Germaanse geneeskunde
<<<   Index ervaringsverhalen   >>>

Botten, opgelet, in ervaringsverhalen kan over meer dan een conflict gesproken worden.
Been en heup.

Ervaringsbericht - Been

Hallo meneer Pilhar,

halverwege 2003 heb ik van een bekende over de GNM ervaren (mijn vrouw leed aan eierstokkanker en is helaas - we hebben te laat van de GNM gehoord - in 2004 gestorven).

Sinds deze tijd houd ik mij intensief bezig met de inzichten en vind deze ervaringsberichten die ik in de nieuwsbrieven krijg toegezonden heel goed. Ik heb alle boeken gelezen en was meerdere malen bij u op een voordracht.

Ik observeer doorlopend de verlopen in mijn lichaam en analyseer deze volgens de van Dr. Hamer gevonden wetmatigheden. Nu een gebeurtenis van 5 weken geleden:

Ik had op de autosnelweg een aanrijding buiten mijn schuld. In ieder geval zag ik (het was vroeg en nog donker) ver voor mij de remlichten oplichten. Er waren drie rijbanen en ik reed op de middelste. Na inschatting van de situatie dat ik alleen met een directe noodstop de auto veilig tot stilstand kon brengen (ik had eigenlijk voldoende afstand tot mijn voorligger), begon ik het voertuig af te remmen (zijdelings kon ik niet uitwijken, omdat deze rijstroken vol bezet waren). Ik trapte met mijn voet vol op de rem en trok ook nog de handrem aan, zodat ik niet op mijn voorligger zou inrijden. Ik had het ook gered om kort voor mijn voorligger tot stilstand te komen, maar daar ramde er al ťťn achterop mij en ik werd door de klap nu toch op mijn voorligger gedrukt. Achter mij klapten er nog meerderen op elkaar.
Er was echter niemand gewond, alleen de auto's hadden deels behoorlijke schade.
Ik was blij dat ik de zaak nog relatief goed had doorstaan. Ik had een bedrijfsauto en was dus goed verzekerd. De hele week was ik topfit, zodat ik het ongeluk niet bij mijn arts wilde melden. Waarom zou ik. Ook deden zich ook geen verschijnselen van een whiplash voor. Ik dacht dat alles in orde was.

Maar 6 tot 7 dagen na het ongeluk kreeg ik steeds meer pijn in mijn rechter heup en in het been. Ik had mij noch ingespannen, noch een andere aanleiding waarmee ik deze sterke pijn kon verklaren. Het was een pijn die ik in zo'n vorm nog niet had meegemaakt. Het werd steeds erger. Ik kon 's nachts niet meer slapen en wist niet hoe ik het been moest leggen, de pijn was constant aanwezig. Maar ik kon alles normaal bewegen. Ondertussen kon ik alleen nog maar hinken en heel langzaam lopen. Ik had ongeveer 7 verdere dagen veel pijn die niet minder werd.

Ondertussen dacht ik er natuurlijk over na, wat geweest zou kunnen zijn.

En toen werd het mij allemaal duidelijk. Het was een eigenwaarde-inbreuk in het skelet. Het ongeval was dus een conflictschok. Alle criteria klopten. Het kwam zo plotseling onverwachts, ik was alleen in de auto en het was hoog dramatisch. Ondanks mijn inspanningen en eigenlijk snelle en bezonnen reactie had ik het eenvoudig niet voor elkaar gekregen om de auto onbeschadigd tot stilstand te brengen. Ik stond vol op de rem om te verhinderen dat mijn achterligger mij op mijn voorligger zou drukken (als men op zijn voorligger inrijdt, dan is men altijd schuldig!).

Nu wist ik wat er aan de hand was en bekeek het hele geval met mijn pijn optimistisch en met een glimlach. Ook tegenover mijn omgeving, die mij naar een arts wilde sturen, zei ik steeds dat het slechts nog een paar dagen zou duren en dan zou verdwijnen. Na acht dagen bemerkte ik dan een lichte verbetering (door het hinken had ik natuurlijk op de andere heup ook pijn gekregen door het eenzijdige lopen).
Nu werd het elke dag beter en ik kon steeds beter slapen. Ik had de nachten ervoor ook lichte verzwakking en nachtelijk zweten.
Veertien dagen na het uitbreken van de pijn was dan alles weer zover in orde en nu merkte ik er helemaal niets meer van.

