijk geen enkele studie die aantoont wat er gebeurd, als je bij kanker-patienten “therapeutisch” niets doet. Geen enkele! Ze onderbouwen het alleen met “niets doen zou ethisch gezien onverkoopbaar zijn”!

De ziel interesseert deze universitaire professoren en doktoren heel weinig.
Blijkbaar zijn deze “goden in het wit” het gewend dat zo'n kind na vele maanden door de gevreesde bloedingen (bloedarmoede door chemo) uiteindelijk toch in de kist het ziekenhuis verlaat.
Dat moet je accepteren, want er iets aan veranderen willen deze heren professoren allerminst.

Deze oncologen kennen Hamer en daarbij alle oncologen (in het jaar 2005 hebben we nog alle oncologen een brief gestuurd)!
Zoals de slager een dier behandeld, zo behandelen oncologen hun kanker-patiënten, zielloos!
Hij laat zich als “expert”, “vermaard om zijn kunde”, “kanker-specialist” enz. in onze samenleving vereren... kort gezegd afschuwelijk!

Ik ben blij, mijn bijdrage te hebben kunnen leveren, in dit ervaringsbericht.
Ik feliciteer deze ouders met hun gezond verstand.

PS

Wat zou er gebeurd zijn met deze jongen als dit 100 jaar geleden gebeurd zou zijn op een boerderij ergens in Duitsland?
Wat hadden de ouders gedaan? Wat hebben we vroeger gedaan in zo'n geval? Niets!
De moeder had zich instinctief meer om het kind bekommert, en de jongen was precies zo gezond geworden.

Zie je hoe belangrijk het is om niet in paniek te raken?
Zonder paniek redden we het bijna altijd.

De reguliere geneeskunde probeert ons te beheersen met bijgelovige angst (net als de priesters)!
Dr. Hamer probeert deze angst van ons af te nemen, met behulp van de prachtige biologie van onze wijze moeder natuur.

Help mee om de Germaanse Geneeswijze legaal te maken.
Als ze legaal is, heeft ook Uw kind een kans.

Helmut Pilhar



Omdat haar vriend haar verliet

Een jonge studente medicijnen van 21 jaar, die kort voor het tentamen stond, werd door haar vriend verlaten.
Kort voordien had ze zich nog bij het practicum fysiologie haar eigen bloedbeeld gemaakt: alle waarden binnen de normen.
Het meisje voelde zich te dik, vanwege een al voorheen bestaand vluchtelingsconflict, was echter zeer intelligent en openhartig. Haar hele eigenwaarde-bewustzijn stoelde zich op haar vriend, waarmee ze later een grote familie wilde stichten.

Dat was haar allergrootste wens. Door het verlaten van de vriend, het was haar eerste liefde, voelde ze zich diep geraakt in haar eigenwaarde. Het conflict was zeer conflict-intensief.
Na een knappe twee maanden kwam het tot een verzoening.
Vanaf dan werd het meisje zo uitgeput en vermoeid, dat ze niet meer kon leren. Ze had weliswaar in de conflict-actieve fase 3 kilo aan gewicht afgenomen, maar nu had ze een bijna overmatige eetlust en nam snel weer aan gewicht toe, zodat ze zelfs meer woog als voorheen.
Helaas ging ze 4 weken later naar een arts en die vond een leukocytose van 80.000, daarvan 75.000 lymfoblasten en 5.000 normale leukocyten. Diagnose: leukemie.
Wat toen volgde, was een groot drama:
In de kliniek probeerde men, zoals gewoonlijk, om de leukocyten met chemo neer te slaan. Maar omdat het conflict opgelost bleef, steeg het aantal leukocyten elke keer na de chemo-"behandeling" weer. Dan jammerden de artsen, dat het een recidief zou zijn!

Dit verhaal is uit het boek "Kurze Einführung in die Germanische Neue Medizin" van Dr. Geerd Ryke Hamer



Leukopenie

8 oktober 2008

Hallo meneer Pilhar,
zo een verhaal kan ik ook vertellen:

Vorig jaar in augustus begon alles met een verkoudheid. Het zou een onschuldig iets geweest zijn, als deze infectie zich niet elke 3 tot 4 weken zou hebben herhaald. Ik kon niet slapen en nam 5 kilo in gewicht af. Omdat ik de GNM ken heb ik steeds gepiekerd welke conflicten voor mijn vatbaarheid voor infecties verantwoordelijk waren. Ik kon uiteindelijk niet vinden wat het was.
Ik was bij de dokter die bij het bloedonderzoek een leukopenie vaststelde en mij zei dat de vatbaarheid door een tekort aan B-lymfocyten komt. (Opm.: de lymfocyten behoren tot de leukocyten (witte bloedlichaampjes))

Deze voortdurende infecties duurden tot 1 mei 2008. Toen ik weer eens vanwege een verkoudheid op bed lag, las ik de GNM en toen werd het mij duidelijk.