Dat alles was voor mij weer eens een "leervoorbeeld" hoe alles natuurlijk functioneert en de wetmatigheden aan het eigen lichaam kunnen worden ervaren. In het bijzonder had ik geen angst en had de zekerheid dat de pijn een poosje zou duren en dan vanzelf weer weg zou gaan, zonder dat ik een arts bezocht of een of ander medicijn nam, alhoewel ik zo'n botpijn noch nooit heb gehad en ik me soms afvroeg wanneer het nou eindelijk zou ophouden; en het hield uiteindelijk op. Ik wist dat het niet zo lang kon duren, want ik had het conflict toch snel opgelost - ik had dus weinig conflictmassa opgebouwd.

Misschien kunt u meneer Pilhar, indien ik dit juist heb geÔnterpreteerd, dit gegeven ook publiceren om de anderen te tonen hoe natuurlijk eigenlijk alles in de natuur afloopt, als men het zich bewust is en de nodige basiskennis heeft.

Hartelijke groeten en bedankt aan u en Dr. Hamer en verder veel succes.

W. W.

Opmerking:

De Germaanse leert ons hoe ons lichaam functioneert. Deze kennis behoort tot onze algemene ontwikkeling en zal spoedig (!) op school bij biologieles worden bijgebracht. Beloofd! Alleen het heersende onrechtsysteem dient nog te worden afgeschaft en door een echt rechtsysteem te worden vervangen. Samen krijgen we dat voor elkaar...

Als we de kennis van deze samenhangen in ons hoofd hebben, zoals we de omgang met de computer of de auto in het hoofd hebben, dan hebben we het volgende grote voordeel; bij de meeste noodprogramma's hebben we de eerste symptomen in de eerste dagen of weken na het conflict. En dan hebben we het conflict (van het orgaansymptoom komen we op de conflictinhoud) nog vers in het geheugen - dit was pas kort geleden gebeurd en is eenvoudig te herkennen aan zijn criteria: hoog-acuut dramatisch, isolatief ervaren en als een donderslag bij heldere hemel.
Onze schrijvende chauffeur beschrijft zijn conflict toch zeer goed.

En met het conflict weten we de oorzaak. We weten wat we moeten doen (conflictoplossing) en hoelang de genezing zal duren. Daardoor raken we de angst kwijt en zijn baas in onze oerpersoonlijke aangelegenheid (niemand was bij ons conflict aanwezig, niemand kan dat weten. Niemand kan iemand zijn leven leven, dat kunnen we alleen zelf. En niemand kan iemand genezen, want genezen kan alleen het lichaam zelf. In de Germaanse is de patiŽnt de baas en moet deze functie ook uitoefenen! De therapeut is en blijft helper, in de regel een goede en ervaren vriend.)

Bij het conflict worden ook de sporen meegeprogrammeerd, die de chronische conflictverlopen veroorzaken. Met de kennis van het conflict vindt men ook de sporen!

De conflictinhoud wordt geassocieerd! onze chauffeur had doorgaans ook met territorium-angst of schrikangst kunnen reageren. Dan had hij de bronchiŽn of het strottenhoofd erin betrokken. Dus ťťn en dezelfde gebeuren kan zeker verschillend worden ervaren (geassocieerd). Net zo goed had hij met een frontaalangst of anders kunnen reageren. Zeer mooi omschrijft onze chauffeur zijn ervaring het niet te hebben geklaard! En dit ervaren in het moment van het conflict bepaalt de locatie van de Hamerse Haard in de hersenen en daarmee het orgaanprogramma. Het bot heeft altijd een eigenwaarde-inbreuk als conflictinhoud (oorzaak). En elk bot heeft bovendien nog een specifieke eigenwaarde-inhoud. Dat onze bestuurder met heup en been reageerde, heeft eveneens zijn reden in zijn ervaring (het niet te redden). Zou hij een intellectuele eigenwaarde-inbreuk (ongerechtigheid van de wereld) hebben geleden, dan zou dit op de nekwervels zijn gegaan.
Juist bij het bot is de pijn in de genezingsfase vaak heftig.

PatiŽnten in de academische geneeskunde associŽren pijn met kanker en grijpen vrijwillig naar de hun rijkelijk aangeboden morfine. Met morfine praktiseert men echter "euthanasie". In de diepe vagotonie, als de patiŽnt dus gloeiend warme handen heeft, dan is vaak een enkele toediening van morfine genoeg om hem om te brengen vanwege zijn hersenoedeem en de plotseling optredende sympaticotone werking van de morfine, dat dit oedeem laat "samentrekken" (zoals de "gouden shot" bij drugsverslaafden)! De morfine verlamt echter ook de darm en de patiŽnt die al in de conflictactieve fase amper heeft gegeten, verhongert nu in de genezingsfase waarin hij zonder morfine zou kunnen 'schransen'. Het neemt hem ook nog zijn zelfvertrouwen, die hij echter nog nodig heeft om door de genezingsfase te komen. PatiŽnten onder morfine zijn willoos en laten zich nog makkelijker "inslapen"!

Als de patiŽnt echter deze biologische samenhangen heeft begrepen, als hij weet dat de pijn in de botten genezing betekent, dan verandert het subjectieve gevoel van de patiŽnt en - leest u nogmaals het ervaringsbericht van onze chauffeur. Hij verdraagt daardoor zijn pijn veel makkelijker en dat zonder bijwerking! Hij laat zich ook niet in paniek brengen, omdat hij zeker van zijn zaak kan zijn. Onze chauffeur gelooft niet meer, hij weet dat de Germaanse juist is! En met elke persoonlijke ervaring wordt hij zekerder en zekerder.

En pas door weten raakt men de angst kwijt!

Pijn is geen objectieve grootte, maar een subjectieve grootte! Als het kind zich bv bezeert en daarom huilt, dan is het vaak voldoende dat de moeder zacht over de wond blaast of haar hand erop legt en het kind heeft het snel weer vergeten.

Ons als Germaanse Nieuwe geneeskundigen wordt voor voorgeworpen, dat we de patiŽnten laten lijden, ze niet een adequate pijnbehandeling geven! We geven de bal terug! Aan pijn sterft men niet, echter wel aan morfine en aan paniek veroorzaken!

Maakt u de Germaanse tot uw hobby!

Met vriendelijke groet,

Helmut Pilhar




Heupen

Een kleine ervaring met de heupen; het gebeurde ongeveer 2 jaar geleden. Op dat moment hield ik mij al 4 jaar met de GNM bezig: seminars, lezen, verhalen en eigen observatie.

Op kantoor was er een speciale actie voor de verzending van zware brochures in grotere aantallen gepland. De brochures waren al gestapeld en door mij met een bepaald aantal gebundeld en zouden om bepaalde redenen pas enkele weken later worden verzonden.

Ik werd mij ervan bewust, dat er mij op de dag van verzending een zwaar en intensief gesjouw naar het postkantoor stond te wachten.

Wanneer het DHS precies was weet ik niet. Het was geen heftig conflict, waar ik dag en nacht aan gedacht heb. Maar ongeveer zes tot acht weken lang had ik me er af en toe toch intensief mee bezig gehouden, dat IK deze ZWARE prospecten een flink eind van het kantoor naar het postkantoor zou moeten slepen.... De geplande dag van verzending heb ik niet bepaald met enthousiasme tegemoet gezien.

De dag voor de verzending werd ik me voor het eerst bewust, welke intensieve gedachten ik de laatste weken met betrekking tot deze arbeid had!

Ik was er toen vrij zeker van, dat ik conflictactief was en daarmee ook organisch wat zou meereageren. Ik wist niet welke lichaamsdelen dat zouden kunnen zijn. Ik had meer aan de rug gedacht en dat ik na de conflictoplossing dan goede rugpijn zou kunnen verwachten.

Toen heb ik geprobeerd om rustig te worden, dat het alles toch niet zo erg was en dat ik al vaker onaagename dingen had overleefd. Bovendien hoeft men niet een volle krat te dragen, maar zou ook meerdere malen met halfvolle kratten kunnen gaan....

Zo ongeveer waren dan mijn overwegingen en daarmee heb ik dan ook werkelijk het conflict opgelost. Nog op dezelfde dag begonnen nog de heupklachten, op zo een wijze dat ik op de bureaustoel heen en weer heb geschoven om de meest makkelijke houding te vinden, die mij het zitten met de pijn zouden kunnen verlichten.

Ik had dus werkelijk de laatste weken met een 'niet kunnen doorstaan op de heupen gereageerd.

Natuurlijk was het daarbij interessant om te zien, dat de klachten op een tijdstip aanvingen waarbij nog niets was gesjouwd!