In augustus 2007 (kort voor de eerste infectie begon de allergisch getriggerde bronchiaal-astma bij mijn zoon. We bezochten een kamelenboerderij en Manuel kreeg een astma-aanval.
Ik was volledig onvoorbereid. Het trof mij als een shock. Ik leed een eigenwaarde-conflict omdat ik als therapeut mijn eigen kind niet kon helpen. En het geheel was isolatief, omdat ik er met niemand over sprak en nog niet eens tegenover mijzelf kon toegeven, hoezeer het aan mijn eigenwaarde knaagde.

Nadat ik wist welk conflict het was, wist ik ook wat ik had en hoe ik dit conflict kon oplossen.

Door deze eigenwaarde-inbreuk vormde zich een osteoporose in het bot (celafname). De productie van de leukocyten verminderde en daardoor een vatbaarheid voor infecties.

Na de conflictoplossing (CL) op 1 mei kon ik weer slapen, nam weer aan gewicht toe en kreeg bijna onverdraaglijke pijn in het borstbeen en in de 4e rib. Medisch gezien zou dat een osteosarcoom zijn geweest.

Omdat ik met de GNM wist dat het bot zich aan het heropbouwen was (celtoename), maakte ik me geen zorgen. Ik wist dat het met ongeveer 4 weken weer over zou zijn.

Dat was dan ook het geval.

Sindsdien heb ik geen infectie meer. En ik voel me beter dan ooit. Ik ben uit gegronde redenen na het bloedonderzoek niet meer naar de arts gegaan. Ik dacht die maken me alleen maar gek.

Ik bedank Dr. Hamer . Wie weet wat zonder hem en zijn ontdekkingen met mij zou zijn gebeurd!

L. G.


Opmerking:
Een infectie, een besmetting of het immuunsysteem zoals het tot nu toe wordt begrepen bestaan in de Germaanse niet.
Tot nu toe dachten we dat de microben ons ziek maakten en het “immuunsysteem” zou in een (oud-testamentair goed/kwaad) veldslag tegen de microben strijden.
[Pasteur: een mens is gezond wanneer hij geen microben heeft en ziek indien hij microben heeft]
Met de Germaanse kunnen we nu zien dat alles via de hersenen loopt! In de hersenen bezitten we een code voor de microben en het zijn de hersenen die de microben op ons persoonlijk bevel (in de genezingsfase) inschakelen. Alle microben werken zonder uitzondering in de genezingsfase.
Aan het einde van de genezingsfase schakelen we de microben over onze hersenen weer uit.
[Op zijn sterfbed zou Pasteur hebben gezegd: de microbe is niets, het milieu is alles]
Met andere woorden: de schrijvende moeder had een conflict (eigenwaarde-inbreuk) of misschien zelfs meerdere (neus = stinkconflict of 'niet kunnen ruiken', bronchiën = territorium- of schrikangst-conflict) geleden met één of meerdere sporen. Over de sporen werd het verloop chronisch. Kwam ze weer van het spoor af, dan kwam ze in de genezingsfase en werd “ziek” (infectie).
Algemeen tot sporen:
Spil in de Germaanse is het conflict. In dit moment worden ook de sporen geprogrammeerd. Het conflict dient te worden gevonden, om de zaak oorzakelijk aan te gaan. Is het conflict uiteindelijk inhoudsloos geworden, dan lossen de sporen zich vanzelf op en dat direct door het besef. Het chronische verloop komt tot een einde.
Is het conflict niet inhoudsloos, dan lossen de sporen zich niet op. Desondanks kan men onder omstandigheden dit niet oplosbare conflict vaak alleen door het besef tot een minimum transformeren.

Wat mij persoonlijk als technicus aan deze Germaanse zo goed bevalt is dat tussen mij en mijn gezondheid noch een therapeut, noch een medicijn staat. Dat is VRIJHEID!
Maak de Germaanse tot uw hobby! Ze verklaart u hoe uw lichaam functioneert. Daarmee kan u uzelf helpen.

De Germaanse is de geneeskunde van de vrijheid!
Ze komt op tegen bijgeloof en tirannie!