Na kantoortijd heb ik me verder niet meer ingespannen , maar mij thuis ontspannen neergelegen en gerust.

De volgende dag waren er geen klachten meer: niet tijdens het sjouwen van de zware verzending en ook niet na de gedane arbeid!

De klachten waren eigenlijk alleen 's middags en 's avonds van de vorige dag geweest. De korte duur verklaar ik met het feit, dat het conflict niet werkelijk zo dramatische heftig voor mij was geweest en dat ik mij bij symptomen die eenduidig tot de vagotone fase behoren en daarmee van voorbijgaande aard zijn niet meer opwindt.

Als ik de GNM niet zou hebben gekend en de heupklachten zouden pas na de praktische conflictoplossing zijn opgetreden - dit zou dan na de gedane arbeid zijn geweest -, dan waren de klachten zeker met het zware sjouwen verklaard.

Monika A.

Opmerking:
Heupen = niet kunnen doorzetten

Dijbeenhals = niet kunnen doorstaan

Ik vermoed dat Monika de klachten in de dijbeenhals had. Helaas schrijft ze ook niet, of de eigenwaarde-inbreuk op haar partnerzijde gesitueerd was. Dat is waarschijnlijk.

Monika verwijst terecht op het 'oude denken', met welke we tot nu toe 'slijtageverschijnselen' enz hebben geprobeerd te verklaren. Het 'oude denken' (academische geneeskunde) lag ons lichaam een mechanisch wereldbeeld ten grondslag: hoe vaker we het scharnier gebruiken, des te meer verslijt het. Dat was onjuist. Het tegendeel is gebeurd: hoe zwaarder we werken, des te sterker wordt het bewegingsapparaat.

'Slijtage' bestaat niet! Het is niets anders als een chronisch verloop van verschillende inbreuken op de eigenwaarde.

Aanwijzing:
Bij chronische verlopen gebeuren de recidieven door sporen, die bij het DHS mee zijn geprogrammeerd. Sporen kunnen een leven lang werken. Een conflict is pa definitief opgelost als er geen sporen meer zijn. (Of er zijn geen sporen meer, als het conflict definitief is opgelost.)

Zie programma botkanker



Hielspoor

07.12.2009

In april 2009 gebeurde het volgende: ik stond samen met mijn moeder op een bruggetje in onze tuin. Toen ik naar het water keek, zag ik een vishaak in de vijverfolie steken. Het was niet zo ver van mij vandaan. Waarschijnlijk was mijn zoontje weer gaan vissen en is hij een vishaak kwijtgeraakt. Ik ben in een lichte paniek geraakt. Er zat een gat in de vijverfolie! De dijk was niet meer dicht, het water kon weglopen enzÖ.. ik probeerde met een stok, geleund over de brug de haak te pakken te krijgen. Plotseling verloor ik mijn evenwicht en de brug neigde naar voor om na enkele seconden helemaal om te kippen. Ik had geluk en kwam op de kant terecht waar het gelukkig niet diep is. Moeder stond op de brug meer aan de oeverkant en zij viel op de oever waar grote stenen liggen. Haar voet zat geklemd onder de omgekiepte brug. Ik moest de brug opheffen om moeder onder de brug uit te helpen. Dit was niet zo simpel. Ik kan het mij in elk geval niet meer herinneren, ik weet alleen wat moeder mij vertelde. Ze kon haar rechter voet niet meer bewegen en vermoedde dat hij gebroken was. Dat was ook het geval. Het gevolg: moeder moest de volgende weken met krukken lopen. Ik maakte mezelf natuurlijk verwijten omdat ik zo onvoorzichtig geweest was.
Het stond vast voor mij: ik was de schuldige!!!!!

Tot juli heeft moeder met de krukken gelopen. Eerst eind september realiseerde ik mij dat heel dit voorval reeds lang voorbij was. Kort nadien had ik stekende, bijna onverdraaglijke pijn in mijn voet ter hoogte van de hiel. ís Morgens bij het opstaan kon ik enkel hinkend in de badkamer raken. Mijn enige troost was: hoe meer ik de voet belastte, hoe minder de pijn werd. Ik begon nu na te denken. Het kon eigenlijk alleen iets zijn als een hielspoor. Het hielbeen (dus mesoderm met necrose in de conflictactieve fase). Het moest dus een eigenwaarde inbreuk zijn. Maar in welke richting moest ik zoeken? Ik begon de feiten op een rijtje te zetten. Ik ben een links klappende vrouw, de rechter hiel was betroffen, dus moeder/kind kant. Met mijn zoontje was alles in orde, maar met moeder niet! Daar was toch de gebroken voet en dan nog wel door mijn schuld. Dat was natuurlijk de oplossing van het raadsel. Zo simpel! Ik moest nu enkel nog bekijken hoelang het genezingsproces ging duren. Kort gerekend: DHS eind april, conflictduur tot einde september (alhoewel moeder reeds veel vroeger hersteld was, ik had het mij eerst eind september echt bewust gerealiseerd). Dat was dus een periode van 4 maanden. Sindsdien zijn er 2Ĺ maand voorbij. De aanvankelijk onverdraaglijke pijn wordt hoe langer hoe minder. Omdat ik dit alles volledig kan reconstrueren en weet wat er aan het gebeuren is, komt het niet in mij op om een pijnstiller te nemen. Mijn lichaam geneest zich zelf, zoals moeder natuur het reeds duizenden jaren gedaan heeft!!! Pijnstillers onderbreken en stellen de genezing uit. Daarom duurt het dan steeds langer. Is de natuur niet geniaal?

Ik wil Dr. Hamer bedanken voor zijn vastberadenheid, zijn moed en vastbeslotenheid. Hij heeft ons het grootste geschenk gegeven dat men een mens geven kan. En hij heeft onze angst weggenomen. Uit een ondoorzichtige wirwar wordt plots een rechte weg met een begin en een einde, zonder ďeventueel of misschienĒ. Het leven van mijn gezin heeft zich door de kennis van de GNM enorm veranderd.

Heel veel dank ook aan U Mijnheer Pilhar. U brengt ons met uw seminaries iedere keer weer een stuk verder. Eveneens dank aan onze goede vriend Bert. Hij heeft er voor gezorgd dat de GNM bij ons in vruchtbare bodem gevallen is. Wij kunnen ons ondertussen een leven met de klassieke geneeskunde niet meer voorstellen.

Hartelijke groeten,

SABINE F.

Bemerking:

Men kan een conflict lijden voor een andere persoon, bv. Wanneer men zich ďschuldig voeltĒ. In dit geval heeft de dochter een eigenwaarde inbreuk geleden op de plaats op het bot waar het spierstelsel over de pezen is aangehecht en dat voor haar moeder die nu niet meer kon lopen. Is dit niet fascinerend?

Overigens kan een dier bv een hond een conflict lijden voor zijn baasje. Diegene die beweren dat een dier geen ziel heeftÖ!!!!!!!!!!!

Dit is een zeer plastisch voorbeeld voor een hielspoor. De dochter beschrijft ook heel mooi haar conflictoplossing. Deze kwam pas toen ďze zich realiseerdeĒ. Haar moeder kon reeds geruime tijd weer lopen. Dit is een mooi voorbeeld om te tonen dat ieder mens zijn eigen realiteit heeft in welke een therapeut zich moet kunnen inleven. Het toont ons ook hoe moeilijk het is een onwetende een bewijs voor te leggen. (ja maar! Hoezo, waarom niet direct? Neen, dat geloof ik niet.)

Ik houd er zo van wanneer mensen proberen te begrijpen en te leren!

Wanneer de GNM eenmaal standaard zou zijn, dan zouden onze kinderen ze van kleins af leren. Er is geen belangrijker kennis als de kennis over hoe ons lichaam functioneert. het lichaam waar we een heel leven in door brengen. Wanneer onze kinderen dan een conflict hebben (wat altijd mogelijk is), dan hebben ze bij het eerste symptoom hun conflict nog vers in het geheugen, want het is nog maar net gebeurd. Daarmee wordt dadelijk de oorzaak en het gevaar herkend en het gevaar wordt weggewerkt. Men weet dan dat dat alles niets kwaads in zin heeft. Onze kinderen zijn dan baas over hun oorspronkelijke eigen zaken en therapeut noch medicament staat tussen hun en hun gezondheid. Niemand heeft het recht om met het leed van patiŽnten geld te verdienen. Geen verzekering, geen werkgever en geen enkele autoriteit heeft zich te mengen in deze oerpersoonlijke zaken. Wanneer dit weten algemeen goed wordt, dan hebben we niet veel therapeuten nodig. Ook de nood aan ziekenhuizen wordt minder. De mensen worden dan vrij.

Helmut Pilhar

Zie ook : botkanker